Omaha (2025)

Regie: Cole Webley | 85 minuten | drama | Acteurs: John Magaro, Molly Belle Wright, Wyatt Solis, Talia Balsam, Rachel Alig, Max Carpenter, Lisa Carswell, Janelle Fore, Ally Wright, Ketrick ‘Jazz’ Copeland, Daniel Edward Mora, Christina Cooper, Emma Keifer, Teo

Het arthouse-drama heeft een rijke traditie van films waarin een ouder-kindrelatie langzaam onder druk komt te staan zonder dat het kind – of de kijker – precies begrijpt waarom. Charlotte Wells’ ‘Aftersun’ en Sean Bakers ‘The Florida Project’ zijn daarvan misschien wel de meest treffende voorbeelden. Kinderen die de wereld met onbevangen ogen bekijken, terwijl de volwassenen om hen heen steeds dieper wegzakken. In die traditie past ook ‘Omaha’, het debuut van Cole Webley dat in januari 2025 zijn wereldpremière beleefde op het Sundance Film Festival, en ruim een jaar later eindelijk zijn weg vindt naar een breder publiek.

De synopsis van ‘Omaha’ heeft niet zo heel veel om het lijf. Martin (John Magaro) laat in het ochtendgloren met zijn kinderen Ella (Molly Belle Wright) en Charlie (Wyatt Solis) zijn huis achter zich – een keuze die, zo blijkt uit alles, niet de zijne is. En voor de volgende tachtig minuten ben je een vlieg op de muur in een roadtrip naar een onbekende bestemming, al geeft de titel misschien wel een en ander weg.

Webley laat in zijn eerste speelfilm zien het genre volledig te begrijpen. ‘Omaha’ is Amerikaanse indie in al haar glorie: de karaktergedrevenheid, de langdurige shots tijdens het zogenoemde “golden hour” van de prachtige vlaktes van Utah die iets weg hebben van Wenders’ meesterwerk ‘Paris, Texas’, de close-ups op het gezicht van Martin die zijn emoties moeilijk verborgen kan houden, de handheldvibe die director of photography Paul Meyers weet te creëren en de indierock soundtrack die het geheel bij elkaar brengt. Utah was nog nooit zo mooi en zo meedogenloos tegelijk.

Wie het genre nog beter begrijpt dan Webley is Magaro. Bij het grote publiek misschien niet zo bekend – al legt ‘Past Lives’ wel wat gewicht in de mand – maar bij het indiepubliek een zeer graag geziene gast. Hij heeft de taak de toon van ‘Omaha’ te dragen en dat doet hij fantastisch. Een man die zijn kinderen een ijsje koopt terwijl hij weet dat hij het geld eigenlijk niet heeft, en die liever zelf met een lege maag achterblijft dan dat de hond hongerig is. Het zijn kleine momenten, maar in Magaro’s handen worden ze het hart van de film. Magaro’s ervaringen als vader kunnen niet anders dan het fundament zijn van zijn optreden – al met al moeten we misschien wel concluderen dat ‘Omaha’ zijn beste acteerprestatie is tot op heden. En dat zegt, gezien zijn filmografie, een hoop.

Dat vaderschap ook voor Webley geen abstract begrip is, merk je aan hoe hij met zijn jonge cast omgaat. Het credo luidt dat je beter niet met kinderen en met dieren kunt werken – tenminste, niet als je je set voorspelbaar wilt houden en gebonden bent aan een strak schema. Webley gooit die wijsheid overboord en kreeg voor ‘Omaha’ te maken met een Golden Retriever en de zesjarige Wyatt Solis. Waar regisseurs er toch vaak voor kiezen om jongere acteurs te laten spelen door wat oudere acteurs, was dat voor Webley geen optie. In een interview met Cinemagazine gaf hij aan dat kinderen na hun zesde levensjaar meer “performen” – volwassenen proberen te pleasen, in plaats van zichzelf te zijn. En daarom dus Wyatt.

Die keuze werpt zijn vruchten af. Wanneer Wyatt op het scherm verschijnt is het chaos – in de beste zin van het woord. Webley en zijn director of photography kozen er bewust voor de film digitaal te schieten, zodat de camera altijd gereed was voor de momenten waarop Wyatt gewoon Wyatt was. Het resultaat is dat je naar iets zit te kijken wat echt is. Iets wat je met een kind dat zich bewust is van de mening van de volwassenen om hem heen, niet had kunnen creëren. Die vrijheid van Wyatt, gecombineerd met het optreden van Magaro en een zeer volwassen acteerprestatie van de negenjarige Molly Belle Wright, maken ‘Omaha’ tot een van de parels van dit jaar.

‘Omaha’ is het soort van film waarvan we blij moeten zijn dat hij nog in de bioscoop te zien is. Waarvan we blij moeten zijn dat ze überhaupt nog worden gemaakt. Want in een tijd waarin studio’s risicoaverser zijn dan ooit en originele verhalen met de dag schaarser worden, is een film als ‘Omaha’ bijna een mirakel. Klein van budget, groot van hart, en precies goed.

Jelco Leijs

Waardering: 4.5

Bioscooprelease: 26 juni 2026