Peter Hujar’s Day (2025)
Regie: Ira Sachs | 76 minuten | drama | Acteurs: Rebecca Hall, Ben Whishaw
“Hoe was je dag?” Het is waarschijnlijk een vraag die je vaak krijgt, maar waar je zelden écht lang bij stil staat. Juist die vraag is het uitgangspunt van ‘Peter Hujar’s Day’. Regisseur Ira Sachs verfilmt een gesprek uit 1974 tussen de Amerikaanse fotograaf Peter Hujar (Ben Whishaw) en schrijfster Linda Rosenkrantz (Rebecca Hall). Het resultaat is een intiem inkijkje in een dag uit het leven van een kunstenaar in het New York van de jaren zeventig.
Op 19 december 1974 kwam Peter Hujar naar het appartement van Linda Rosenkrantz op de Upper East Side. De fotograaf, vooral bekend om zijn intrigerende zwart-wit portretten, kwam langs om te vertellen wat hij de dag ervoor allemaal gedaan had. Rosenkrantz was van plan een boek te schrijven waarin een aantal vrienden een typische dag uit hun leven beschrijven. Dat boek kwam er uiteindelijk niet, maar in 2021 publiceerde Rosenkrantz het 36 pagina’s tellende transcript van het gesprek met haar goede vriend onder de titel ‘Peter Hujar’s Day’.
Om van zo’n alledaags gesprek tussen twee vrienden een boeiende film te maken, is een uitdagende opgave. Sachs slaagt daar niet helemaal in. Aan de ene kant voelt ‘Peter Hujar’s Day’ als een bijzonder intiem portret. Je krijgt echt een kijkje in de gedachten, gewoontes en eigenaardigheden van de New Yorkse fotograaf. Je komt erachter wat hij die dag at voor de lunch (kiembrood), hoe groot zijn blikje cola was (32 ounces), hoeveel zijn pakje sigaretten kostte (56 cent), en hoeveel rolletjes film hij ontwikkelde in zijn darkroom (acht). Juist die ogenschijnlijk onbeduidende details maken Hujars dag tastbaar.
Whishaw en Hall spelen hun rollen vol overtuiging en hun gesprek krijgt bij vlagen iets meditatiefs. Terwijl de twee zich door de woonkamer, de keuken, het dak en de slaapkamer verplaatsen, ontvouwt zich langzaam een portret van hun vriendschap en van het kunstenaarsmilieu waarin Hujar zich bewoog. De cinematografie is daarbij dromerig en weet de sfeer van New York in de jaren zeventig tot leven te brengen.
Aan de andere kant word je als kijker niet helemaal deelgenoot van de conversatie. Hujar en Rosenkrantz roddelen wat af over hun vrienden en andere kunstenaars; Allen Ginsberg, Susan Sontag, Fran Lebowitz – er is nogal wat namedropping. Voor wie niet bekend is met deze kunstenaarskring, ontbreekt de context om te begrijpen waarom al die namen ertoe doen. Daardoor is het soms lastig om echt betrokken te raken bij wat Hujar te vertellen heeft. Op die momenten kabbelt de film wat voort en voelt 76 minuten erg lang.
Desalniettemin is ‘Peter Hujar’s Day’ een film die je anders naar je eigen leven laat kijken. Soms vliegt een dag voorbij en heb je aan het einde het gevoel alsof je nauwelijks iets hebt gedaan. Maar wie er even bij stil staat, ontdekt hoeveel kleine momenten zo’n dag eigenlijk bevat. Een telefoongesprek, een lunch, een sigaret, een afspraak met een vriend; het zijn precies die alledaagse details die Sachs probeert vast te leggen. ‘Peter Hujar’s Day’ herinnert je eraan dat zelfs een doodnormale dag het waard is om bij stil te staan.
Janne van den Bos
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 27 augustus 2026