Shall We Dance? – Shall we dansu? (1996)

Regie: Masayuki Suō | 136 minuten | komedie, drama, romantiek, muziek | Acteurs: Kōji Yakusho, Tamiyo Kusakari, Naoto Takenaka, Eri Watanabe, Yū Tokui, Hiromasa Taguchi, Reiko Kusamura, Hideko Hara, Hiroshi Miyasaka, Kunihiko Ida, Amie Toujou, Ayano Nakamura, Katsunari Mineno, Tomiko Ishii, Maki Kawamura, Takako Matsuzaka, Kôichi Ueda, Mari Nishino

Sporters, detectives, kunstenaars, piloten en militairen. Wanneer je een lijstje maakt met aantrekkelijke beroepen voor succesvolle films, zal dit ongeveer de top-5 zijn. En onderaan dat lijstje? De accountant. Behalve de gewelddadige reeks rond accountant Christian Wolff, duikt de levensmoede figuur van de accountant zelden op in films. Hooguit als komisch bijfiguur, als tegenwicht voor minder grauwe protagonisten.

Het Japanse bioscoopsucces ‘Shall we Dance’ is de uitzondering op die regel. Met hoofdpersoon Shohei Sugiyama hebben we nog iets ergers te pakken dan louter een accountant: een accountant in een midlifecrisis. Al jaren getrouwd en gezegend met een puberale dochter, reist Shohei iedere dag met de trein naar zijn werk, iedere dag met wat minder plezier. Dan ziet hij tegenover een klein station de verlichte ramen van een dansschool. Met voor die ramen een intrigerende jonge vrouw die weemoedig naar buiten staart. Na flink wat twijfels en valse starts (een accountant blijft natuurlijk een accountant) besluit Shohei om zelf lessen in stijldansen te nemen.

Het levert een film op die flink wat bekende elementen kent uit het komisch sub-genre van de nieuwbakken hobbyist. Het kleurrijke zooitje ongeregeld dat samen met onze held lessen neemt. De levenslust die terugkeert met iedere nieuwe dans. De wedstrijd waar onze niet al te talentvolle hobbyist aan gaat meedoen. En natuurlijk de terugkeer naar het huiselijk nest, dankbaar voor een familie die hij altijd als vanzelfsprekend beschouwde.

Ondanks het voorspelbare verhaal heeft ‘Shall We Dance’ genoeg aantrekkelijks in huis. De karakters zijn onorthodox, maar dan wel onorthodox op zijn Japans. De dansschool is ook al onorthodox, een soort grote woonkamer waar op de achtergrond plots een schoonmaker op kan duiken. De beelden zijn soms grappig (closeups van dansende en stilstaande voeten) soms sfeervol (een solodans op een uitgestorven verregend plein), soms inventief (verrassende inkijkjes).

Maar vooral zijn het de lieve karakters en het warmbloedig verhaal die de ruime 2 uur voorbij laten vliegen. Het komisch gehalte van deze feelgood komedie is wat mager maar met de menselijke ontroering zit het goed. Bovendien leren we heel wat over stijldansen en genieten we van de exotische rumba, de elegante wals en de levenslustige quickstep. En begrijpen we dat dit voor een accountant in een midlifecrisis beter werkt dan een tattoo, een Harley of een 20-jarige secretaresse.

Henny Wouters

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 17 december 1998
Bioscooprelease: 8 oktober 1996 (30th Anniversary)