Song Sung Blue (2025)

Regie: Craig Brewer | 133 minuten | biografie, drama, geschiedenis, muziek | Acteurs: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, Hudson Hensley, King Princess, Michael Imperioli, Fisher Stevens, Jim Belushi, Mustafa Shakir, John Beckwith, Jayson Warner Smith, Cecelia Riddett, Sean Allan Krill, Jim Conroy, Kena Anae, Darius Rose, Shyaporn Theerakulstit, Chacha Tahng

Brit Floyd, The Bootleg Beatles en Björn Again. Zomaar wat namen van bekende coverbands die de muziek van hun helden in leven houden en live ten gehore brengen. Terwijl we in de afgelopen decennia worden doodgegooid met de ene na de andere biopic over het leven van grote sterren, gooit ‘Song Sung Blue’ het over een andere boeg. Regisseur Craig Brewer haalde zijn inspiratie uit de gelijknamige documentaire die vertelt over Mike en Claire Sardina, die samen een Neil Diamond-coverband vormden.

Mike Sardina gaat door het leven als Lightning. Hij is een oorlogsveteraan en automonteur die zijn dagen slijt in barretjes waar hij covers speelt van bekende artiesten. Daarnaast is hij, ondanks al twintig jaar niet meer gedronken te hebben, zelfbenoemd alcoholist. Op die twintigste soberheidsverjaardag ontmoet hij Claire. Ook zij zingt de sterren van de hemel in lokale kroegen.

Niet alleen slaat de romantische vonk al gauw over: ze willen iets voor elkaar betekenen op muzikaal vlak. Mike is groot fan van Neil Diamond en samen met Claire begint hij Lightning & Thunder. Ze trommelen nog wat andere muzikanten op en beginnen te repeteren in Mikes garage. Binnen de kortste keren spelen ze iedere bar plat en staan ze zelfs in het voorprogramma van Pearl Jam. Het loopt allemaal op rolletjes, tot een tragische gebeurtenis roet in het eten gooit.

Het pad dat in biopics wordt bewandeld is er een vol vaste patronen. Vaak begint het moeizaam, al gauw volgt succes na succes om daar vervolgens weer aan ten onder te gaan. ‘Song Sung Blue’ ontkomt eveneens niet aan dit standaard riedeltje. Het grote verschil is dat het hier om mensen gaat in wie we onszelf veel beter kunnen herkennen. Ze hebben dromen en vieren wel wat kleine succesjes, maar ze hebben het alsnog niet breed terwijl ze wel gewoon hun rekeningen moeten betalen. De glitter en glamour zijn ondergeschikt aan de snoeiharde realiteit.

Naast deze typische formule zien we een zekere ‘cheesiness’ terug in ‘Song Sung Blue’. Dat de twee hopeloos verliefd op elkaar worden is na één blik op de poster al duidelijk. Daarmee gaat gepaard dat liefde niet vanzelf gaat en hun relatie de nodige tegenslagen en haperingen te verwerken krijgt. Want wiens droom zijn ze nu écht aan het vervullen? En cijfert de een zich niet te veel weg voor de ander zijn geluk?

Die zoetsappigheid wordt echter wel met veel warmte en passie omarmd. Het is vertederend hoe de connectie tussen de twee tortelduifjes werkt. Zowel Mike als Claire hebben kinderen uit eerdere relaties en het is fascinerend om te zien hoe die verbindingen zich almaar ontwikkelen. Door Mikes stoere voorkomen in het begin krijg je het idee dat hij onbetrouwbaar is, maar met die vooroordelen – die zijn stiefdochter duidelijk ook heeft – rekent hij af gedurende het verloop van het verhaal.

Die lieve man met de grote droom om geliefd te zijn bij een groot publiek wordt goed vertolkt door Hugh Jackman. Het gaat niet zonder horten of stoten, want in het begin voelt zijn personage heel erg aan als een karikatuur, maar naarmate de film vordert, sluit je hem in je hart. Jackmans zangstem die we eerder al hoorde in ‘The Greatest Showman’ en ‘Les Misérables’ blijft een heikel punt, maar het is een genot om te zien hoe hij deze muziekliefhebber pur sang neerzet. Geestig is vooral hoe hij constant aanhaalt dat Neil Diamond veel meer in zijn discografie heeft dan enkel ‘Sweet Caroline’, om vervolgens een van de grootste muzikale scènes om dat nummer te laten draaien. Uiteraard.

Tegenspeelster Kate Hudson steelt niettemin de show. De pijn, de vreugde, het verdriet, de boosheid. Soms komt het er lichamelijk uit, maar een blik is eigenlijk al genoeg om te zien wat er in het koppie van Claire rondgaat. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ze niet veel noemenswaardige films op haar cv heeft, maar hierin laat ze zien veel kleuren op haar palet te hebben. Het is een powervrouw die zich niet laat klein krijgen en constant weer opkrabbelt.

Verder leunt ‘Song Sung Blue’ voornamelijk op de bekende deuntjes van Neil Diamond. Jackmans personage heeft gelijk. De Amerikaanse zanger heeft veel meer geweldige nummers in zijn repertoire dan alleen dat ene bekende hitje. Zijn muziek is als een heerlijke knuffel die het reeds aanwezige feel good-gehalte nog wat verder omhoog krikt.

Helaas trapt ‘Song Sung Blue’ her en der in wat valkuilen die makkelijk te voorkomen waren. Er gaat enerzijds te veel aandacht uit naar zaken die het verhaal niet verder helpen en anderzijds krijgen zwaarwegende momenten minder kans om gezien te worden. Juist omdat de film zo inspeelt op emotie werkt dat onevenwichtige tempo averechts. Daarbij komt dat het geheel iets te graag inspeelt op het sentiment. Er zullen geheid genoeg tranen vloeien tijdens vertoningen, maar het ligt er heel dik bovenop en dat heeft de film echt niet nodig.

‘Song Sung Blue’ laat zien dat je ook op latere leeftijd nog altijd mag dromen van een sprookjesachtig leven. Sterker nog, het laat zien dat je die dromen nog waar kunt maken ook. Er is veel sores in de wereld, maar soms is een film die draait om echte mensenlevens genoeg om dat te vergeten. Dat er een hele nieuwe generatie mensen kennismaakt met de immer springlevende muziek van Neil Diamond, is mooi meegenomen. De honingzoete smaak van ‘Song Sung Blue’ heeft een zalvende werking die je ondanks een verdrietige bijsmaak ongetwijfeld met een goed gevoel achterlaat.

Sjoerd Crins

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 25 december 2025