Scream 7 (2026)
Regie: Kevin Williamson | 114 minuten | horror | Acteurs: Neve Campbell, Courteney Cox, Isabel May, Jasmin Savoy Brown, Mason Gooding, Roger Jackson, Anna Camp, Joel McHale, Celeste O’Connor, Sam Rechner, Asa Germann, Mckenna Grace, Matthew Lillard, Kraig Dane, Ethan Embry, Mark Consuelos, Victor Turpin, Amy Louise Pemberton, Cyle Winters, Anah Diamanty, Josh Thrower, Timothy Simons, Jason Burkey, Carol Hickey, David Arquette, Scott Foley, Laurie Metcalf, Michelle Randolph, Jimmy Tatro, Maggie Toomey, Annabelle Toomey, Jeremy Conner
Dertig jaar geleden veranderde een ogenschijnlijk simpele slasherfilm het horrorgenre voorgoed. Toen ‘Scream’ in 1996 in de bioscoop verscheen, viel het publiek meteen als een blok voor de combinatie van spanning, humor en zelfbewuste filmreferenties. Het schreeuwende masker van Ghostface groeide uit tot een cultureel icoon en een ware Halloween-klassieker, terwijl regisseur Wes Craven en scenarist Kevin Williamson een franchise op gang brachten die het slashergenre opnieuw definieerde. In de jaren daarna volgden vervolgfilms, reboots en nieuwe generaties slachtoffers, maar steeds bleef die ene vraag centraal staan: wie zit er toch dit keer achter het masker verstopt? Nu, drie decennia later, is ‘Scream’ inmiddels toe aan een zevende deel in de reeks, die de weinig spannende titel ‘Scream 7’ (2026) heeft meegekregen.
De vorige delen verlegden de focus naar nieuwe personages, maar na de nodige productieperikelen besloten de makers ditmaal terug te keren naar de oorsprong van de reeks. Helaas zonder horrorgrootmeester Wes Craven, die de eerste vier delen regisseerde maar overleed in 2015. Waar het vijfde en zesde deel nog door regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett gedraaid werd, kroop nu Kevin Williamson, de bedenker van het oorspronkelijke concept, voor de verandering eens zelf achter de camera. Tegelijk keert ook de oorspronkelijke ‘final girl’ terug: Neve Campbell kruipt opnieuw in de huid van Sidney Prescott, nadat ze het vorige deel had overgeslagen vanwege een conflict over haar salaris. Ook andere vertrouwde gezichten als Courteney Cox (die als journalist Gale Weathers in alle delen present was) en zelfs Matthew Lillard, die in het eerste deel een van de killers speelde, duiken weer op. Daarmee leunt het zevende hoofdstuk zwaar op nostalgie, maar probeert het tegelijk een nieuw verhaal te vertellen.
De film speelt zich af jaren na de gebeurtenissen uit de eerdere delen. Sidney (Neve Campbell) heeft zich teruggetrokken in het ogenschijnlijk rustige stadje Pine Grove, waar ze samen met haar man Mark (Joel McHale) en hun kinderen een nieuw leven heeft opgebouwd. Die rust blijkt echter van korte duur wanneer opnieuw iemand het Ghostface-masker opzet en een reeks brute moorden begint. Dit keer lijkt niet Sidney zelf het doelwit, maar haar tienerdochter Tatum (Isabel May), en dat zet de moeder-dochterrelatie gelijk op scherp. Terwijl oude bondgenoten zoals Gale Weathers en de overlevende tweeling Mindy en Chad Meeks-Martin (Jasmin Savoy Brown en Mason Gooding) opduiken om te helpen (en op vrij spectaculaire wijze hun opwachting maken!), groeien het aantal verdachten én het aantal lijken snel. Aan Sidney en haar dochter de taak om Ghostface voor eens en voor altijd af te stoppen.
In zijn beste momenten werkt ‘Scream 7’ nog steeds volgens de formule die de reeks ooit zo populair maakte. De openingsscène – in Stu Machers huis in Woodsboro, waar de eerste film zijn bloederige finale beleefde – is opnieuw sterk en zet meteen de toon met een slimme mix van spanning en nostalgie. Williamson neemt bovendien de tijd voor langere achtervolgingen en confrontaties, waardoor de moorden meer impact krijgen dan in veel doorsnee slashers. Vooral de eerste helft van de film weet de spanning goed vast te houden, mede dankzij Campbell, die Sidney inmiddels met meer nuance en zelfvertrouwen neerzet dan ooit. Toch begint halverwege de motor te sputteren. Het verhaal vervalt steeds vaker in bekende patronen en het metacommentaar – ooit het handelsmerk van de reeks – voelt dit keer minder fris. De film bevat nog wel een paar creatieve moorden en een handvol leuke verwijzingen naar eerdere delen, maar de grote onthulling van de dader behoort helaas tot de minst overtuigende van de franchise. De motivatie voelt geforceerd en lijkt vooral bedoeld om het publiek te verrassen, niet om het verhaal logisch af te ronden.
Toch betekent dat niet dat ‘Scream 7’ volledig mislukt is. Voor fans van de reeks valt er genoeg te genieten: de terugkeer van Sidney en andere oude bekenden, de nostalgische knipogen naar het origineel en een paar geslaagde spanningsmomenten maken het geheel nog altijd vermakelijk. Tegelijk roept het zevende deel ook een vraag op die in de film zelf bijna letterlijk wordt uitgesproken: hoe belangrijk is de ware identiteit van Ghostface nog na al die jaren? Wie vooral de magie van het origineel wil herbeleven, kan misschien beter nog eens de eerste ‘Scream’ opzetten. Maar wie simpelweg zin heeft in een nieuwe ronde kat-en-muisspel met messen, maskers en verdachten, krijgt hier precies wat hij verwacht. En zoals de franchise ons al dertig jaar leert: in Woodsboro – of waar Ghostface dan ook opduikt – is het nooit echt voorbij… totdat de telefoon weer gaat.
Patricia Smagge
Waardering: 3
Bioscooprelease: 26 februari 2026