Shell (2024)

Regie: Max Minghella | 100 minuten | komedie, horror, thriller | Acteurs: Elisabeth Moss, Kate Hudson, Kaia Gerber, Elizabeth Berkley, Leanne Suter, Mary Lynn Rajskub, Marty Bowen, Brandon Keener, Ziwe, Este Haim, Dustin Milligan, Julie Chang, Zach Sowers, Ashleigh Barnett, Arian Moayed, Lisa Ellee, Peter MacNicol, Spencer Neville

In een toekomstige, vrijwel volledig op uiterlijk schoon gefocuste samenleving krijgt Samantha, een op carrièrevlak worstelende actrice die last heeft van de huidziekte psoriasis, een gratis proefperiode bij snelgroeiend cosmeticabedrijf Shell aangeboden. De onderneming belooft klanten een stralend uiterlijk en de eeuwige jeugd. Samantha raakt al snel bevriend met Zoe Shannon, de hippe en voor haar leeftijd verrassend jeugdig ogende CEO van het bedrijf. Wanneer ze echter ontdekt dat patiënten vermist raken, waaronder de populaire influencer Chloe Benson, realiseert Samantha zich dat onder het rimpelloze oppervlak dat Shell de mensheid voorspiegelt misschien toch niet alles koek en ei is.

De proloog geeft al een hint over het donkere geheim dat schuilgaat achter de glamoureuze façade die Shell ophoudt. We zien hoe de vermaarde actrice Jenna Janero (een rol van ‘showgirl’ Elizabeth Berkley) schreeuwend en in paniekmodus door haar fraaie stulpje rent en wanhopig een knoestige, op het oog schimmelachtige korst van haar been probeert te snijden. Het vormt de opmaat naar een opvallende ratjetoe van verschillende film(sub)genres. Hoewel regisseur Max Minghella het niet zo bont maakt als David Cronenberg in ‘The Fly’, ‘Videodrome’ en ‘Crimes of the Future’, zorgt de plastische en soms behoorlijk onsmakelijke bodyhorror (afgeworpen dode huid die vrolijk geserveerd wordt bij het avondeten, een beeldschone vrouw die verandert in een kreeft) ervoor dat ‘Shell’ geen film is waar je smakelijk een broodje of bakje chips bij oppeuzelt. Het acteerwerk van Elisabeth Moss (‘The Handmaid’s Tale’, ‘The Invisible Man’) als de fragiele en wanhopige Samantha is heel behoorlijk, terwijl ook Kate Hudson niet teleurstelt als de gemaakt aardige, doortrapte en ietwat sinistere Shell-topvrouw Zoe Shannon.

Hoewel de film vrij serieus begint, evolueert ‘Shell’ na een poosje meer richting absurdistische, campy horror. Uit die verschillende elementen komt een werk voort dat regelmatig vermaakt, maar een duidelijke identiteit en richting mist. Het maatschappijkritische element dat zijn gal spuit over onrealistische schoonheidsstandaarden voor vrouwen komt in een film als ‘The Substance’ nét wat beter en scherper voor de dag, terwijl ‘Shell’ ook op het gebied van gruwel en satire niet helemaal ‘all-in’ durft te gaan. Wat rest is een film die ons eigenlijk over het randje van het gezonde verstand zou moeten duwen, maar het toch net niet aandurft om de sprong te maken naar de allerdiepste afgronden van de menselijke conditie.

Frank Heinen

Waardering: 3

DVD- en blu-ray-release: 27 mei 2026