Riff Raff (2024)
Regie: Dito Montiel | 103 minuten | komedie, misdaad | Acteurs: Jennifer Coolidge, Ed Harris, Gabrielle Union, Miles J. Harvey, Emanuela Postacchini, Lewis Pullman, Bill Murray, Pete Davidson, Michael Angelo Covino, Julius Sampson, Scott Michael Campbell, Sage Spielman, Roger Guenveur Smith, Lucinda Carr, Brooke Dillman, P.J. Byrne, Eli Massillon, Angelic Zambrana, Chris Keller, Nathan Levy
Regisseur Dito Montiel is vooral bekend van zijn verrassende semi-autobiografische debuut ‘A Guide to Recognizing Your Saints’ uit 2006, maar heeft sindsdien zijn kwaliteiten goed verborgen weten te houden. Hij keert terug met ‘Riff Raff’, een zwarte komedie en familiedrama met een sterrencast. Op papier lijkt het veelbelovend, maar de vraag is of Montiel die belofte kan inlossen.
‘Riff Raff’ volgt Vincent (Ed Harris), een voormalig crimineel die samen met zijn vrouw Sandy (Gabrielle Union) en zoon DJ (Miles J. Harvey) een rustig leven probeert te leiden. Hun vakantie wordt echter verstoord wanneer Vincents vervreemde zoon Rocco (Lewis Pullman) en diens zwangere vriendin Marina (Emanuela Postacchini), samen met Vincents ex-partner en tevens Rocco’s moeder Ruth (Jennifer Coolidge) onverwacht opduiken, op de vlucht voor gangsters Lefty (Bill Murray) en Lonnie (Pete Davidson).
De film leunt zwaar op zijn sterrencast. Ed Harris brengt diepgang aan Vincent, een man die worstelt met zijn verleden en de gevolgen daarvan voor zijn gezin. Jennifer Coolidge schittert in een rol die voor haar lijkt te zijn geschreven, als de excentrieke Ruth, die zowel voor komische als tragische momenten zorgt. Bill Murray en Pete Davidson vormen een intrigerend duo als de achtervolgende criminelen, waarbij Murrays droge humor (die misschien wat weinig gebruikt wordt) en Davidsons onvoorspelbaarheid goed samenkomen. Miles J. Harvey valt op als DJ, wiens onschuldige blik op de chaotische gebeurtenissen een ankerpunt biedt voor de kijker en fungeert als moreel kompas te midden van het absurde geweld en de ontspoorde familiedynamiek.
Die ontspoorde familiedynamiek is vooral merkbaar tussen Vincent en Rocco. Tussen die twee lijkt veel oud zeer te zitten. Helaas wordt dit nooit echt uitgediept. De film gooit wel wat conflicten op tafel, maar het blijft vaak bij korte, oppervlakkige ruzies zonder dat je als kijker echt het gevoel krijgt dat je hun verhaal leert kennen. Daardoor mist hun relatie diepgang en blijft het een beetje hangen in wat losse momenten in plaats van een echte emotionele klap.
Zelfs deze uitstekende cast kan het middelmatige script niet tot meer verheffen dan een aardige, maar uiteindelijk weinig memorabele bedoening. De toon van de film schommelt tussen zwarte komedie en serieus familiedrama, waarbij humor de ernst van de situatie vaak in de weg zit. Schrijver John Pollono weet die twee genres niet voldoende te combineren om tot een coherent geheel te komen. De plot volgt bekende paden zonder verrassingen, en de dialogen slagen er zelden in om echt te boeien.
‘Riff Raff’ heeft zonder twijfel zijn momenten dankzij de sterke cast en de komische timing van enkele van de acteurs, maar uiteindelijk weet de film weinig te overtuigen. Het script mist de diepgang en samenhang die nodig zijn om de wisselende tonen tussen zwarte komedie en familiedrama goed te laten landen. Daardoor blijft de film hangen in middelmaat en weet hij niet het gevoel of de impact te maken die je hoopt. Het is zeker geen film die je op het grote doek hoeft te zien.
Jelco Leijs
Waardering: 2.5
Bioscooprelease: 8 mei 2025