Oak (2025)

Regie: Kevin Lewis | minuten | horror | Acteurs: Joey Lauren Adams, Armand Assante, Hudson Thames, Catharine Daddario, Roberto Portales, Callum Vinson, Cindy Vela, Lorenzo Antonucci, Maemae Renfrow, Sierra Nowak, Burns Burns, Korin Stewart, Lauren Daisy White, Trenton Schillinger, Max Davis, Kat McLeod, Derek Severson, Tony Falcon, Nicole Rodan, Ben Burrus

‘Oak’ heeft alles in zich om een goede genrefilm te zijn: een sinistere legende, een vervloekte boom, een groep roekeloze tieners en een regisseur die eerder scoorde met het cultfenomeen ‘Willy’s Wonderland’ (2021). Toch strandt deze nieuwe poging van Kevin Lewis in een rommelige mix van vage mythologie, matige acteerprestaties en een warrige vertelstructuur. Wat begon als een carrière met absurde flair, lijkt met ‘Oak’ (en eerder ‘The Accursed’ uit 2022) te verzanden in pretenties die hij met zijn huidige materiaal niet kan waarmaken.

De film opent met een zenuwachtige, verwarde jongen die ziek en geobsedeerd lijkt door een mysterieuze eik. Kort daarna maken we kennis met Amber (Catharine Daddario), die samen met haar broertje (Callum Vinson), moeder (Joey Lauren Adams) en grootvader (Armand Assante) de begrafenis van haar vader bijwoont. Het gezin oogt gebroken, de onderlinge afstand voelbaar. Amber zoekt aansluiting bij haar vriendengroep, waar ze niet lijkt bij te horen. Wanneer ze opnieuw in contact komt met Jessie (Korin Stewart) — een vroegere vriendin die haar vermiste broer probeert terug te vinden — keert de aandacht zich naar een beruchte boom die volgens lokale verhalen dodelijk is voor wie hem aanraakt. Het gerucht wordt als grap afgedaan, tot leden van de groep beginnen te verdwijnen en ze uitslag krijgen op hun hand.

Wat ‘Oak’ probeert te zijn — een mix van bovennatuurlijke horror en een psychologisch drama over verlies — blijft vooral bij pogingen. De personages komen niet tot leven, hun achtergrond en beweegredenen blijven schetsmatig, waardoor hun angsten nooit echt voelbaar worden. De vloek zelf, die langzaam verweven raakt met Ambers familiegeschiedenis, had een interessante wending kunnen geven, maar wordt zodanig vaag en onsamenhangend uitgewerkt dat elk greintje spanning in de kiem gesmoord wordt.

Visueel heeft de film meer te bieden. De cinematografie van Aleksandar Radivojevic is verzorgd en weet de afstand tussen personages en het sluimerende onheil overtuigend vast te leggen. De sfeer is grimmig, de compositie doordacht en de kleuren passend herfstachtig. Ook de soundtrack van Joseph Conner draagt bij aan het gevoel van dreiging, zonder zichzelf op te dringen. ‘Oak’ ziet er kortom beter uit dan het geschreven is. Maar zelfs sterke beelden kunnen de structurele tekortkomingen niet verhullen. Het script mist focus, de dialogen voelen onnatuurlijk en de acteerprestaties zijn niet krachtig genoeg om de emotionele leegtes op te vullen. De film neemt zichzelf serieus, maar biedt te weinig inhoud om dat te rechtvaardigen.

‘Oak’ is een horrorfilm die ambitieus oogt, maar inhoudelijk leeg blijft. Waar ‘Willy’s Wonderland’ zichzelf wist te redden met speelse zelfspot, ontbreekt het ‘Oak’ aan richting, ritme en karakter. De klassieke horrorstructuur wordt trouw gevolgd, maar nergens vernieuwd of verdiept.

Kaat Monsieur

Waardering: 2

VOD-release: 12 juni 2025