Pearl (2018)

Recensie Pearl CinemagazineRegie: Elsa Amiel | 82 minuten | drama | Acteurs: Julia Föry, Peter Mullan, Vidal Arzoni, Arieh Worthalter, Agata Buzek, Khoudiedji Sidibe, Edgard John-Augustin, Camille Bouzaglo, Roland Morel, Dany Jacot-Descombes, Aniela Fik

In de wereld van bodybuilders is een opvallend plekje ingeruimd voor vrouwelijke krachtpatsers. Het is algemeen geaccepteerd dat sommige mannen zichzelf tot reusachtig proporties opblazen, omdat ijzeren spierbundels nu eenmaal beschouwd wordt als iets mannelijks. Maar vrouwen die zich in het zweet werken om deze aan mannen toegekende kenmerken te bezitten, wijken zo ver af van de norm dat andere rolpatronen in het geding komen, zoals met Lea in ‘Pearl’ (2018).

Lea Pearl heeft alle gebruikelijke rollen van zich afgeworpen, ze is geen echtgenote of moeder, ze is een lichaam dat ze heeft gebouwd. Een constructie om prijzen mee te winnen. Ze heeft een relatie met haar trainer; seks is een middel om extra calorieën kwijt te raken vlak voordat het tijd is om gewogen te worden. Ze leven in de schemerwereld van een hotel, buiten de alledaagse werkelijkheid, gezamenlijk en in competitie met andere glanzend gebruinde, halfblote, geboetseerde lijven, onderweg door met plastiek afgezette gangen, ieder in het isolement van zijn eigen lichaam.

Lea en haar trainer bereiden zich voor op het kampioenschap voor de titel van Miss Heaven en dan duikt plotseling haar ex op met hun zesjarige zoontje, die ze al jaren geleden heeft verlaten. De ex, een eeuwige loser, dumpt het kind bij haar omdat hij een klusje heeft, en vertrekt. Lea wordt gedwongen om haar gevoelens voor haar kind, haar ex, haar trainer en haar ambities tegen elkaar af te wegen. Voor de kleine jongen lijkt de wereld van zijn moeder op die van de superhelden uit zijn strips. Verschil is, deze supermannen en -vrouwen zijn een stuk kwetsbaarder; je komt ze zomaar huilend op de trap tegen.

Debuterend speelfilmregisseur Elsa Amiel kiest vaak voor shots extreem dicht op de huid, maar houdt voldoende afstand tot het ongemakkelijke onderwerp en vermijdt een uitputtende psychologisering van het hoofdpersonage. In plaats van rauw realistisch is ‘Pearl’ eerder hyper gestileerd en kleurrijk, waardoor deze niet bijzonder sympathieke wereld van obsessieve zelfverheerlijking en escapisme in steeds extremere vormen van perfectie, toch ook een zekere surreële en glamoureuze schoonheid krijgt.

Alberto Ciaccio

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 25 juli 2019