The Balconettes – Les femmes au balcon (2024)

Regie: Noémie Merlant | 105 minuten | Komedie, horror | Cast: Noémie Merlant, Souheila Yacoub, Sanda Codreanu, Lucas Bravo, Nadège Beausson-Diagne, Christophe Montenez

Wat gebeurt er als vrouwen hun schaamte inruilen voor woede, hun schuldgevoelens voor vuur? In ‘The Balconettes’ (‘Les femmes au balcon’) geeft Noémie Merlant het antwoord: er wordt niet meer gefluisterd, er wordt geschreeuwd. Deze film is geen subtiele uitnodiging tot dialoog — het is een mokerslag. Een feministische koortsdroom die haar woede verpakt in kleurrijke satire, tragikomische absurditeit en genadeloze eerlijkheid over hoe diepgeworteld grensoverschrijding en seksueel geweld in onze samenleving genormaliseerd zijn.

Merlant, die eerder indruk maakte als actrice in onder meer ‘Portrait de la jeune fille en feu’ en ‘Tár’, toont zich met ‘The Balconettes’, haar tweede langspeelfilm, als regisseur van een eigenzinnig en compromisloos verhaal. Samen met co-scenarist Céline Sciamma schreef ze een script dat schuurt, vonkt en durft te ontploffen.
In de zinderende hitte van Marseille volgen we drie vriendinnen op de rand van oververhitting, elk op hun eigen manier. Nicole (Sanda Codreanu), een teruggetrokken schrijfster die haar wereld enkel nog vanaf het balkon gadeslaat. Ruby (Souheila Yacoub), een uitgesproken camgirl die haar lichaam beheert als economisch én emotioneel domein. En Élise (Noémie Merlant), gehuld in een Marilyn Monroe-achtige façade, komt plots weer opduiken — ontheemd, onzeker en op drift in haar huwelijk. De drie vrouwen, elk met hun eigen temperament en trauma, vinden in elkaars nabijheid iets zeldzaams: ruimte om te bestaan zoals ze zijn. Zonder oordeel. Zonder decorum.

Al snel wordt de knappe overbuurman het lustobject van de drie vrouwen. Wanneer hij hen uitnodigt voor een drankje gaan ze hier vol enthousiasme op in. Maar dan mondt de avond uit in een zogenaamd artistieke fotosessie waarin de grens tussen verleiding en grensoverschrijding genadeloos wordt overschreden. Wat begint als een zomerse flirt ontaardt in verkrachting; buiten beeld, maar onmiskenbaar aanwezig in de nasleep. Haar vriendinnen aarzelen niet: ze beschermen, handelen, ruimen op. Niet uit woede, maar uit instinct.

Wat deze film zo belangrijk maakt, is dat vrouwen elkaar eindelijk wél geloven. Ruby hoeft haar ervaring niet te bewijzen. Haar verhaal wordt niet geminimaliseerd, maar serieus genomen — niet door het nieuws of een rechtbank, maar door haar gemeenschap, haar vriendinnen. Want in een wereld waarin vrouwen vaak te horen krijgen dat hun nee niet luid genoeg is, toont ‘The Balconettes’ een ander scenario: dat van radicale vrouwelijke solidariteit.

‘The Balconettes’ is dan ook geen wraakfilm, de dood van de buurman is geen voorbedachte vergelding, maar het gevolg van een grens die overschreden werd. Ruby werd verkracht. Nicole en Élise helpen haar, omdat niemand anders het zal doen. Ze kiezen voor elkaar, in een wereld die hun verhaal anders toch niet zou geloven.
De regie van Merlant is compromisloos. De samenwerking met Céline Sciamma levert scherpe, gelaagde dialogen op, maar het is vooral Merlants eigen stijl die overheerst: ongefilterd, flamboyant, politiek én emotioneel. Evgenia Alexandrova benadrukt met haar cinematografie kleur, waarmee ze de hitte in de film tastbaar maakt en elke scène laat zinderen van energie en beklemming. Het is geen toeval dat de eerste regenbui pas valt wanneer het geweld zijn hoogtepunt bereikt. De storm breekt letterlijk én figuurlijk los.

‘The Balconettes’ zal niet voor iedereen zijn. Het is te luid, te direct, te confronterend — en dat is precies waarom het nodig is. Merlant heeft geen film gemaakt om te behagen. Ze heeft een feministische granaat afgeleverd, verpakt als komedie, tot ontploffing gebracht met woede, humor en mededogen.

Kaat Monsieur

Waardering: 4

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2024
Bioscooprelease: 26 juni 2025