National Anthem (2023)

Recensie National Anthem CinemagazineRegie: Luke Gilford | 99 minuten | drama | Acteurs: Charlie Plummer, Eve Lindley, Rene Rosado, Mason Alexander Park, Robyn Lively, Joey DeLeon, Lee Knight, Fernando Casablancas, Mark Sivertsen, Nicki Starr, Daniel Hernandez, James Cady, D’Angelo Lacy, Rocko Reyes, Calvin ‘Brandi’ Fields, Alexander Alayon Jr., Kimberley Pember, Adam Alexander

In het rustieke New Mexico woont de 21-jarige Dylan (Charlie Plummer). Zijn dagen spendeert hij in de felle zon, waar hij als bouwvakker werkt om zijn moeder (Robyn Lively) en broertje Cassidy (Joey DeLeon) te kunnen onderhouden. Met zijn drieën wonen zij in een klein huis, waar Dylan en Cassidy regelmatig samen op de bank slapen als hun moeder vreemde mannen mee naar huis neemt. Wanneer Dylan het aanbod krijgt om op een ranch in de buurt te werken, stapt hij een nieuwe wereld in: de ranch blijkt het thuisfront van een queer gemeenschap, vrij van alle oordelen van de buitenwereld. Voor het eerst ervaart de stille en verlegen Dylan het leven zonder de onderdrukkende en conservatieve stem van zijn omgeving, en wordt hem een kans geboden om zijn eigen identiteit te ontdekken.

Regisseur Luke Gilford heeft ‘National Anthem’ gebaseerd op de International Gay Rodeo Association (IGRA): een organisatie die een gemeenschap biedt voor LGBTQ+ mensen die hun thuis niet kunnen vinden in de traditionele rodeowereld. Deze wereld wordt gekenmerkt door een patriarchale en traditionele cultuur. ‘National Anthem’ biedt een fantastische blik in de queer gemeenschap en de bevrijding die deze kan bieden. Met elke ontdekking die Dylan doet, straalt zijn opluchting van het scherm: van zijn eerste keer make-up, tot zijn eerste romantische ervaringen. De bewoners van de ranch nemen hem mee in de wereld van rodeo’s en drag, en bieden hem een warm en veilig thuis. De focus ligt hier volledig op Dylans ontplooiing. Dat zorgt er echter wel voor dat hij het enige diep uitgewerkte personage is, en de rest redelijk oppervlakkig blijft. Dit is echter niet storend: de nadruk op het opbloeien van Dylans identiteit zorgt voor een ontroerende weergave van wat het betekent om anders te zijn, en een treffend pleidooi voor de betekenis van een zelfgekozen familie.

Gilford heeft tevens een geschiedenis in de fotografie, die duidelijk naar voren komt in ‘National Anthem’. De film bestaat uit prachtige beelden van het platteland, met natuurlijk licht: zowel de felle zon als de verduisterende schemer worden onbevangen vastgelegd. Bovendien brengt het camerawerk de buitengewoon mooie outfits en make-up van de personages volledig tot hun recht, en met name de drag wordt op authentieke wijze in beeld gebracht. Begeleid door zachte gitaar- en pianomuziek zorgt dit voor een oprechte weergave van Dylans ontdekkingen, en de eindeloze mogelijkheden die zich voor hem openbaren.

Met een basis in onze echte wereld creëert ‘National Anthem’ een verwarmende representatie van de queer gemeenschap in het Westen van Amerika. De bevrijding en diversiteit worden treffend in beeld gebracht door het prachtige camerawerk: met elke scène wordt Dylans wereld een klein stukje groter, en straalt hij net een stukje meer. Dit leidt tot een hartverwarmend verhaal, en een ontroerende film over een jongen die ontdekt dat de wereld groter blijkt te zijn dan dat hij dacht.

Sara Goosensen

Waardering: 4.5

Bioscooprelease: 7 november 2025