Temple Grandin (2010)

Regie: Mick Jackson | 107 minuten | biografie, drama | Acteurs: Claire Danes, Julia Ormond, David Strathairn, Catherine O’Hara, Stephanie Faracy, Barry Tubb, Melissa Farman, Steve Shearer, Richard Dillard, Jenna Elizabeth Hughes, Michael Crabtree, Charles Baker, David Born

Temple Grandin klinkt als de naam van een Parijs metrostation. In werkelijkheid is het een Amerikaanse zoöloge die de laatste decennia van de vorige eeuw furore maakte. Ze dankt die faam deels aan haar inzichten in het gedrag van dieren en aan haar ontwerpen voor diervriendelijker slachthuizen. Minstens zo belangrijk is dat Temple als een van de eerste beroemdheden uitkwam voor haar autisme.

Over het leven en werk van Temple Grandin gaat het gelijknamig biografisch drama uit 2010. We beginnen ergens halverwege de schooljaren. Van daaruit gaan we door naar stage en werk, en weer achteruit naar Temple’s vroege jeugd. We zien de pesterijen op school en tijdens de stage, we horen de adviezen van een stugge psychiater die Temple naar een inrichting wil hebben. En we zien hoe Temple uiteindelijk begrip en een luisterend oor vindt bij een van haar docenten. Grote rol hierbij speelt haar moeder, een vrouw die ziet dat haar dochter meer is dan alleen autisme.

Het is even wennen aan de persoon van Temple. Als een opgejaagd hert staat ze constant op standje hyper en zodra er mensen in de buurt zijn wordt ze schichtig en vliegen haar ogen alle kanten op. Als kijker duurt het een tijdje voor je Temple – adequaat neergezet door Claire Danes – in je hart sluit. Ook interessant, voor de meer nieuwsgierige mens, zijn de uitvindingen die Temple doet. Van haar eigen knuffelapparaat tot de ingenieuze verbeteringen in slachthuizen.

Het is spijtig dat de persoonlijkheid van Temple in de film zo ongeveer gelijkgesteld wordt aan haar autisme. Werkelijk alle vakjes kunnen we afvinken. Geen gevoel voor ironie, onhandige motoriek, hekel aan feestjes en andere bijeenkomsten, niet in staat te liegen, eigenaardige dictie, niet knuffelbaar, snel overspoeld door indrukken, bang voor het nieuwe en onbekende, enzovoort, etcetera. Zeker in een tijd waarin iedereen alles al lijkt te weten over autisme (of anders wel beweert ergens op het spectrum te bivakkeren) is dit allemaal gesneden koek. Wat we missen zijn de meer individuele trekjes van dit bijzondere mens.

Dat maakt dit nog geen vervelende zit. Met zijn visuele vondsten, prima acteerwerk en boeiende onderwerp is ‘Temple Grandin’ nog best de moeite waard. Dat gebrek aan een uitgewerkt karakter en het teveel aan klef sentiment nemen we maar voor lief.

Henny Wouters

Waardering: 3