Rental Family (2025)

Recensie Rental Family CinemagazineRegie: Hikari | 103 minuten | drama, komedie | Acteurs: Brendan Fraser, Paolo Andrea Di Pietro, Shinji Ozeki, Takao Kin, Risa Kameda, Yuma Sonan, Kana Kitty, Gan Furukawa, Yuji Komatsu, Ryôko Osada, Helen Sadler, Kaoru Mizuki, Takehiro Hira, Mari Yamamoto

De Japanse regisseur Hikari, die eerder opviel met haar gevoelige doorbraakfilm ‘37 Seconds’, keert terug met een werk dat opnieuw draait om kwetsbare identiteitsvragen en menselijke verbinding. Waar haar eerdere film zich richtte op lichamelijke beperking en zelfbeschikking, kiest ze in ‘Rental Family’ voor een meer universeel soort eenzaamheid. Brendan Fraser speelt Daniel, een Amerikaanse acteur die zijn beste jaren achter zich heeft en doelloos ronddobbert in een land dat hij nauwelijks begrijpt. Wanneer hij via een bedrijf wordt ingehuurd om tegen betaling familieleden te spelen voor eenzame klanten, belandt hij in een wereld waar nabijheid wordt gehuurd en gevoelens geacteerd.

Het uitgangspunt klinkt bijna absurd: mensen die acteurs inhuren om hun vader, broer of echtgenoot te spelen. De film kiest gelukkig niet voor spot of ironie, maar voor begrip. Hikari kijkt met begrip naar de behoefte achter het systeem. De klanten zijn geen karikaturen, maar mensen die verlangen naar iets wat ze zelf niet kunnen vasthouden. Daniel wordt de vreemde spiegel van dat verlangen, maar de families die hij speelt worden langzaam ook reflecties van zijn eigen gemis: een dochter die hij nooit had, een partner die hij verloor, een thuis dat hij niet meer kent.

Fraser speelt de rol met een ontroerende zachtheid die we van hem kennen, als een man die probeert niet uiteen te vallen en in dit toneelspel de eerste oprechte verbinding in jaren vindt. Zijn ongemak en zijn empathie liggen voortdurend dicht bij elkaar, vooral wanneer de grens tussen werk en gevoel begint te vervagen. Hij straalt iets uit van iemand die niet meer weet of hij speelt of leeft, en juist daarin schuilt de kracht van het personage Daniel.

Tokio is prachtig gevangen door cameraman Koji Kanaya, die Daniel vaak door ramen, spiegels of schermen filmt, alsof hij altijd net buiten de wereld staat die hij probeert te begrijpen. De stad wordt een spiegel van zijn vervreemding, tegelijk bruisend en eenzaam. Je voelt bijna hoe Daniel verdwijnt in die zee van neon en stilte. In toon en thematiek roept de film onvermijdelijk herinneringen op aan ‘Lost in Translation’, al is Hikari’s blik empathischer en minder ironisch. Waar Sofia Coppola de afstand tussen mensen bijna romantiseerde, onderzoekt Hikari wat er gebeurt wanneer zelfs intimiteit een rol wordt en of waarheid dan nog te onderscheiden is van spel.

Hikari had, gezien haar oog voor menselijk detail en kwetsbaarheid, ‘Rental Family’ tot een perfecte film kunnen maken, en hoewel de film goed is, blijf je als kijker toch achter met een gevoel van wat had kunnen zijn. Naarmate het verhaal zijn slot nadert, verliest het iets van zijn subtiele spanning en wordt het sentiment nadrukkelijker aangezet. Waar de eerste helft vol is van nuance en ongemak, lijkt het einde haast ontworpen om iedereen met een warm gevoel naar huis te sturen. Het is te afgerond, te geruststellend, alsof de scherpe randjes van de eenzaamheid die de film zo zorgvuldig opbouwt plots zijn weggepolijst. Het slot mist die kleine breuk, dat open einde waarin juist zoveel waarheid had kunnen schuilen en waar je als kijker je verbeelding op had kunnen loslaten.

Fraser is opnieuw indrukwekkend in zijn kwetsbaarheid. Hij zegt meer met stilte dan met woorden en zijn aanwezigheid tilt de film telkens op. ‘Rental Family’ is geen grote of revolutionaire film, maar een kleine, oprechte vertelling over acteren, nabijheid en de illusie van familie, en over wat echt contact vandaag nog betekent. Na het zien ben je niet overdonderd, maar de film laat je achter met een zacht gevoel van herkenning, alsof je even hebt meegespeeld in iemand anders’ leven. Soms te braaf, soms te zoet, maar zelden oneerlijk.

Jelco Leijs

Waardering: 4

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 8 januari 2026