Primavera (2025)

Regie: Damiano Michieletto | 110 minuten | drama, biografie, geschiedenis, muziek | Acteurs: Michele Riondino, Tecla Insolia, Andrea Pennacchi, Fabrizia Sacchi, Valentina Bellè, Stefano Accorsi, Miko Jarry, Hildegard De Stefano, Cosima Centurioni, Federica Girardello, Rebecca Antonaci, Chiara Sacco, Gabriele Benedetti, Giovanni Crozza Signoris, Alberto Astorri, Alessandro Bressanello, Paolo Favaro, Paolo Rozzi

Soms tref je een film die veel mooier is dan de synopsis doet vermoeden. ‘Primavera’ is er zo eentje, en dat is volledig te danken aan nieuwbakken filmregisseur Damiano Micheletto, de man die tot voor kort vooral gelauwerd werd om zijn operaproducties. Met ‘Primavera’ brengt hij zijn talent naar het grote doek, en dat is bepaald niet onverdienstelijk. Niet heel gek als je bedenkt dat hij zijn hart op kan halen met een verhaal waarin klassieke muziek de boventoon voert. Tegelijkertijd is ook de opbouw van het script prachtig in evenwicht.

Het verhaal begint in Ospedela della Pietà, een weeshuis in Venetië dat gerund wordt door nonnen. We volgen Cecilia, die verlangt naar een leven buiten het weeshuis. Helaas zijn er maar twee uitwegen: of haar moeder haalt haar op, of ze wordt uitgehuwelijkt. Tot die tijd is ze gedoemd haar dagen te slijten bij de nonnen. Gelukkig is er de muziek. Ze speelt een aardig deuntje op de viool en maakt met plezier deel uit van het strijkorkest dat elke zondag de bourgeoisie pleziert in het naastgelegen kapelletje. Tot een concurrerend orkest ze de loef afsteekt en de giften teruglopen. Daarop wordt besloten om Don Antonio naar het tehuis te halen om het niveau op te halen. Don Antonio Vivaldi om precies te zijn. Een ziekelijke, verwarde man die aardig componeren kan. Tot hij het spel van Cecilia ontdekt. Hij promoveert haar prompt tot eerste violiste. “Er zijn betere violisten dan jij, maar jij speelt niet om lof te krijgen.” Cecilia staat perplex, maar geniet er gaandeweg steeds meer van om gezien te worden. Erkend te worden in haar talent, tot de koning van Denemarken aan toe.

Micheletto heeft mooi in beeld gebracht hoe de twee dolende zielen een beetje vaste grond vinden bij elkaar. In een wereld die niet bepaald begaan is met, maar vooral profiteert van hun bestaan. De broodschrijver en het muzikale weesmeisje. Die ontwikkeling wordt uitstekend ondersteund door het sound design. Waar ‘Primavera’ begint met lichte vioolmuziek, wordt de instrumentatie naarmate de film vordert langzaamaan steeds zwaarder en bombastischer. Pauken, fluiten, wat koper. Maar ook de meest basale geluiden vinden hun weerklank. Simpele stappen door een galmende ruimte. Make-up dat op een piano wordt gelegd. Grove vuurwerkknallen die het pand doet schudden op zijn grondvesten. Het geeft de ruimte, de handeling of het momentum gewicht en creëert een synergie zoals we die alleen uit de opera kennen.

En dat is precies waarom je een boek niet mag beoordelen op zijn cover. Een film op zijn synopsis. Een verhaal vertellen is één ding; de manier waarop is minstens zo belangrijk. Niet dat ‘Primavera’ wegkijkt als een opera, zeer zeker niet. Maar alle elementen die de film samensmeden zijn welhaast perfect in balans en dat maakt ‘Primavera’ een meer dan nette filmervaring.

Jonica Hoff

Waardering: 4

Bioscooprelease: 6 augustus 2026