Teenage Sex and Death at Camp Miasma (2026)

Regie: Jane Schoenbrun | 112 minuten | komedie, horror | Acteurs: Gillian Anderson, Hannah Einbinder, Patrick Fischler, Zach Cherry, Jack Haven, Dylan Baker, Jasmin Savoy Brown, Ryan McEwen, Jess McLeod, Arthur Conti, Amanda Fix, Eva Victor, Quintessa Swindell, Sarah Sherman, Kevin McDonald, Trevor Addie, Hunter Dillon, William Vaughan

‘I Saw the TV Glow’ is een van de belangrijkste films van dit decennium. Schoenbrun bewees ermee zich te mogen rekenen tot de meest toonaangevende filmmakers van dit moment, naast namen als Céline Sciamma, Sean Baker, Jafar Panahi en Ryusuke Hamaguchi. Met ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’ vertelt hen opnieuw een gelaagd verhaal, en opnieuw doet hen dat via de omweg van een medium. Na de online rollenspellen van ‘We’re All Going to the World’s Fair’ en de tv-show uit ‘I Saw the TV Glow’ is het nu de slasher die als voertuig dient. De film was de openingsfilm van Un Certain Regard in Cannes en won daar de Queer Palm, wat past bij wat inmiddels een herkenbare signatuur van Schoenbrun is geworden.

Kris (Hannah Einbinder) is een negenentwintigjarig Sundance-wonderkind dat de kans krijgt om de verouderde slasherfranchise Camp Miasma nieuw leven in te blazen. Om zich voor te bereiden zoekt ze Billy Presley (Gillian Anderson) op, de teruggetrokken actrice die ooit de final girl van de originele film speelde. Wat begint als research voor een reboot, verandert al snel in iets veel intiemers. Kris trekt bij Billy in, in haar afgelegen cabin, en de grens tussen onderzoek en obsessie vervaagt net zo snel als de grens tussen de fictieve Camp Miasma-films en de werkelijkheid waarin Kris en Billy zich bevinden.

Maar waar ‘We’re All Going to the World’s Fair’ en ‘I Saw the TV Glow’ gingen over de worsteling met identiteit zelf, gaat ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’ over wat daarna komt: de weg naar een seksueel ontwaken, post-transitie. Over het vinden van plezier als de persoon die je jezelf nooit eerder hebt durven laten zijn. Want ‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’ is de eerste film die ontstond ná de transitie van Schoenbrun, op het moment dat intimiteit met een ander eindelijk iets echts kon worden in plaats van iets waarvoor hen zichzelf moest verdoven door hun gedachten ergens anders op te richten. En juist daarom is het slashergenre het medium dat Schoenbrun ditmaal centraal heeft gesteld. Een genre dat hen al van jongs af aan dierbaar is, maar dat, net als seks, ondanks alle affectie ook een geschiedenis van pijn met zich meedraagt, decennialang bomvol homofobie en transfobie. Schoenbrun houdt van de slasher zoals hen inmiddels van seks houdt: ondanks, en soms dankzij, die geschiedenis. Die spanning tussen liefde voor het genre en het willen afrekenen met de manier waarop het queer levens altijd als bedreiging of karikatuur heeft afgeschilderd, is precies waar de film om draait.

En al vrij snel bevind je jezelf in Camp Miasma, in plaat van de bioscoopstoel. Want Schoenbrun trekt de scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid steeds strakker aan tot hij het begeeft, waardoor de fictieve slasherfranchise gaat aanvoelen als een plek waar Kris en Billy – en jijzelf – daadwerkelijk kunnen wegzakken. De liefdevolle pastiche uit het begin van de film maakt geleidelijk plaats voor iets waarin seks, angst en verlangen niet langer van elkaar te onderscheiden zijn. De ene scène is compleet absurd, de volgende raakt je ergens waar je niet op voorbereid was.

En toch zit onder al die gelaagdheid ook gewoon een bijzonder bloedige slasher, en dat op zich is al een prachtig schouwspel. Little Death, met zijn logge luchtkokermasker en zijn dubbelzijdige speer, is een groteske toevoeging aan het rijtje Jason en Freddy. De openingscredits, een liefdevolle etalage van nagemaakte VHS-hoesjes, actiefiguren en fanmerchandise van de fictieve franchise, zetten meteen de toon voor hoeveel zorg er in elk detail is gestoken. De scènes uit de originele Camp Miasma-films krijgen een verweerde jaren-tachtiglook mee, met brandgaten en filmkorrels, alsof je naar een versleten videoband zit te kijken. Het bloed spuit er in weelderige fonteinen uit, met als hoogtepunt een bloedstollende long take waarin een heel kamp wordt afgeslacht, uitgerekend op de tonen van Alex G, die zichzelf nogmaals overtreft.

De optredens dragen die spanning moeiteloos. Anderson kanaliseert zichtbaar haar innerlijke Norma Desmond, een referentie die de film zelf trouwens ook met beide handen omarmt. Einbinder is volledig overtuigend als de jonge filmmaker die alles net iets te veel overdenkt en zichzelf nog niet heeft toegestaan haar eigen verlangen te voelen. De chemie tussen de twee spat van het scherm. Die seksuele spanning is voelbaar vanaf de eerste ontmoeting en blijft de hele film door zinderen, tot de uiteindelijke ontlading.

‘Teenage Sex and Death at Camp Miasma’ is een bebloede liefdesbrief aan alles waar we ons ooit voor schaamden, met de boodschap dat la petite mort en la grande mort – verlangen en dood – nooit ver van elkaar vandaan liggen, en dat er niets mis mee is om daar middenin te gaan liggen. Het is bovenal een psychedelische, hallucinante ervaring die je niet mag missen. En terwijl de aftiteling nog loopt, is het al smachten naar wat Schoenbrun hierna gaat maken.

Jelco Leijs

Waardering: 4.5

Bioscooprelease: 20 augustus 2026