Onoda – 10,000 Nights in the Jungle – Onoda, 10 000 nuits dans la jungle (2021)

Recensie Onoda - 10.000 Nights in the Jungle CinemagazineRegie: Arthur Harari | 165 minuten | avontuur, drama | Acteurs: Yûya Endô, Kanji Tsuda, Yûya Matsuura, Tetsuya Chiba, Shinsuke Kato, Kai Inowaki, Issei Ogata, Taiga Nakano, Nobuhiro Suwa, Mutsuo Yoshioka, Tomomitsu Adachi, Kyûsaku Shimada, Angeli Bayani, Jemuel Satumba

De Filipijnen, 1944. Tweede luitenant Hiroo Onoda wordt naar het eiland Lubang gestuurd om verzet te bieden tegen de geallieerden. Hier krijgt Onoda de heilige taak om het Japanse garnizoen aan te voeren in een guerrillaoorlog. Het is zijn missie om in leven te blijven en zijn kameraden naar de overwinning te leiden. Maar kort na de atoombomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki capituleert Japan, wat een einde aan de Tweede Wereldoorlog maakt. Onoda, die nog steeds in de jungle van Lubang rondzwerft, weigert echter te geloven dat de oorlog is beëindigd. Terwijl zijn manschappen slinken en zijn geestestoestand verslechtert, zet de militair zijn strijd weerbarstig voort. In Japan wordt Onoda doodverklaard, maar op Lubang groeit hij uit tot een levende legende. Zijn eenzame strijd in het oerwoud suddert negentwintig jaar door, totdat hij op een dag onverwacht bezoek krijgt.

‘Onoda: 10,000 Nights in the Jungle’ is een op waarheid gebaseerde film van regisseur Arthur Harari. De Franse filmmaker had al een aantal jaren nagedacht over het maken van een avonturenfilm. Het was echter pas toen hij het erover met zijn vader had, dat hij zijn ideale onderwerp vond. Deze vertelde hem het verhaal over een Japans militair met een uiterst opmerkelijke levensloop. Harari was onmiddellijk verkocht. ‘Onoda: 10,000 Nights in the Jungle’, de openingsfilm van Un Certain Regard op het Filmfestival van Cannes, is zijn ambitieuze eindresultaat.

Het is niet moeilijk om in te zien waarom Hiroo Onoda een adequaat en interessant karakter voor een film is. Zijn negentwintig jaar durende guerrillaoorlog op Lubang is een rebellie van bijna mythische proporties. Dat Harari ervoor kiest om delen van Onoda’s verleden te tonen, maar geen duidelijk inzicht in zijn psyche geeft, maakt het des te boeiender. Harari’s versie van Onoda is een mens van vlees en bloed – vervuld door angst, bezorgdheid en wantrouwen – maar toch blijft hij als het erop aankomt een hoogst onvoorspelbaar individu. Het is zowel aangrijpend als fascinerend om de jonge Onoda (Yuya Endo) uit te zien groeien tot zijn verbitterde, oudere zelf (Takeshi Kitano-medewerker Kanji Tsuda). Zowel Endo als Tsuda verrichten eersteklas werk bij het vertolken van de onberekenbare militair. Het zijn sterke acteerprestaties, met een goed gevoel voor mimiek en nuance.

Deze filmbewerking over Onoda’s leven op Lubang kan worden onderverdeeld in drie, opeenvolgende stukken: zijn strijd tegen de geallieerden, het opbouwen van een leefstijl in de Filipijnse wildernis en tenslotte zijn definitieve terugkeer naar de realiteit. Alle drie de delen krijgen grofweg een overeenkomstige tijdsduur. Met een speelduur van bijna drie uur is hier genoeg tijd voor subtiliteit en overdenking. Scènes krijgen de tijd om te ademen en de ontwikkeling van de plot loopt nooit te snel van stapel. Het resulteert in een kalme, bijna meditatieve filmervaring.

Er had desalniettemin een nog hoger niveau kunnen worden bereikt met een verdere uitwerking van het einde. Op dat punt voelt de film enigszins incompleet. Het einde is in zijn huidige staat degelijk, maar het mist de onthutsende mogelijkheid van een pakkende invalshoek. Toch laat de film als eindproduct genoeg indruk achter. Dit is een intrigerend verhaal, met een aanzienlijk oog voor detail. Er is hier veel om van te genieten en bovenal nog meer om te ontdekken. Dat verdient lof.

Len Karstens

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 2 september 2021