Roommates (2026)

Chloe East als Celeste en Sadie Sandler als Devon in een still van Roommates (2026), een film van Chandler Levack. De jonge vrouwen staan op een klein houten platform hoog tussen bomen, een klimsysteem gespannen tussen dit platform en iets buiten beeld. Ze dragen sport- en veiligheidskleding. Ze leunen op de reling, achter hen zit iemand (bijna niet in beeld) op het platform. Regie: Chandler Levack | 107 minuten | komedie | Acteurs: Sadie Sandler, Chloe East, Aidan Langford, Natasha Lyonne, Nick Kroll, Carol Kane, Megan Thee Stallion, Billy Bryk, Sarah Sherman, Steve Buscemi, Janeane Garofalo, Martin Herlihy, Bella Murphy, Jaya Harper, Storm Reid, Ivy Wolk, Sofia Gonzalez, Dan Bulla

De frisse start op de universiteit is een belangrijk moment voor Devon (Sadie Sandler): dit is haar kans om nieuwe vrienden te maken, en eindelijk te worden wie ze wil zijn. Al snel ontmoet ze Celeste (Chloe East). Zij is cool, zelfverzekerd, en sociaal, en lijkt het direct goed te kunnen vinden met Devon. Na een snelle bloei van hun vriendschap besluiten ze een kamer te delen. Wat initieel een droom leek te zijn, lijkt echter langzaam af te brokkelen tot een nachtmerrie; was alles inderdaad te mooi om waar te zijn?

‘Roommates’ doet een duidelijke poging om grappig en herkenbaar te zijn, maar slaat de plank helaas scène na scène mis. De situaties zijn geforceerd, en onrealistisch ongemakkelijk, waardoor alle potentiële herkenbaarheid direct verdampt. De enige herkenbare elementen komen voort uit de typische young-adult-clichés, zoals een quirky vaderfiguur (Nick Kroll), of een vrouwelijk hoofdpersonage dat op zich weloverwogen wijze afzet van de norm, en daarom andere vrouwen bekritiseert.

De plot roept hiermee irritatie op, en een aantal herinneringen aan John Green-films (‘Paper Towns’, 2015; ‘The Fault in Our Stars’, 2014). Het acteerwerk is daarentegen zeer indrukwekkend: de personages komen oprecht vervelend over, en hun trekjes voelen enorm natuurlijk aan. Het script mag dan wel over de top zijn, maar de acteurs weten dit in ieder geval op indrukwekkende wijze tot leven te brengen. De film is bovendien luid: personages schreeuwen overdreven hard, met een colorgrading die net één stap te ver is gegaan. Hiermee voelt het eerder aan als een hele lange sketch dan een treffende film. De catharsis biedt daarom ook weinig voldoening, omdat deze eerder gênant is dan bevredigend.

Het meest bijzondere aan dit geheel? De aftiteling. In de laatste grapjes, treffend begeleid door ‘Girl, so Confusing’ van Charli XCX, lijkt de film een onverwachte wending te nemen: hij is daadwerkelijk grappig. Het is onduidelijk waar deze humor plotseling vandaan komt, maar biedt het publiek in ieder geval een positieve laatste noot. Naast de aftiteling bevat ‘Roommates’ ook zeker meer positieve elementen, zoals het indrukwekkende acteerwerk, maar de rest blijft helaas een overdreven cliché.

Sara Goosensen

Waardering: 2

VOD-release: 17 april 2026 (Netflix)