Nino (2025)

Regie: Pauline Loquès | 97 minuten | drama | Acteurs: Théodore Pellerin, William Lebghil, Salomé Dewaels, Jeanne Balibar, Camille Rutherford, Estelle Meyer, Victoire Du Bois, Mathieu Amalric, Pascale Oudot, Maël Besnard, Lison Daniel, Charlotte Lainé, Balthazar Billaud, Elsa Bouchain, Quentin Gouget, Alexandre Desrousseaux

In de jaren 20 van de 21 eeuw is het nog lastig te geloven in de goedheid van de mens. Dat de mens van nature een sociaal wezen is, lijkt al helemaal een misvatting. Voor eenieder die nog niet alle hoop heeft opgegeven, is het fijn dat er soms een film verschijnt die weer even het licht laat branden, laat zien wat de mens nog steeds kan zijn. Zoals het heerlijke Franse drama ‘Nino’, een film waarin niks gebeurt maar die je toch weet te raken.

In Nino gaan we drie dagen met het titelpersonage op stap door Parijs. Na een bezoek aan het ziekenhuis is Nino’s wereld een kwartslag gedraaid, en nu moet hij bijkomen van de schrik en een aantal belangrijke beslissingen nemen. Zijn angst en verwarring verbergend bezoekt de sympathieke twintiger zijn ex-vriendin, zijn moeder, een goede vriend en een voormalig klasgenote die hij toevallig tegen het lijf loopt. Thuiskomen is wat lastiger, want Nino is in al zijn verwarring ook nog eens zijn sleutels kwijtgeraakt.

Qua concept heeft ‘Nino’ wel iets weg van films als ‘Oslo, 31. August’ en ‘Le temps qui reste’. Films met personages als Nino, personages die zich bevinden in een tussentijd, wanneer het leven zijn normale gang heeft onderbroken en de toekomst onzeker is. In die tussentijd kijken de personages vanuit een ander perspectief naar het leven van alledag, terwijl de omgeving niets weet van dat andere perspectief.

Verschil is wel dat ‘Nino’ wat meer hoopvol en teder is dan genoemde films. Nino ontdekt vooral hoeveel mensen hem liefhebben en hoe kleine attenties grote waarde hebben. Wanneer je er tenminste oog voor krijgt. Daarbij wemelt ‘Nino’ van de prettige personages, de een wat vreemder dan de ander, maar toch.

Van plot, drama en gesuikerd sentiment moet deze film het niet hebben. Wel van betekenisvolle ontmoetingen, waarbij vooral de tweede ontmoeting met de oud-klasgenote ontroert. Belangrijker nog is het geweldig naturelle acteren van de volledige cast. Van de meer dan overtuigende arts in het ziekenhuis tot de kleurrijke zus van beste vriend Sofian, ze worden allemaal levensecht neergezet.

Tel daar wat lekkere muziek, de straten van Parijs en een aangenaam tempo bij, en je hebt zowaar een topper in het genre te pakken. Een diep menselijke film, die zonder opgelegd drama toch diep gaat. Een film die je er aan herinnert dat de mens van nature…, afijn.

Henny Wouters

Waardering: 4

Bioscooprelease: 30 oktober 2025