Slotherhouse (2023)

Regie: Matthew Goodhue | 93 minuten | komedie, horror | Acteurs: Lisa Ambalavanar, Sydney Craven, Andrew Horton, Bianca Beckles-Rose, Olivia Rouyre, Tiff Stevenson, Sutter Nolan, Milica Vrzic, Stefan Kapicic, Annamaria Serda, Grace Patterson, Kelly Lynn Reiter, Tiana Upcheva, Juliana Sada

Luiaards hebben een hoog knuffelgehalte. Hun olijke en aandoenlijke gezichtjes geven de boombewonende dieren een schattig uiterlijk, terwijl ze met hun trage en relaxte levensstijl meesters zijn in het zuinig omgaan met energie. In ‘Slotherhouse’, een samentrekking van de Engelse woorden voor luiaard (sloth) en slachthuis (slaughterhouse), maken we echter kennis met een ander type luiaard. Deze niet zo amicale amokmaker heeft psychopathische trekjes en ruilt goedmoedigheid in voor pure moordlust.

De film speelt zich af in de vrouwelijke studentensociëteit Sigma Lambda Theta, waar Emily het in de strijd om het voorzitterschap van het studentenhuis opneemt tegen haar arrogante, verwende en onuitstaanbare rivale Brianna. Om zieltjes te winnen, besluit Emily om een uit Centraal-Amerika gestroopte luiaard in huis te halen. Het dier krijgt de naam Alpha en wordt de officiële mascotte van het dispuut. Het exotische huisdier levert Emily een karrenvracht aan likes en sympathie op. Ze wordt een heuse internetster, waardoor haar kansen op het voorzitterschap snel groeien. Tegelijkertijd verdwijnen er aan de lopende band studentes en blijkt de ogenschijnlijk aimabele Alpha allesbehalve een behaarde goedzak te zijn…

De titel en het verhaal maken al duidelijk dat je ‘Slotherhouse’ niet al te serieus moet nemen. Verwacht geen film met fijnbesnaard acteerwerk of een diep en gelaagd verhaal, maar een actierijke en komische rolprent met een hoog curiositeitsgehalte. Tegelijkertijd is het een film die goed en slim gebruikmaakt van zowel klassieke conventies als innovatieve stijlelementen binnen het verraderlijke genre van de horrorkomedie. Door grotendeels in de werkelijkheid gewortelde stereotypes flink uit te vergroten en op te blazen, neemt regisseur Matthew Goodhue de oppervlakkige wereld van de studentendisputen en sociale media op een bijtend sarcastische wijze effectief op de hak. Hij schetst op vermakelijke wijze een plastic wereld vol schone schijn, ongebreideld egocentrisme en hielenlikkerij. ‘Slotherhouse’ kent zijn pappenheimers, getuige de subtiele verwijzingen naar films (die je op je duimpje moet kennen om de easter eggs te herkennen) als ‘Gremlins’ en ‘The Shining’.

De ster van de bloederige show is de vrouwtjesluiaard Alpha. Verstandigerwijs hebben de makers gekozen voor een animatronic (bewegende pop) in plaats van middelmatige CGI. Hoewel we overduidelijk niet kijken naar een echte luiaard, geeft het gebruik van een filmrekwisiet het guitig uitziende (maar o zo gevaarlijke) diertje karakter. Gaandeweg het verhaal ontpopt Alpha zich tot een moorddadig meesterbrein à la Chucky. Ze zet niet alleen haar imposante, centimeters lange klauwen in als effectieve wapens, maar is ook uitermate bedreven in het gebruiken van gif, heet water en slaapzakken voor moorddadige doeleinden. De slimme luiaard kan zelfs omgaan met laptops en smartphones en plaatst selfies om haar gruwelijke praktijken met de buitenwereld te delen.

Hoewel ‘Slotherhouse’ er lustig op los schmiert, blijft de film grotendeels binnen de betamelijke grenzen van camp en melig absurdisme. Sterker, de film kleurt soms nog iets te veel binnen de lijntjes van conventionele filmkunst en had gezien het knotsgekke thema best nog wat meer over the top mogen zijn. Het is jammer dat de moordscènes wat aan de brave kant blijven. Iets meer bloed en ingewanden hadden het surrealistische karakter van deze bizarre en lichtvoetige horrorkomedie nog wat steviger aangedikt. Naar het einde toe verliest de formule die een dik uur aardig werkt bovendien wat van zijn kracht en effectiviteit.

Bedolven onder een dikke laag vacht en bloed, herbergt ‘Slotherhouse’ wellicht zelfs een diepere substantiële en moralistische boodschap. Je kunt het verhaal zien als een excentrieke parabel over het wegrukken van exotische dieren uit hun natuurlijke habitat voor menselijk gewin of vermaak. Of als een satirische waarschuwing tegen het najagen van persoonlijke populariteit op sociale media ten koste van relaties in het echte leven. Maar misschien lach je alleen maar keihard over de fratsen van een luiaard die het oorlogspad kiest. Ondanks dat ‘Slotherhouse’ niet langs de allerhoogste toppen van het genre scheert, is het een vermakelijke horrorkomedie die zelden verveelt.

Frank Heinen

Waardering: 3

Bioscooprelease: 18 januari 2024