Olivia – L’Olívia i el terratrèmol invisible (2025)
Regie: Irene Iborra | 70 minuten | animatie, familie, drama | Nederlandse stemmencast: Noa Lambertus, Lottie Hellingman, Jaguaro Toney, Nova Meens
‘Olivia’, gebaseerd op het boek La pel-lícula de la vida (De film van het leven) van Maite Carranza, behandelt moeilijke en zware thema’s, zoals armoede, depressiviteit en jeugdzorg. Dat zijn voor volwassenen al geen luchtige onderwerpen, maar ‘Olivia’ is dan ook nog eens voornamelijk bedoeld voor een jeugdig publiek. Door te kiezen voor stopmotion-animatie maakt regisseur Irene Iborra Rizo (Alicante, 1978) het verhaal grappig genoeg nog concreter: de personages zien er uit alsof je ze zo kunt aanraken, de handgemaakte kleding heeft een hoog kringloopwinkelgehalte, en de setting – een achterbuurt in Barcelona – is net wat aantrekkelijker.
Olivia is twaalf en dol op filmpjes maken met haar mobiele telefoon. Ze laat zich er graag door afleiden terwijl ze eigenlijk huiswerk moet maken. Maar al snel heeft de kijker door dat er iets niet in de haak is in het eenoudergezin. Moeder is actrice, maar heeft al een tijdje geen werk. Het komt dan niet als een verrassing dat ineens de stroom uitvalt – de rekening is niet betaald. Olivia’s moeder maakt er het beste van en fantaseert bij het kaarslicht dat ze op de Noordpool zijn, qua temperatuur komt het er in het koude appartement in ieder geval dichtbij. Samen met kleine broertje Tim bewondert Olivia de door haar moeders fantasie aangewakkerde beelden van het Noorderlicht en een prachtige blauwvinvis.
Wanneer Olivia ’s nachts wakker gemaakt wordt door Tim, die ‘een huilend spook’ in de woonkamer hoort, ontdekt ze dat haar moeder overstuur is door een brief waarin staat dat ze binnenkort uitgezet worden. Om Tim te beschermen bedenkt ze ter plekke een plannetje: ze vertelt Tim dat hij de hoofdrol speelt in een film. Een film waarin gespeeld wordt dat zij als gezin uit huis gezet worden. En zij weet van te voren al wat er gaat gebeuren, dus hij hoeft niet bang te zijn, het is allemaal niet echt.
Maar hoe dapper Olivia ook is, ook zij heeft moeite alle ballen in de lucht te houden, als haar moeder ziek wordt, het antikraakpand waar ze terechtkomen na de uitzetting óók geen elektriciteit, noch meubels heeft, en ze voor de zoveelste avond op een rij een blikje vis als diner moet delen met Tim. Dit wordt prachtig gevisualiseerd door grote scheuren die in de grond en in muren verschijnen en waar Olivia dan in valt (de aardbeving uit de originele Spaanse titel). Het voelt letterlijk alsof de aarde haar wil verzwelgen. Maar altijd is er weer die blauwvinvis, als een anker die haar doet herinneren aan gelukkiger tijden, ondanks dat het toen ook zwaar was.
‘Olivia’ voelt als een persoonlijke film, alsof de makers zelf ook bij de Voedselbank in de rij hebben gestaan, alsof zij eveneens alles op alles moesten zetten om te zorgen dat ze niet in een pleeggezin terecht komen. En ook: alsof zij weten hoe het is om een depressie te hebben of geteisterd te worden door angst- of paniekaanvallen. Personages worden niet liever gemaakt dan ze zijn en er wordt een realistisch beeld geschetst van het leven in een achterstandsbuurt (diefstal is er schering en inslag, maar er zijn altijd strenge maar rechtvaardige moeders die hun kids op het rechte pad proberen te houden). Het gemeenschapsgevoel is er sterk en die boodschap komt zeker aan. Er is met vakmanschap en liefde gewerkt aan deze stopmotionfilm en dat kun je zien. De keuze voor deze vorm van animatie is een schot in de roos. Heel fraai en met een sterke, positieve boodschap.
Monica Meijer
Waardering: 4
Bioscooprelease: 4 februari 2026