Signs of Life (2025)

Regie: Joseph Millson | 87 minuten | drama | Acteurs: Sarah-Jane Potts, David Ganly, Sharon Duce, Simon Shorten, Oliver Jackson, Jessica Millson, Aidan Banyard, Stewart Rome, Ben Redman, Helen Grady, Diana Ashcroft, Tula-Rose Pallister, Zachary David, Billie Farrell, Floyd William Reid

In het door Joseph Millson geregisseerde en geschreven ‘Signs of Life’ (2025) is het snel duidelijk: de soloreis van Anne (Sarah-Jane Potts) wordt niet ontspannen. Om te beginnen is ze niet in staat om te spreken; met pen en papier communiceert ze met haar omgeving. Maar ook is ze gespannen als een snaar. Dat blijkt wel, als ze in haar hotel in Lanzarote last krijgt van feestende buren. Ze schuift het raam naar beneden en gaat gelijk met haar rug tegen de muur staan. Doodsbang is ze dat de buren haar zien.

Vervolgens durft ze wel naar buiten te gaan en bij een pauzerende medewerker te gaan klagen. Die komt uiteindelijk in actie, maar wanneer Anne terugkeert naar haar kamer, wordt ze geïntimideerd door een buurjongen. “De volgende keer dat je gaat klagen”, dreigt hij, “komen we bij jou feesten.” Ze verlaat direct het hotel en gaat met bagage en al buiten op een bankje slapen. Alweer zo’n onlogisch element: bang zijn voor een buurjongen, maar wel gaan zwerven door de nacht.

Inconsistentie is Millson niet vreemd, zien we hier al, en een beetje sentiment ook niet. Op het bankje, in het pikkedonker, haalt Anne een soort fles uit een doek tevoorschijn. Ze klemt die tegen zich aan en staart gekweld in de verte, terwijl er dramatische muziek klinkt. Later zal blijken dat de fles de as van een dierbare bevat en dat het niet zomaar een trip is, maar een zoektocht naar verwerking en verlossing.

Er is een tegenovergesteld personage bedacht om Anne daarbij te helpen. Het is de spraakzame, rusteloze Bill (David Ganly), die zich ook op het eiland bevindt. Hij heeft zich een slag in de rondte gewerkt om een luxe villa te huren. Die was bedoeld om zijn kinderen een fantastische vakantie te bezorgen, maar zijn boze ex gaf de kinderen niet mee. Nu zit hij alleen in de villa, terwijl Anne een slaapplek nodig heeft. Met dat gegeven gaat de rest van het verhaal lopen.

De personages in dit drama vertonen veel tegenstrijdigheid. Bill is aan de ene kant betrokken: hij helpt Anne met een slaapplek, peilt constant haar emoties en wil haar geen ongemakkelijk gevoel geven. Aan de andere kant is hij vooral gericht op zijn eigen problemen en is hij niet geïnteresseerd in haar achtergrond. Ook Anne is onsamenhangend: ze is schuchter en afstandelijk, maar ook assertief en warm. Het ene moment is ze gehuld in bedekkende zwarte kleding, het volgende paradeert ze rond in een handdoek. Misschien was het Millsons intentie om gelaagde personages te creëren, maar ze komen vooral onlogisch over.

Aan de andere kant is het aardig om te zien hoe Anne en Bill naar elkaar toe groeien; dat gebeurt in een paar vertederende en humoristische scènes. De twee leren elkaar ook iets moois: Bill helpt Anne haar emotionele en fysieke blokkades op te heffen, terwijl Anne ervoor zorgt dat Bill beter met zijn woede-issues omgaat. Maar het kan niet ontkend worden dat ‘Signs of Life’ ook hieruit bestaat: veel inconsistentie, geklaag over scheidingsperikelen en gehannes met een urn.

Ester Šorm

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 15 januari 2026