Strangers in the Park – Parque Lezama (2026)

Regie: Juan José Campanella | 115 minuten | komedie, drama | Acteurs: Luis Brandoni, Eduardo Blanco, Verónica Pelaccini, Agustín Aristarán, Manuela Menéndez, Matías Alarcón

In 1984 gaat in Seattle het toneelstuk ‘I’m not Rappaport’ van Herb Gardner in première. Later verhuist het stuk naar Broadway, waar het flink in de prijzen valt. Dit leidt tot een filmadaptatie in 1995 met Walter Matthau en Ossie Davis in de hoofdrollen.

In 2014 verschijnt een Argentijnse versie van het stuk, geregisseerd door Juan José Campanella, met acteurs Eduardo Blanco en Luis Brandoni. In 2025 duikt hetzelfde trio op in de Argentijnse verfilming ervan. Met een titel (‘Parque Lezama’) die dezelfde is als die van het Argentijnse toneelstuk maar voor de Nederlandse kijkers een Engelse titel krijgt (‘Strangers in the Park’) die weer afwijkt van de naam van het oorspronkelijke Amerikaanse toneelstuk (‘I’m not Rappaport’).

Een complexe voorgeschiedenis voor een film met een eenvoudig verhaal. In het park Lezama in Buenos Aires ontmoeten we de tachtigers Antonío en León. De eerste werkt nog als klusjesman in een appartementencomplex, de tweede is een fantast die ongeveer iedere dag een nieuw leven bij elkaar verzint. Zo is hij naar eigen zeggen spion geweest en is hij nu lid van activistencollectief GENOEG. Wat beide mannen gemeen hebben is de wens om op hun tachtigste nog van betekenis te zijn in de wereld.

In ‘Strangers in the Park’ maken we mee hoe de oudjes elkaar het leven zuur maken, verhit discussiëren en een onverwachte joint roken. Maar dan komen er verhaalelementen de film binnen. Antonio dreigt ontslagen te worden, León is bang dat zijn dochter hem naar een verzorgingscomplex wil verschepen. Bovendien dwalen er wat criminelen rond in het zonnige park.

Het zal niemand verbazen dat de verfilming van zo’n prijswinnend stuk genoeg kwaliteit heeft om te slagen. De dialogen zijn soms bedachtzaam, soms geestig (heel soms flauw), absurdistische dialogen wisselen af met indringende gesprekken en grappige vondsten. Daarbij is het helder dat Blanco en Brandoni dit stuk al jaren hebben gespeeld in het theater. Gelukkig is de thematiek over de onzichtbare jaren van het leven er eentje voor de eeuwigheid en is het oorspronkelijke stuk goeddeels intact gebleven.

Dit alles zorgt ervoor dat je ‘Strangers in the Park’ met een brede glimlach uitzit. Geen zelfgenoegzame boomers als in ‘Finding your Feet’, maar ook geen bejaarde creeps als in ‘The Rules of Jenny Penn’. Gewoon een leuke film over twee oudjes van vlees en bloed. Origineel kun je het allemaal niet noemen, maar vermakelijk is het zeker.

Henny Wouters

Waardering: 3.5

VOD-release: 6 maart 2026 (Netflix)