Sleeping Dogs (2024)
Regie: Adam Cooper | 110 minuten | misdaad, thriller | Acteurs: Russell Crowe, Karen Gillan, Márton Csókás, Tommy Flanagan, Thomas Wright, Harry Greenwood, Pacharo Mzembe
Wat als je de stappen omdraait in een detective? De conclusies zijn getrokken, de bekentenis ondertekend en de dader zit al jaren in de cel. En dan begint de film pas. Hoe zou dat eruit zien? ‘Sleeping Dogs’ (2024), het regiedebuut van schrijver Adam Cooper, worstelt met deze vraag, gebaseerd op het boek ‘The Book of Mirrors’ (2017). In de meeste opzichten een interessante omkering van het detectivegenre met de nodige dramatische elementen, maar niet zonder ruwe randjes.
De film opent in een grauw appartement, volgeplakt met geheugensteuntjes. Boven de spiegel hangt “jij bent Roy Freeman” (Russell Crowe), op het medicijnkastje staat “jij hebt Alzheimer” en in de magnetron vindt een grijze, kaalgeschoren man een gesmolten afstandsbediening. Dat is voormalig rechercheur Roy Freeman, al zou hij je dat zelf niet meer kunnen vertellen. Wanneer hij wordt gebeld om een oude zaak nog eens te bekijken, kan hij zich in eerste instantie niet herinneren dat zijn politiewerk iemand ten dode op heeft geschreven. Isaac Samuel (Pacharo Mzembe) heeft nog een maand voordat hij een dodelijke injectie krijgt, maar probeert detective Freeman nog één keer te overtuigen van zijn onschuld. Precies het zetje wat Freeman nodig heeft om de wereld toch in te gaan, want om een experimentele behandeling om zijn Alzheimer te genezen, moet Freeman puzzels op blijven lossen.
Ja, dat is hoe het klinkt als je struikelt op de valreep. Wat een simpele maar effectieve detective had kunnen zijn, zit nu verwikkeld in een verhaal over effectieve Alzheimer-behandelingen. Een gevoelig onderwerp en niet noodzakelijk om er een goed verhaal van te maken. Behalve natuurlijk dat het verhaal niet verteld kan worden zonder het terugkerende geheugen van Freeman. Tuurlijk, de twijfel die ontstaat over het kunnen van de detective en dat hij de feiten over zijn eigen zaak niet meer scherp heeft, zijn effectieve middelen om een moordzaak langzaam af te pellen, maar niet alle kijkers zullen het waarderen dat Alzheimer wordt gebruikt als een MacGuffin. Daarnaast loopt een film die geheugenverlies gebruikt het risico dat het ook voorspelbaar wordt, maar dat weet de film dan weer redelijk te omzeilen door genoeg rode haringen naar de kijker te gooien.
Daar is Russell Crowe verder niet op af te rekenen. Crowe, bij het bredere publiek waarschijnlijk het meest herkenbaar als Maximus uit ‘Gladiator’ (2000) en Robin Hood uit ‘Robin Hood’ (2010), speelt in ‘Sleeping Dogs’ een hele kwetsbare oude man. Zijn uitstraling is zo fragiel en onwetend, dat je soms vreest dat een verdachte het gesprek met Freeman meteen als kans aangrijpt om hem van kant te maken. Door de film heen verandert hij wel van Freeman meer naar de bekende Crowe, maar dat is vooral bewijs dat zijn rol als Russische gangster in ‘Kraven the Hunter’ (2024) niet de nieuwe standaard is. Hetzelfde is helaas niet waar van Karen Gillan. Gillian heeft ook een dubbele rol, die van een student en een professor. De rol van de flirterige en speelse student gaat haar gemakkelijk af, maar als zij vervolgens een serieuze en droge professor moet spelen gaat het allemaal een stuk stroever.
Dat allemaal gezegd hebbende, ‘Sleeping Dogs’ weet wel een emotionele snaar te raken. De combinatie van de sombere atmosfeer, een terneergeslagen Russell Crowe, de tragiek van Alzheimer en een vergeten leven, komen allemaal samen in een zeer verdrietige conclusie. En als kunst een emotie op moet roepen, dan is verdriet net zo legitiem als een inspirerend spektakel. Als je de film zijn MacGuffin kan vergeven, kun je je schrap zetten voor een krachtige mix van het detectivegenre en een tragedie. Van een schrijver die verantwoordelijk is voor ‘Assassin’s Creed’ (2016) en ‘Allegiant’ (2016), lijkt dit regiedebuut erop te wijzen dat zijn talenten in deze rol beter benut worden.
Sam van Zuilen
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 21 maart 2024
VOD-release: 25 juli 2024