Pillion (2025)

Recensie Pillion CinemagazineRegie: Harry Lighton | 105 minuten | drama | Acteurs: Harry Melling, Alexander Skarsgård, Douglas Hodge, Lesley Sharp, Jake Shears, Mat Hill, Nick Figgis, Zoe Engerer, Jake Sharp, Jacob Carter, Christina Carty, Zamir Mesiti, Rosie Sheehy, Miranda Bell, Monica Purcell, Anthony Welsh, Kavcic Miha, Michael ‘Mike’ Jones

Wat als een beleefde, timide jongeman die zijn seksualiteit net aan het ontdekken is in aanraking komt met een knappe, mysterieuze motorrijder die onderdeel is van een BDSM-bikergroep? Die fascinerende ontdekkingstocht onderzoekt Harry Lighton in zijn eerste speelfilm ‘Pillion’, gebaseerd op de roman ‘Box Hill’ van auteur Adam Mars-Jones.

Colin zingt rond de kerst in een barbershopkwartet in een kroeg, waarna hij een date heeft met een door zijn moeder geregelde jongeman. Knulligheid en ongemak voeren de boventoon in de eerste minuten van ‘Pillion’. Dan wordt Colins aandacht getrokken door de enigmatische Ray. Als Colin aan de bar een drankje bestelt, staat Ray naast hem om een paar zakjes chips te kopen. Met een enkele gezichtsuitdrukking maakt hij kenbaar dat Colin daarvoor de portemonnee moet trekken. De verhoudingen staan onmiddellijk op scherp. Colin krijgt een briefje met een plaats en tijd in zijn handen geschoven door Ray en daar begint het grote avontuur.

Die afgesproken ontmoeting laat er geen gras over groeien en al gauw hebben de twee een onuitgesproken verhouding waarbij Ray dominant is en Colin als onderworpene alles voor hem doet. Hij haalt boodschappen, kookt en poetst voor hem en gehoorzaamt hem als een trouwe viervoeter. Ze slapen bijvoorbeeld niet samen in bed; Colin slaapt op een dekentje op de grond. Toch wordt hij constant als een magneet aangetrokken tot Ray en niets weerhoudt hem ervan om hem te pleasen. Ray is de koning en Colin de knecht.

Op het eerste gezicht lijkt ‘Pillion’ een queer versie van de ‘50 Shades of Grey’ reeks, vol bondage, orgies en ruwe seksscènes. Maar dat is allesbehalve de essentie. Het is namelijk een karakterstudie van een twintiger die nog groen achter de oren is en op zoek is naar de zin van zijn bestaan en meer nog naar liefde. Dit gaat gepaard met een aantal heftige scènes die weinig aan de verbeelding overlaten, maar die scènes zijn geenszins leeg en oppervlakkig; ze zijn van belang om het grotere plaatje rondom Colin te schetsen. Het is de verandering van een jongen in een man.

Harry Melling – die nog altijd het bekendst is als Dirk Duffeling, het gemene stiefbroertje van Harry Potter – geeft die transformatie vorm en doet dat op indrukwekkende wijze. In het begin kijken we naar een bleke jongen die uit een warm gezin komt en zijn dagen routineus slijt als parkeerhandhaver. Beetje bij beetje kruipt hij uit zijn schulp, oogt hij zelfverzekerder en zet hij dat kracht bij met zijn acties. De loftrompet mag eindeloos afgestoken worden voor Melling, die dit personage met veel bezieling inkleurt.

Tegenover hem staat powerhouse Alexander Skarsgård die een raadselachtige rol met verve vervult. Ray is flegmatiek en laat nooit het achterste van zijn tong zien. Dit maakt dat wij als kijker net zo weinig te weten komen als Colin. Dat is soms ietwat frustrerend. Want achter die stoïcijnse laag schuilt hoe dan ook een boeiend verhaal, maar helaas blijft die ui ongepeld. Het is echter een logische keuze van Lighton, aangezien het allemaal draait om de gevoelens en beslommeringen van Colin.

De komische ondertoon maakt van ‘Pillion’ een aangename cocktail aan smaken. Hoewel er wat explicietere scènes voorbijkomen, heb je niet het idee dat er zo gek veel gebeurd. Alsof je in een zwemband stapt en onder begeleiding van Oliver Coates’ serene score wordt meegenomen op een rustig stromende rivier. Wat rest is een zoektocht naar liefde en avontuur van de beste soort.

Sjoerd Crins

Waardering: 4

Bioscooprelease: 26 maart 2026