The Birthday Party (2025)

Recensie The Birthday Party CinemagazineRegie: Miguel Ángel Jiménez | 103 minuten | drama | Acteurs: Willem Dafoe, Vic Carmen Sonne, Emma Suárez, Joe Cole, Christos Stergioglou, Antonis Tsiotsiopoulos, Elsa Lekakou, Francesc Garrido, Carlos Cuevas, Maria Pau Pigem, Pelle Heikkilä, Yilmaz Chosumen, Nikolas Drosopoulos, Ileana Handrinou, Ilan Kaplan, Ermina Kyriazi, Eftehea Meli, Adia Olympiou

Wat kunnen we verwachten van ‘The Birthday Party’ (2025)? Een stralend blauwe zee en een rotsige baai van een mediterraans eiland met een verveelde jetset, een klassieke setting voor een verhaal vol met verdorven decadente uitspattingen én misdadig gedrag dat het daglicht niet kan verdragen, maar wat natuurlijk onmogelijk blijkt om verborgen te houden onder de meedogenloze mediterrane zon. Denk aan klassiekers als ‘La Piscine” (1969), of ‘Evil under the Sun’ (1982), ‘Plein Soleil’ (1960) en ‘A Bigger Splash’ (2015).

In ‘The Birthday Party’ (2025) mogen we een kijkje nemen in het strikt geheim gehouden privéleven van de Griekse scheepsmagnaat en charismatische jetsetter Aristotle Onassis (1906–1975). Het is een verfilming van de gelijknamige roman van Panos Karnezis. Onassis heet hier Marcos Timoleon en wordt gespeeld door Willem Dafoe, die zoals altijd prima acteerwerk ten beste geeft, en zijn spel hier, ondanks zijn allure, klein weet te houden. Misschien wel iets te klein, ook omdat de film zelf niet een duidelijke toon zet om de plot écht boeiend te houden. Of beter gezegd, regisseur Miguel Ángel Jiménez doet hier en dan weer daar een aanzet tot een bepaalde sfeer of een stuwende beweging, maar brengt de film daarna weer snel terug naar het nogal kale uitgangspunt, waarbij het opvalt dat er externe context nodig is om de onderlinge verhoudingen tussen de kibbelende elite van smaak te voorzien.

Want wie zonder enige voorkennis van de Onassis familie ‘The Birthday Party’ gaat kijken, zal niet snappen wat er nu precies speelt tussen Marcos en zijn vrouw Olivia en tussen haar en Marcos’ dochter Sofia. Olivia’s personage is gebaseerd op Jackie Kennedy Onassis, de wereldberoemde weduwe die door de pers als golddigger werd neergezet toen ze met de 23 jaar oudere ‘tegenpool’ Aristotle trouwde. Zijn dochter Christina (hier Sofia) accepteerde haar niet als stiefmoeder en verweet Jackie, wiens zwager kortgeleden was vermoord, net zoals haar echtgenoot vijf jaar eerder, de dood van haar broer die omkwam als gevolg van een vliegtuigongeluk.

Die complexe familiedynamiek wordt hier wel gesuggereerd, maar nergens goed begrijpelijk en invoelbaar gemaakt. De tragiek ontvouwt zich als een onvermijdelijk gegeven waar we als buitenstaander alleen maar naar kunnen kijken: Marcos is een verdrietige vader die het tot zijn spijt met een dochter in plaats van een zoon moet doen als erfopvolger van het familiebedrijf, en er op meedogenloze en brute wijze voor kiest om de controle over zijn dochter terug te krijgen. Dat is op zich nog best spannend en deze opzet zorgt ook wel voor een intrigerende film die netjes in elkaar steekt, maar, het moet gezegd worden, best iets meer op smaak gebracht had mogen worden om er echt van te kunnen genieten.

Alberto Ciaccio

Waardering: 3

Bioscooprelease: 21 mei 2026