Solomamma (2025)

Regie: Janicke Askevold | 99 minuten | komedie, drama | Acteurs: Lisa Loven Kongsli, Herbert Nordrum, Trude-Sofie Olavsrud Anthonsen, Celine Engebrigtsen, Stine Fevik, Nasrin Khusrawi, Rolf Kristian Larsen, Stian Broen Aarhus, Pål Richard Lunderby, Rørvik Stig, Kaveh Tehrani

Een film over gewenst solomoederschap. Wat mag je daar van verwachten? Iets met emotionele struggles. Moeilijkheden. De nodige vooroordelen en een portie tranen. Allemaal open deuren die de hele kwestie maar weer eens naar het voetlicht brengen. Dat moet anders, moet regisseur Janicke Askevold gedacht hebben. En hoe. Want hoewel ‘Solomamma’ geheel volgens verwachting begint, ontvouwen zich naarmate de film vordert diverse ongemakkelijke en onverwachte wendingen die de aandacht er continu bij weten te houden. Wat gaat ze doen? Wat wil ze nou precies? En waar gaat dit allemaal heen?

Met ferme passen komt Edith (uitstekend neergezet door Lisa Loven Kongsli) het eerste shot binnenzeilen. Dit is een dame die weet wat ze wil. Doordachte keuzes maakt. Op eigen benen staat. Ze haalt haar kleuter op van de opvang. Zit even later te borrelen met vrienden. En weer een scène later zien we de kleuter spelen met zijn halfzusje. Het is de dochter van “spermazus” Trine (Trude-Sofie Olavsrud Anthonsen). “Spermazussen”, is dat een woord? Als het aan ‘Solomamma’ ligt wel. Trine is namelijk moeder geworden van dezelfde donor als Edith. Sterker nog: zij is degene die uitvindt welke man er daadwerkelijk schuilt achter hun mysterieuze Inuus. Edith klappert met haar oren. Wil zij die naam wel weten? Wil zij een gezicht hebben bij die anonieme donor? Of is haar zoon Sigurd genoeg zoals hij is?

Natuurlijk is hij dat. Sterker nog: hij vormt hét excuus om tot nader onderzoek over te gaan. Ironisch. Toch voelt dit argument nergens in de film onoprecht. Met twijfelachtige zekerheid zet Kongsli een solomoeder neer die continu heen en weer wordt geslingerd tussen wie ze denkt te zijn (een bewuste solomama, zelf dochter van een ongewilde solomama), en wat ze denkt te willen (“ik doe dit voor Sigurd” versus “ik wil weten wiens genen ik heb vermeerderd.”) Ze zoekt uit wie hij is, wat hij doet en benadert hem voor een diepte-interview. Zo belandt ze uiteindelijk midden in het hol van de leeuw: de huiskamer van Niels Krohn (Herbert Nordrum). Zijn gezicht krijgen we niet snel te zien. Eerst is hij slechts een stem. Een gestalte. Een idee. Tot het schijninterview dat Edith afneemt ineens over ethische dilemma’s gaat. Pas dan krijgt Niels een gezicht. Intussen duidt Edith zijn antwoorden doodgemoedereerd op een notitieblok: naïef. Zelfgenoegzaam. Dyslexie. Zou dat erfelijk zijn? Het is een ellenlang interview waarin het ongemak van de dubbele lading je als kijker langzaam onderuit doet zakken van de plaatsvervangende schaamte.

De film is gelardeerd met onbeschaamde, onverstoorde denkmomenten. Dat begint tamelijk overdreven, zoals tijdens het eerste gesprek waarin vrienden van Edith de ware identiteit van de donor in vraag stellen. Denkmoment, zoom in. Kwestie valt, zoom in. Overdenking, zoom in. Maar gaandeweg nemen deze geforceerde momenten af en maakt de camera ruimte voor longshots waarin de acteurs met hun gezicht vol in beeld hun werk doen. Zo geeft Askevold de kijker alle tijd om de emoties eigen te maken die op dat moment door het hoofd van de karakters heen suizen. En dat zijn er nogal wat, want het blijft niet bij één interview..

Iets wat overigens geenszins Edith haar intentie is. Ja, ze zette de eerste stap door hem te benaderen, maar de rest van de film overkomt haar een beetje. Ze is op een trein gestapt die alleen maar vaart maakt en de ene climax op de andere stapelt. Omdat ze dacht te weten wat goed was voor haar zoon.

Mede dankzij de speciaal voor de film gecomponeerde score, die elke scène voorziet van precies de juiste sfeer, is ‘Solomamma’ een prachtig portret geworden dat de eenzaamheid van het solomoederschap eng goed in beeld brengt. Over een kwakje dat in een opwelling in een potje belandt en jaren later de hele wereld betekent voor een moeder.

Ga daar gerust even voor zitten.

Jonica Hoff

Waardering: 4

Bioscooprelease: 28 mei 2026