Nowhere Special (2020)

Recensie Nowhere Special CinemagazineRegie: Uberto Pasolini | 96 minuten | drama | Acteurs: James Norton, Daniel Lamont, Carol Moore, Valene Kane, Keith McErlean, Eileen O’Higgins, Laura Hughes, Éva Morris, Chris Corrigan, Siobhán McSweeney, Stella McCusker, Roisin Gallagher, Grace Hanna, Sean Sloan, Nigel O’Neill

Welke acteur zal toch de nieuwe James Bond worden? Sinds Daniel Craig heeft laten weten dat hij na ‘No Time to Die’ (2021) in elk geval niet meer in de huid van de legendarische geheim agent zal kruipen, draait de geruchtenmolen overuren. Aanvankelijk was Idris Elba de voornaamste kandidaat – wat natuurlijk een gewaagde maar fantastische keuze zou zijn geweest. Maar aangezien hij al richting de vijftig gaat, is hij naar Bond-maatstaven eigenlijk al te oud. Een andere naam die nadrukkelijk rondzingt is die van James Norton. De Britse acteur valt met zijn bijna 37 jaar in elk geval in de juiste leeftijdscategorie; oud genoeg om overtuigend een ervaren geheim agent neer te zetten, maar ook jong genoeg om nog jaren mee te kunnen. Een voordeel, aangezien de producers hebben aangegeven alleen in zee te willen gaan met een acteur die zich voor langere tijd wil binden aan de rol. Norton maakte tot nu toe vooral naam met rollen in tv-series, zoals de detectives ‘Happy Valley’ en ‘Grantchester’, het kostuumdrama ‘War and Peace’ en het misdaaddrama ‘McMafia’. Zijn filmpalmares is wat bescheidener (wat overigens niet per se een nadeel is voor een toekomstige James Bond), met de remakes van ‘Flatliners’ (2017) en ‘Little Women’ (2019) en ‘Mr. Jones’ (2019), een biografische thriller over de Holodomor, de gruwelijke hongersnood die in 1932 en 1933 miljoenen Oekraïners de dood in joeg als belangrijkste wapenfeiten.

Met het bescheiden, waargebeurde drama ‘Nowhere Special’ (2020) speelt Norton zichzelf nog maar eens in de kijker. De film werd geschreven, geproduceerd en geregisseerd door de Italiaan Uberto Pasolini – opvallend genoeg geen familie van de controversiële filmmaker Pier Paolo Pasolini, maar wél een neef van de vermaarde Luchino Visconti – die we kennen als producer van ‘The Full Monty’ (1997) en als regisseur van ‘Still Life’ (2013). Hij liet zich voor ‘Nowhere Special’ inspireren door een waargebeurd verhaal over een terminaal zieke vader die voor zijn overlijden op zoek ging naar een nieuw gezin voor zijn jonge zoontje. “Hoewel de situatie waarin de personages zich bevinden sterk gedramatiseerd is, wilde ik het verhaal of een heel subtiele, discrete manier benaderen en ver wegblijven van melodrama en sentimentaliteit”, vertrouwde Pasolini de pers toe bij de wereldpremière op het vanwege covid drastisch afgeschaalde Filmfestival van Venetië 2020. De grootste uitdaging vond de regisseur het werken met een heel jong kind en een geloofwaardige vader-zoonrelatie te creëren tussen hoofdrolspeler James Norton en de destijds pas vierjarige Daniel Lamont die zijn zoontje speelt. “Gelukkig bleek Daniel een geboren acteur te zijn, buitengewoon alert en gevoelig, en hij had ook nog eens het geluk om te mogen werken aan de zijde van de getalenteerde en onbaatzuchtige James Norton.”

Norton is haast onherkenbaar als de getatoeëerde, trainingspakken en joggingbroeken dragende John, een 35-jarige glazenwasser uit Belfast die zijn leven compleet gewijd heeft aan de zorg voor zijn vierjarige zoontje Michael (Daniel Lamont). De moeder van het jochie liet hem stikken, vlak nadat ze hem op de wereld zette. Ze leven een eenvoudig, overzichtelijk leven samen. Vol liefde en toewijding zien we hem het bolletje van zijn zoontje uitpluizen op zoek naar mogelijke luizen, verhaaltjes voor het slapengaan voorlezen en druiven ontpitten voor de kleine Michael. Zo ruw als zijn bolster is, met al die tattoos, zo blank is zijn pit. Geen wonder dat het ook bij ons als kijker keihard binnenkomt als we erachter komen dat John een hersentumor heeft en naarstig op zoek moet naar een pleeggezin dat warm en liefdevol genoeg is voor zijn zoontje. Dat zou heel sentimenteel kunnen worden, maar Pasolini houdt het ingetogen en legt de nadruk op kleine gebaren en momentjes van liefde. De camera glijdt naar hun voeten om te laten zien dat ze synchroon lopen en blijft hangen op hun bijpassende baseballpetjes en het feit dat ze hetzelfde ijsje uitkozen bij de ijscoman en daar vervolgens gelijktijdig van zitten te smullen. Kortom, échte momenten tussen een vader en zijn zoon. Want die verwarmen het hart nog altijd het meeste. Om nog maar te zwijgen van de hartverscheurende scène met de verjaardagstaart…

‘Nowhere Special’ is als het ware een verzameling van dat soort momenten van tederheid, zonder dat het fragmentarisch of onnodig sentimenteel aanvoelt. De film blinkt uit in kleine momenten van intimiteit tussen een vader en zijn kind. Daar doorheen geweven zijn scènes waarin ze potentiële adoptiefamilies voor Michael bezoeken. Juist doordat je als kijker al zo snel zo veel voor John en zijn zoontje bent gaan voelen, wil je zelf ook meebepalen bij welk gezin het ventje het beste tot volle wasdom zou kunnen komen (en hoor je jezelf tegen het scherm roepen ‘Nee, stuur hem niet naar die kakkers die hem in een internaat willen stoppen!’). Het is heel knap hoe Pasolini die dunne scheidslijn tussen kwetsbare intimiteit en empathie aan de ene kant en melodrama en sentimentaliteit aan de andere weet bewandelen zonder naar de verkeerde zijde over te hellen. Dankzij de realistische, ingetogen toon én dankzij een geweldige Norton, die het tragische lot van zijn personage juist door zijn sobere, verstilde performance extra hard laat binnenkomen.

Patricia Smagge

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 23 juni 2022