Night of a 1000 Hours – Die Nacht der 1000 Stunden (2016)

Recensie Night of a 1000 Hours CinemagazineRegie: Virgil Widrich | 92 minuten | thriller, komedie | Acteurs: Laurence Rupp, Amira Casar, Johann Adam Oest, Lukas Miko, Elisabeth Rath, Luc Feit, Josiane Peiffer, Linde Prelog, Barbara Petritsch, Claire Johnston, Udo Samel, Brigitte Urhausen

‘Night of a 1000 Hours’ (‘Die Nacht der 1000 Stunden’) vertelt het verhaal over de rijke Weense familie Ullich. Het bedrijf is gesticht door Hermann Ullich in 1899 en nu zijn diens kinderen Georg Ullich (Johann Adam Oest) en diens halfzus Erika Bode (Elisabeth Rath) tegen de 70. Tijdens een familieberaad wil Georg het familiebedrijf in telefonie overdragen aan zijn ambitieuze zoon Philip (Laurence Rupp). Tijdens een het beraad waarbij ook Philips moeder Berte (Linde Prelog) aanwezig is, verklaart Erika dat ze haar aandelen – na dertig jaar aandringen door Georg – wil overdragen aan Philip. Ze is namelijk tot de ontdekking gekomen dat haar zoon Jochen (Lukas Miko) een fervente neonazi is geworden en ze wil niet dat hij haar aandelen erft. 
Alles lijkt in kannen en kruiken, totdat Erika aan tafel plotseling dood neervalt. In de ontstane verwarring komt Jochen binnen, die opheldering eist over zijn moeders dood en de overdracht van aandelen. Terwijl hij met de politie belt, blijkt Erika ineens weer springlevend. 
En als de geschokte familieleden zich proberen te vermannen en verder willen met de vergadering, komen er meer en maar lang gestorven familieleden binnen.

Een in werkelijkheid onmogelijk uitgangspunt wordt in ‘Night of a 1000 Hours’ ineens de normaalste zaak van de wereld. Zeker als het narratief door het ene na het andere voorval steeds verder verwijderd raakt van de realiteit. Regisseur Virgil Widrich pakt de kijker vrijwel direct goed vast met letterlijke fantastische verhaal en het intrigerende uitgangspunt van de terugkerende dode familieleden. Wie bereid is zich mee te laten slepen en het voorgeschotelde zonder al te veel scepsis te accepteren, zal er zeker plezier aan beleven. 

Het aanvankelijke mysterie wordt vergroot als blijkt dat van terugkerende familieleden alleen de stichter Hermann, Philips grootvader, ontbreekt. Hij kwam om bij een voltreffer op zijn schuilkelder in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog. Maar als er vers bloed wordt gevonden, lijkt het erop dat hij (opnieuw) om het leven is gebracht. Maar waarom? En Hermanns eerste vrouw Renate (Amira Casar) pleegde rond de Anschluss in 1938 onder mysterieuze omstandigheden zelfmoord. Daar kan ze zich, eenmaal weer tot leven gekomen, niets meer van herinneren. Philip en zij voelen zich echter wel tot elkaar aangetrokken.

Aan de moord op Hermann en alle intriges heeft de opgetrommelde politie hun handen vol. Complicatie: de politiebeambten, onder aanvoering van een geknevelde driftkikker (Udo Samel) dragen vooroorlogse uniformen vol medailles en zijn omhangen met sabels. 
Het wordt steeds gekker: algauw ontstaan er kampen binnen de familie, laait het 19e-eeuwse revolutionaire vuur op, worden er oude vetes uitgevochten tussen burgerij en proletariaat en tussen nazi’s en communisten in de salons en gangen van het stadspaleis van de Ullichs. Terwijl het huis in verval raakt door alle vernielingen, barricades en gevechten, probeert Philip zijn verstand bij elkaar te houden – ondanks zijn gevoelens voor zijn zeventig jaar eerder overleden oudtante – en de familiegeheimen te ontrafelen. De vermiste en vermoorde opa Hermann lijkt de sleutel te zijn.

‘Night of a 1000 Hours’ is vreemd genoeg geafficheerd als een horrorfilm, maar dat is het nauwelijks te noemen. Er vloeit nauwelijks bloed en hoewel het weerzien met dode familieleden wellicht een ‘horror’ zou kunnen zijn, is de film meer een mysteriethriller met komische trekjes. Want de film heeft hier en daar duidelijk een “tongue-in-cheek”. Iedereen doet onverstoorbaar mee aan de buitenissige grap en de oeroude dienstbode Ida (Claire Johnston) vertrekt geen spier om de huishoudelijke opdrachten van de doden op te volgen. De makers zetten een surrealistische film neer, doorspekt met de complexe geschiedenis van Oostenrijk – zonder dat het een geschiedenisles wordt – die ook doorwerkt in de even zo complexe familiegeschiedenis van de Ullichs. Widrich werkt ook met achtergrondprojecties en geluidseffecten om het vervreemdende effect van de film kracht bij te zetten.

De film zal niet naar een ieders smaak zijn, niet qua thematiek en de associaties die de romance tussen Philip en Renate oproept, maar ‘Night of a 1000 Hours’ is vermakelijk en blijft van begin tot
raadselachtig einde boeien.

Hans Geurts

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 11 mei 2017