Nouvelle Vague (2025)

Regie: Richard Linklater | 105 minuten | biografie, komedie, drama, geschiedenis, western | Acteurs: Guillaume Marbeck, Zoey Deutch, Aubry Dullin, Adrien Rouyard, Antoine Besson, Jodie Ruth-Forest, Bruno Dreyfürst, Benjamin Clery, Matthieu Penchinat, Pauline Belle, Frank Cicurel, Blaise Pettebone, Benoît Bouthours, Paolo Luka-Noé, Jade Phan-Gia, Jonas Marmy, Côme Thieulin, Alix Bénézich

“De beste filmkritiek is de film zelf.”

Dat is althans de filosofie van de recensenten bij Cahiers du Cinéma. Zij behoren tot een stroming die veel waarde hecht aan de persoonlijke visie van een filmregisseur. ‘Nouvelle Vague’ toont het métier van “art et essai”, het experimenteren met gevestigde kunstvormen als de kern van de Franse New Wave cinema. De jonge garde filmmakers wijkt bewust af van de status quo en doorbreekt de klassieke verhaalstructuren. Ze stellen het geduld van producenten op de proef en zetten de internationale filmwereld op zijn kop. Richard Linklater sleurt de biopic terug uit de muziekstudio en brengt haar naar de levendige straten van Parijs, waar hij samen met Jean-Luc Godard de Franse Nouvelle Vague beweging aan de dag legt.

In ‘Nouvelle Vague’ is de sigaret vrijwel de enige zekerheid. Tussen de Ricard gesponsorde asbakken op de ontbijtafel schrijft Jean-Luc Godard (Guillaume Marbeck) de scènes voor zijn debuutfilm ‘À bout de souffle’, om ze vervolgens tijdens het draaimoment, à l’improviste, volledig om te gooien. Hij laat zijn hoofdpersonages Jean-Paul Belmondo (Aubry Dullin) en Jean Seberg (Zoey Deutch) raden naar de richting van de film en geeft enkel vage richtlijnen. Ook Godard zelf lijkt soms de richting kwijt te zijn, maar blijft vasthouden aan zijn droom om voor het eerst de realiteit te vangen in een langspeelfilm; en dit alleen met een kleine, wendbare camera, ver onder de standaard van de gevestigde filmproductie.

Het gebruik van kleine, draagbare camera’s gaf jonge filmmakers in de jaren 1960 de vrijheid om de straat op te gaan en te ontsnappen aan de maatpakken van de grote filmstudio’s. Die technische bevrijding ging hand in hand met een nieuwe creatieve trend. Het vormde een breuk met de afgelijnde, institutionele aanpak van cinema, en een terugkeer naar spontaniteit en artistieke onafhankelijkheid. Het is dan ook geen toeval dat Godard voor zijn eerste langspeelfilm koos voor Raoul Coutard (gespeeld door Matthieu Penchinat) als cameraman. Coutard had een achtergrond in documentairefilm en wist precies hoe hij die lichte apparatuur optimaal kon inzetten om de realiteit op een frisse manier te vangen.

Linklater slaagt erin om de adem van de Nouvelle Vague op een gedegen manier te vangen in het betrouwbare 4:3 ratio. ‘Nouvelle Vague’ is een film over filmmaken, en hoewel Guillaume Marbeck in zijn debuutrol de show steelt als een gewiekste en meedogenloze Jean-Luc Godard, draagt de film een grotere lading. Linklater laat zien hoe het zonder een aanvankelijke richting ook kan. Hoe je met weinig budget een realiteit kan vangen die open is voor suggestie, want dat is juist datgene wat storytelling zo interessant maakt. De suggestiviteit van een filmmaker start de dialoog van het publiek; een spel van woord en wederwoord over een wereld die we kennen, maar vaak niet helemaal begrijpen. De wereld is niet zo sterk gestroomlijnd als in de grote filmstudio’s, en dat is juist het idee dat de Nouvelle Vague beweging uitdraagt. Linklater brengt met ‘Nouvelle Vague’ een ode aan het ongedwongen, chaotische, vrijwel natuurlijke maar ravissant arrogante proces van de audiovisuele storytelling.

Stef Roefs

Waardering: 4

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 27 november 2025