Swamp Thing (1982)

Regie: Wes Craven | 91 minuten | horror, science fiction | Acteurs: Louis Jourdan, Adrienne Barbeau, Ray Wise, David Hess, Nicholas Worth, Don Knight, Al Ruban, Dick Durock, Ben Bates, Nannette Brown, Reggie Batts, Mimi Craven, Karen Price, Bill Erickson, Dov Gottesfeld, Tommy Madden

Wanneer de wetenschapper Alec Holland (Ray Wise) een tragisch ongeluk begaat in zijn lab, waar hij werkt aan een wetenschappelijke formule voor het samensmelten van dierlijke en plantaardige cellen, verandert hij in de Swamp Thing (het Moerasding, vertolkt door Dick Durock). Aartsrivaal Anton Arcane (Louis Jourdan) moet de geheime formule van Holland nu met geweld zien te vinden. Maar ambtenaar Alice Cable (Adrienne Barbeau) neemt het op zich om het moerasmonster en de formule te beschermen.

Als dat bekend klinkt, is dat niet zo vreemd. Het is wel een beetje de blauwdruk voor een science fiction film zonder al te veel drukte om niets. Eigenlijk met heel veel niets, want grote delen van de film vallen in herhaling of zijn gewoon een beetje dom. Los van de repeterende elementen, voelt ‘Swamp Thing’ als het geesteskind van de originele ‘X-Files’ en ‘The A-Team’ series. In dat opzicht doet het wat het moet doen, aangezien regisseur Wes Craven vooral wilde bewijzen dat hij ook actie kon regisseren. En die actie is best redelijk, zeker als je meerekent dat alles is gedaan door een rubberen pak door het moeras te zeulen.

Toch jammer dat een regisseur als Wes Craven, die bekend werd met ‘A Nightmare on Elm Street’ (1984) en doorbrak met ‘Scream’ (1996), met deze klassieke DC antiheld niet zo goed uit de voeten kon. Het geheel is veel te braaf. In 1983 werd de film nog genomineerd voor een Saturn Award voor Beste Horror Film, maar decennia later is de film sterk verouderd. En dat terwijl een andere science fiction horror uit hetzelfde jaar ondertussen een klassieker is in het genre, namelijk ‘The Thing’ (1982).

Dat betekent niet dat er geen dingen zijn om van te genieten. Louis Jourdan als Anton Arcane speelt hier één van de leukste Bond-villains aller tijden, alsof hij hier auditie deed voor ‘Octopussy’ (1983). Ook Adrienne Barbeau is best aardig als dame in nood, vooral omdat ze niet helemaal hulpeloos is. De film vraagt expliciet aandacht voor het seksistische karakter van sommige personages, om vervolgens hun ongelijk te bewijzen. Desalniettemin draagt Barbeau hoe langer hoe minder kleding, wat dat idee dan weer ondermijnt. In zekere zin is dat exemplarisch voor de rest van ‘Swamp Thing’, er zitten leuke concepten in, maar uiteindelijk weet de film het niet helemaal thuis te brengen.

Al met al mist de Wes Craven versie van ‘Swamp Thing’ wat levendigheid. Het hele concept wordt eigenlijk iets te serieus genomen voor wat er destijds en voor het budget bereikt kon worden. Het vervolg, ‘The Return of Swamp Thing’ (1989), speelde meer met het concept, met een luchtiger en energieker resultaat. Het vervolg was wel het product van exploitatiefilm regisseur Jim Wynorski, met alle rauwe randjes die je daarvan kan verwachten. Maar dat is een beerput die we even dicht laten.

Sam van Zuilen

Waardering: 2