Paul McCartney: Man on the Run (2025)
Regie: Morgan Neville | 127 minuten | biografie, documentaire, muziek | Met: Paul McCartney, Ringo Starr, John Lennon, George Harrison, Linda McCartney, Denny Seiwell
Soms heb je geen jubileum nodig om groot uit te pakken. Dat gebeurde in 2025 met Wings, de band die Paul McCartney oprichtte na zijn vertrek uit de Beatles. Niet alleen verscheen er in 2025 een boek (‘Band on the Run’), ook kwamen er een fikse verzamelaar (‘WINGS’) en een documentaire (‘Man on the Run’). Zowel boek als documentaire vertelt het verhaal van de opkomst en ondergang van de band, met een focus op de gewezen Beatle.
De documentaire begint nog voordat Wings is opgericht, wanneer McCartney de vlucht neemt naar de Schotse hooglanden. Daar beleeft hij een artistieke wedergeboorte met het magistrale soloalbum ‘Ram’, een plaat die gek genoeg in die tijd wordt afgekraakt. De behoefte om weer live met een band te spelen resulteert in de oprichting van Wings. Wisselvallig artistiek succes volgt, met onvergetelijke liedjes én muzikaal behang. Van het heerlijk slepende ‘Let me Roll it’, de muzikale toverbal ‘Live and Let Die’ en het lieflijke ‘London Town’ tot de scheurbuik verwekkende kitsch van ‘Mull of Kintyre’.
‘Man on the Run’ biedt meer dan alleen de muzikale progressie van McCartney en co. We zien veel van het privéleven van de McCartneys. Thuis op de boerderij, in de bus op tournee, vliegvelden, snelwegen, concertzalen, op bezoek bij John en Yoko, en weer terug naar huis. Daarbij maken we van dichtbij mee hoe het is om relatief klein te beginnen – Wings speelde in de begintijd op de kleine podia van universiteiten – waarna de zalen steeds groter worden. Tot de onvermijdelijke implosie.
Net als in het boek wordt het verhaal verteld door de betrokkenen zelf. Bandleden, vormgevers, collega-muzikanten en familie, waarbij recente interviews worden afgewisseld met interviews uit het archief. Gelukkig zonder pratende hoofden maar als begeleiding bij de beelden. Wat je daarbij wel mist is context. Terwijl in het boek de interviews aaneen worden gesmeed door verhalende delen, is dat in een documentaire niet mogelijk. Dat maakt het soms wat lastiger te volgen.
De visuele stijl is collageachtig. Snel gemonteerde archiefbeelden, concertopnamen, homevideo’s, Monty Pythonachtige animatie en meer. Anders dan in de superieure (maar slopende) Beatles documentaire ‘Get Back’ is onze hoofdpersoon zich steeds bewust van de camera. Daardoor krijgen we in ‘Man on the Run’ nooit een consistent beeld van de man achter de muzikant. Dat alles maakt dit nog geen beroerde documentaire, hooguit wat minder dan het boek.
Henny Wouters
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 19 februari 2026