Springsteen: Deliver Me from Nowhere (2025)

Regie: Scott Cooper | 120 minuten | biografie, drama, muziek | Acteurs: Jeremy Allen White, Jeremy Strong, Paul Walter Hauser, Stephen Graham, Odessa Young, David Krumholtz, Gaby Hoffmann, Harrison Sloan Gilbertson, Grace Gummer, Marc Maron, Matthew Anthony Pellicano Jr., Jayne Houdyshell, Jeff Adler, Jimmy Iovine, Chris Jaymes, Bartley Booz, Craig Geraghty, Laura Sametz

De meeste mensen zullen wel bekend zijn met de naam Bruce Springsteen. En als dat niet zo is, dan herkennen ze vast het aanstekelijke deuntje van “Born in the U.S.A.”, een nummer dat in je hoofd blijft hangen als een slaapliedje. Na het boek van Warren Zanes, “Deliver Me from Nowhere: The Making of Bruce Springsteen’s Nebraska”, besloot regisseur Scott Cooper het verhaal van de rockster te vertalen naar het witte doek.

Je hoeft echter geen fan te zijn van Springsteen om ‘Springsteen: Deliver Me from Nowhere’ te kunnen waarderen. De plot is eenvoudig, maar tegelijkertijd gelaagd. Thema’s als depressie, identiteit en jeugd komen sterk naar voren. Het tonen van een ziekte als depressie voelt intiem en persoonlijk; voor ieder mens uit het zich anders. Maar Cooper weet Springsteens relatie met depressie op een smaakvolle en subtiele manier te verbeelden.

Een van de meest intrigerende keuzes is het kleurgebruik. De regisseur toont Springsteens verleden in zwart-wit, wat de kijker licht vervreemdt, maar ook de complexe band tussen Bruce en zijn vader benadrukt. Er bestaat een sterk contrast met de warme tinten van het heden, alsof Bruce gevangen zit tussen herinneringen en werkelijkheid.

Jeremy Allen White weet met zijn spel de kijker volledig mee te slepen in de complexe relatie die Springsteen met zichzelf heeft. De acteur, die al eerder waardering oogstte voor zijn indrukwekkende rollen, zet Springsteen neer als een “gewone” man met emoties, in plaats van een onbereikbare rockster. Stephen Graham, die de rol van vader Doug vertolkt, doet daar niet voor onder. Beide acteurs weten het thema van mannelijkheid bespreekbaar te maken door vooral lichaamstaal in plaats van uitgesproken woorden. Dit kan als kijker soms frustrerend zijn, maar tegelijkertijd ook verfrissend en rustgevend.

De soundtrack speelt uiteraard een grote rol, maar niet op de manier waarop je als kijker zou verwachten. De muziek begeleidt de film niet, maar ademt erdoorheen. De nummers weerspiegelen een fase in Bruce’s zoektocht naar betekenis van leven.

Toch kent de film qua camerawerk en montage enkele zwakke momenten. Bepaalde transities en camerashots zijn gedurfd en experimenteel, maar sluiten niet altijd goed aan bij de toon van de film. Ook valt te betwijfelen of de romantische subplot echt nodig was om de boodschap over te brengen. Desondanks voegt het een zekere diepgang toe aan Springsteens karakter.

Al met al is ‘Springsteen: Deliver Me from Nowhere’ een verrassend emotionele en aangrijpende film, waarin zelfontwikkeling en kwetsbaarheid centraal staan.

Elise Vermeulen

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 23 oktober 2025