Red Path – Les enfants rouges (2024)

Regie: Lotfi Achour | 97 minuten | drama | Acteurs: Ali Helali, Yassine Samouni, Wided Dabebi, Younes Naouar, Latifa Gafsi, Salha Nasraoui, Jemii Lamari, Mounir Khazri, Noureddine Hamami, Eya Bouteraa, Rayen Karoui, Sana Ben Med Jabaalah, Hemil Ayari, Noura Belaid, Fathi Ferah, Frédéric Le Cointe

In een totaal verlaten gebied in centraal Tunesië, het Mghila Gebergte, probeert een klein groepje geitenhoeders het hoofd boven water te houden. Het land is droog, de bergen steil en onvriendelijk, de geiten brengen weinig op en bovendien worden de bergen onveilig gemaakt door een groepje Jihadisten. Het is niet zomaar een filmlocatie, want ‘Red Path’ (‘Les enfants rouges’ is de originele titel) is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen uit 2015.

In dat jaar werd een 16-jarige geitenhoeder onthoofd door leden van een jihadistische groepering. Zij gaven het afgehakte hoofd aan de 14-jarige Achraf met de opdracht om dit naar het huis te brengen van de jongen. Deze gebeurtenissen zijn een zwarte bladzijde in de Tunesische geschiedenis.

Achraf (Ali Helali) en Nizar (Yassine Samouni) trekken samen de bergen in om hun geiten te weiden. Bij het begin van ‘Red Path’ worden we meegesleurd in de ademloze panorama’s van het ruige landschap. We volgen de twee jongens, camera op de schouder, in hun tocht langs smalle bergpaadjes. Vallend en struikelend bereiken we de plek waar de fatale gebeurtenissen zullen plaatsvinden. Als je niet weet van het drama dat zich hier zal afspelen, is dit de plek voor een ideale jeugd. De jongens spelen in het water, zingen samen, hangen een beetje rond en hebben de tijd van hun leven. Deze idylle wordt ruw verstoord als de jihadisten op het toneel verschijnen.

Na de gruwelijke daad van de jihadisten, stopt Achraf het hoofd van Nizar in een tas en neemt deze mee naar huis. Onwillekeurig maakt ‘Red Path’ hiermee de associatie met onthoofde heiligen in de Griekse en de Christelijke geschiedenis. In dit geval gaat de held met het hoofd van zijn neef op stap. Achraf heeft af en toe visioenen waarin hij weer met zijn neef praat.

We volgen de jongen op zijn terugweg uit de bergen naar zijn gemeenschap. De leden van die gemeenschap leven aan de onderkant van de samenleving. We zien in ‘Red Path’ geen gezag, geen autoriteiten, geen politie, geen publieke vertegenwoordigers. Ze zijn zelfvoorzienend en geheel aan zichzelf, en aan de jihadisten, overgelaten. Het is dit groepje mensen dat al weinig heeft in het leven, dat ook nog eens jong leven verliest. Ook een groep mensen die hecht aan het naleven van de tradities verbonden met hun godsdienst. Ze gaan daarom met een aantal mannen terug naar de plek van het onheil om daar het lichaam op te halen van Nizar.

Tunesië werd in die tijd geregeerd door een coalitie van Islamitische bewegingen en personages van het oude regime dat voor de Arabische lente van 2011 de macht had. Feitelijk was het de ene maffiose beweging die gedwongen werd te regeren met de andere maffiose beweging. Terreuraanslagen kwamen dan ook voor rekening van de ene partij van de coalitie dan wel van de andere partij. Belangrijkste doel was het aanjagen van de angst bij de bevolking zodat een tweede lente zou worden voorkomen.
Deze gebeurtenissen vonden vooral plaats in het arme westen van het land en niet in het rijke oosten. Dit laat ook zien dat de herders en de arme boeren weinig te verwachten hadden van het gezag in hun gebied.

Regisseur Lotfi Achour neemt ons op een knappe manier mee in het hoofd van Achraf, wat hij ziet, wat hij denkt, wat hij meemaakt. Een jongen van 14 jaar die dit beleeft, kan niet anders dan hierdoor een groot trauma oplopen. Ali Helali en Yassine Samouni spelen hun rollen werkelijk briljant, zo jong en onervaren als ze zijn. De casting van ‘Red Path’ duurde niet minder dan een jaar. Voor regisseur Achour was dit castingproces de gelegenheid om acteerworkshops te geven op het platteland, in scholen maar ook voor kinderen die niet op school zitten. Met deze jongeren vond een open gesprek plaats over geweld en de harde wereld waarin zij leven.

De camera wordt soms op onorthodoxe manieren gehanteerd, zoals het moment dat deze als het ware een partijtje gaat meevoetballen met de vrienden van Achraf. Er worden veel shots gemaakt met de camera vanaf de schouder. Ook wordt de schoonheid van het gebied op breedbeeld prachtig zichtbaar gemaakt.
Een bijzondere film dus, met bijzondere acteurs en een bijzonder thema.

Ton IJlstra

Waardering: 4

Bioscooprelease: 23 oktober 2025