Seeta Aur Geeta (1972)
Regie: Ramesh Sippy | 162 minuten | avo,tuur, komedie, drama, familie, musical, romantiek | Acteurs: Hema Malinim, Dharmendra, Sanjeev Kumar, Manorama, Pratima Devi, Satyendra Kapoor, Kamal Kapoor, Ratnamala, Radhika Rani, Honey Irani, Dev Kishan, Alankar Joshi, Roopesh Kumar, Keshav Rana
De tweelingzussen Seeta en Geeta, beiden vertolkt door Hema Malini, worden bij hun geboorte van elkaar gescheiden en groeien in een heel verschillende realiteit op. Seeta groeit op in de grandeur van eindeloze rijkdom, maar wordt mishandeld door haar wrede tante Kaushalya (Manorama). Geeta daarentegen ontplooit zichzelf als een dappere en onafhankelijke straatartieste. Plots worden hun werelden met elkaar vermengd door het toeval, wat zorgt voor een opeenstapeling van misverstanden. Ravi (Sanjeev Kumar) en Raka (Dharmendra) helpen de zussen uiteindelijk hun ware identiteit te ontdekken. ‘Seeta Aur Geeta’ is als een komisch beladen koortsdroom over de zoektocht naar identiteit, in de nostalgische setting van het Bollywood-spektakel.
Het acteerwerk in ‘Seeta Aur Geeta’ is expressief en overdreven dat het soms meer weg heeft van een stille film uit de jaren 20 dan van een geluidsfilm uit de jaren 70. De hyperbolische gelaatsuitdrukkingen en theatrale lichaamstaal maken het verhaal bijna cartoonesk, alsof de overstap naar geluid wel technisch is gemaakt, maar niet inhoudelijk. De personages schreeuwen hun emoties bijna letterlijk van het scherm af, wat enerzijds voor vermakelijke overdrijving zorgt, maar anderzijds elke vorm van subtiliteit ondermijnt. In een tijd waarin film wereldwijd steeds introspectiever werd, blijft deze film opvallend oppervlakkig in zijn emotionele verkenning.
Toch is het oneerlijk om ‘Seeta Aur Geeta’ volledig los te zien van de internationale filmstromingen van die periode. Hoewel Bollywood vaak als een aparte bubbel wordt beschouwd, volledig gedrenkt in eigen stijl en rituelen, zijn er verrassende technische parallellen met bekende Hollywoodfilms uit de jaren 70. Regisseur Ramesh Sippy maakt gretig gebruik van de zoomlens, snelle camerabewegingen en plotse geluidseffecten om spanning en humor op te wekken. Dit doet meteen denken aan films als ‘Jaws’ van Spielberg, waarin gelijkaardige technieken werden ingezet om spanning op te bouwen en het publiek te verrassen. Het toont aan dat Sippy, bewust of onbewust, zijn vakmanschap ontwikkelde binnen een breder cinematografisch tijdperk.
Als tijdsdocument werkt de film zonder twijfel: ‘Seeta Aur Geeta’ vangt de kleurrijke, melodramatische geest van het vroege 70s India perfect. De muziek, de mode en de sociale dynamieken weerspiegelen een samenleving in verandering, waarin vrouwen langzaam maar zeker hun eigen stem beginnen te vinden. De film is, in die context, bijna revolutionair in zijn focus op vrouwelijke emancipatie en zelfbeschikking. Maar wanneer we deze boodschap door een hedendaagse bril bekijken, blijft er weinig over van die progressieve kracht. De plot blijft hangen in stereotype verhaallijnen en eenvoudige zwart-witkarakters. De notie van identiteit en zelfontplooiing lijkt het kloppend hart te vormen van de film, maar de uitwerking ervan blijft opvallend oppervlakkig. ‘Seeta Aur Geeta’ raakt universele thema’s aan zoals vrijheid, opkomen voor jezelf en het doorbreken van onderdrukking, maar mist de psychologische diepgang die nodig is om deze thema’s echt te laten resoneren bij een modern publiek. Wat overblijft is een charmant, luchtig en vermakelijk verhaal dat blijft steken in de tijd waarin het ontstond.
Stef Roefs
Waardering: 3
Speciale vertoning: Bollywood Summer Filmfestival 2025 (11, 12 en 13 juli 2025, Kinepolis)