Please Try Again Later (2026)

Regie: Rosa Kreulen, Boris Paval Conen | 69 minuten | drama | Acteurs: Adanne Unigwe, Romy Gevers, Jip van den Dool, Meral Polat, Redouan Azmi, Sara Afiba, Merle Hartveld, Florian Regtien, René Groothof, Marieke van Leeuwen

‘Please Try Again Later’ (2027), de Telefilm van Boris Paval Conen en Rosa Kreulen, is een film die zich presenteert als urgent en betekenisvol, maar die die belofte dramaturgisch niet weet in te lossen.

Wat is er aan de hand met de Telefilm? Waar titels als ‘Tussenland’ (Eugénie Jansen), ‘Blue Bird’ (Mijke de Jong) of ‘Suzy Q’ (Martin Koolhoven) ooit het genre vormgaven – films die durfden te kiezen, te schrappen en te vertrouwen op dramatische helderheid, en bovendien hun weg vonden naar A-festivals – lijkt de dramaturgen van de Publieke Omroep een andere koers te varen. Een koers waarin urgentie wordt geëtaleerd via thema’s en toon, maar zelden wordt afgedwongen via keuzes en inzet. ‘Please Try Again Later’ is daarvan een symptomatisch voorbeeld.

Feitelijk gaat de film over twee jonge vrouwen aan het begin van een nieuw leven. Met Alima delen we haar eerste dag als ambulancehulpverlener. Bobje staat ogenschijnlijk op het punt te vertrekken naar Colombia voor een stage, maar blijkt al maanden geen colleges meer te volgen en die reis helemaal niet te gaan maken. Dat gegeven – eenvoudig en potentieel geladen – vormt de kern van de film.

Toch blijft zelfs hier alles vaag. Net als de titel: Engels, betekenisvol bedoeld, maar onverklaard. Hetzelfde geldt voor de centrale gebeurtenis waar het drama om cirkelt: een aangekondigde zonnestorm die wordt gepresenteerd als existentieel kantelpunt, maar dramaturgisch vooral als een zwart gat fungeert. Elektriciteit kan uitvallen – meer weten we niet. En belangrijker: meer doet het ook niet.

In de jaren dertig formaliseerde Alfred Hitchcock zijn suspense-theorie: suspense ontstaat niet door wat er gebeurt, maar door wat de kijker weet. ‘Please Try Again Later’ doet precies het tegenovergestelde. Alles suggereert dat er iets aan de hand is – Bobje draagt een geheim, Alima staat voortdurend op springen, de zonnestormen hangen dreigend boven de nacht – maar wat het werkelijke probleem is, blijft onduidelijk. Er is spanning zonder kennis, urgentie zonder inzet.

Bobje wint niets met haar geheim en beschermt niemand; haar zwijgen is geen keuze maar een leegte die de film nergens erkent. Colombia fungeert niet als droom, maar als sociaal masker: het idee van ‘een leven op orde’ dat status en projectie oplevert, zonder dat dit dramatisch wordt bevraagd. Ook Alima’s voortdurende nervositeit blijft ongericht. Haar onvakkundigheid lijkt niet problematisch bedoeld en wordt noch door het personage, noch door het systeem gecorrigeerd. Ze wordt wel aangesproken door haar overste – een collega met aanzienlijk meer ervaring – wanneer zij de leiding neemt bij een bevalling met een dwarsligging, maar juist het feit dat die collega haar überhaupt de leiding laat nemen roept meer vragen op dan het beantwoordt. Achtergrondinformatie – een overleden moeder, alleenstaand, jong – fungeert daardoor vooral als emotioneel voorschot, niet als ontwikkeling.

Wat vooral wringt, is hoe de jeugd wordt verbeeld. Jongeren voelen hier als grijze dozen in jonge lichamen: weldenkend, rationeel, permanent reflecterend – maar zelden werkelijk levend vanuit emotie. Dialogen klinken alsof ze vooraf zijn geformuleerd, moreel afgewogen en netjes uitgesproken, eerder dan dat ze ontsnappen uit impuls of innerlijke noodzaak.

Een scène op een feest is illustratief. Bobje’s vriendin verkondigt dat ze geen zin heeft in vluchtige intimiteit en iets wil opbouwen met iemand die durft te kiezen, terwijl zij zelf al een ticket naar Colombia heeft gekocht om Bobje te bezoeken, nog vóórdat Bobje überhaupt is vertrokken. Twee uitspraken die met elkaar botsen, niet als zichtbaar innerlijk conflict, maar als middel om drama te genereren. Het voelt gestuurd, niet geleefd. Diezelfde kunstmatigheid keert terug wanneer de stroom uitvalt: luidruchtig dansende jongeren gehoorzamen probleemloos wanneer de dj twee seconden later vraagt of iedereen dan maar naar huis wil gaan. Alsof zelfs chaos eerst toestemming nodig heeft. Even later levert een elektrische storing ineens bami en frikandellen op, die ongegeten worden rondgesmeten omdat het een leuke scène oplevert – terwijl een minuut eerder honger nog de reden was om naar huis te keren. Het doen alsof sijpelt door het beeld.

‘Please Try Again Later’ is opgezet als een raamvertelling tussen twee jonge vrouwen die elkaar aan het einde vinden. Het is een film die voortdurend veel wil voelen, maar inhoudelijk weinig te zeggen heeft. Het resultaat is een onvoldragen Telefilm: vol emoties, spanningen en aantrekkelijke jonge mensen aan het begin van hun leven – maar zonder een dramatisch adequaat gegeven dat die gevoelens werkelijk draagt.

Martijn Smits

Waardering: 2

Uitzending op tv: 31 januari 2026