Obsession (2025)

Regie: Curry Barker | 109 minuten | horror | Acteurs: Michael Johnston, Inde Navarette, Cooper Tomlinson, Megan Lawless, Andy Richter, Haley Fitzgerald, Darin Toonder, Anthony Pavone, Justice, Anthony Casabianca, Choe Breen, Malcolm Kelner, Charles Santa Cruz, Alex Maystrik, Mariana Silva, Kyle Blumenthal, Jorge Luquin, Jose Herrera

Zo tussen 2015 en 2018 maakten we kennis met Ari Aster, Jordan Peele en Robert Eggers. Zij gaven het horrorgenre een nieuw smoelwerk. Geen goedkope jumpscares of hoofdpersonages die de ene domme keuze na de andere maken. Met diepgravende verhalen over de menselijke psyche (‘Hereditary’), vlijmscherpe sociale satire (‘Get Out’) en historisch hyperrealisme (‘The Witch’) verpakt in cinematografische pracht, herdefinieerden ze het genre. Die ‘elevated horror’ opmars blijft constant in ontwikkeling en is een broedplaats voor nieuw talent als Zach Cregger (‘Weapons’) en The Philippou Brothers (‘Talk To Me’).

Aan dat lijstje mogen we nu ook Curry Barkers naam toevoegen. Net als The Philippou Brothers vond hij zijn heil in het maken van video’s voor YouTube. Op dat platform ging in 2024 Barkers found-footageproject ‘Milk & Serial’ in première, waarmee hij linea recta op de Hollywood-radar belandde. Aan arbeidsethos geen gebrek, want in 2025 zag ‘Obsession’ het levenslicht op het internationale filmfestival van Toronto. Het maakte de tongen behoorlijk los en de hype die rondom de film werd gecreëerd weet bovendien het media-momentum stevig door te trekken naar de officiële release.

In de openingsscène van ‘Obsession’ zien we hoe schuchtere zenuwpees Bear oefent op de woorden die hij aan Nikki wil vertellen. De hopeloze romanticus heeft al sinds jaar en dag een crush op haar, maar blijft vooralsnog steken in de welbekende friendzone. Als hij haar na een avondje stappen thuis afzet, weet hij weer niet de moed bij elkaar te verzamelen om haar te vertellen wat hem op het hart ligt. Vlak daarvoor heeft hij in een snuisterijenwinkel een ‘One Wish Willow’ gekocht. De regels zijn simpel: breek de wilg en laat één wens in vervulling gaan. Bear wenst dat Nikki meer van hem houdt dan wie ook ter wereld.

Vanaf dat ogenschijnlijk onschuldige moment, staat alles op scherp. Nikki komt op hangende pootjes terug naar Bears auto en haar hele houding verandert à la minute. Ze wil met hem mee naar huis en blijft toenadering zoeken. Met zijn wens ontketent hij een lawine aan gebeurtenissen waar de honden geen brood van lusten. Als de tijd verstrijkt en Bears vrienden er lucht van krijgen, gaat het van kwaad tot erger. ‘Wees voorzichtig met wat je wenst’ krijgt in ‘Obsession’ een geheel nieuwe betekenis.

Op papier lijkt het een vrij standaard plot dat al voorverpakt en geprakt is door menig andere maker, maar niets is minder waar. Barker speelt het klaar om je vanaf dat ene belangrijke moment langzaam doch doeltreffend in een verstikkende houdgreep te nemen. Het obsessieve gedrag van Nikki maakt dat je net als Bear bang bent dat ze elk moment op kan duiken. Als een sluipmoordenaar sijpelt het claustrofobische gevoel meer en meer je eigen brein binnen en dat is nou net wat van ‘Obsession’ zo’n verontrustende film maakt.

Die beklemmendheid wordt goed afgewisseld met luchtige momenten waarin je eventjes naar adem kan happen. Het beste voorbeeld hiervan is een telefoongesprek dat Bear voert met een medewerker van het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de ‘One Wish Willow’. Aan de andere kant van de lijn zit een stonerachtig figuur dat onverschillig reageert op Bear, die duidelijk in paniek is.

Het lijkt logisch om als kijker mee te leven met Bear; hij wordt immers ongewild geterroriseerd. Maar hoe zielig is hij eigenlijk in tegenstelling tot Nikki, wiens leven hij klakkeloos een halt heeft toegeroepen? In ‘Obsession’ is het wederom een man die pardoes denkt te beslissen over andermans leven. Nikki houdt niet écht van Bear, maar dat is een realiteit waar hij moeilijk mee kan leven. De echte Nikki zit gevangen en laat sporadisch – als iemand die verschrikt uit een coma ontwaakt – van zich horen.

Die lijn tussen eenzijdige interesse en lieflijke romantiek is flinterdun. Bear heeft het hart namelijk op de goede plek zitten. Hij laat zich echter meeslepen in het gevaarlijke spel der liefde. Want ware liefde en een regelrechte obsessie staan lijnrecht tegenover elkaar. Het begrip codependentie wordt naar een niveau getild waar ieder personage een hoge prijs voor betaalt.

De duale rol van Nikki wordt vertolkt door Inde Navarrette. Haar monologen intoneert ze perfect, ze schakelt moeiteloos tussen poeslief en krankzinnig én produceert een aantal kreten die door merg en been gaan. Ze geeft een carrièrebepalende performance die zich mag meten met bijvoorbeeld Isabelle Adjani in ‘Possession’ of Toni Collette in ‘Hereditary’. De volslagen gekte die in ‘Obsession’ de boventoon voert, komt volledig op haar conto.

Curry Barkers film kruipt langzaam onder de huid en evolueert in een surrealistische, zenuwslopende rit waar geen maat op staat. Waar horrorfilms vaak moeite hebben om een verhaal tot een bevredigend einde te brengen, daar maakt ‘Obsession’ het cirkeltje perfect rond. Het bloedvergieten is ondergeschikt aan de psychologische nachtmerrie die zich voltrekt. In dat benauwende, viscerale gevoel ligt precies de kracht. Want wat is het verschil tussen liefde en obsessie?

Sjoerd Crins

Waardering: 4.5

Bioscooprelease: 14 mei 2026