The Black Balloon (2008)

Regie: Elissa Down | 97 minuten | drama | Acteurs: Rhys Wakefield, Luke Ford, Toni Collette, Erik Thomson, Gemma Ward, Lloyd Allison-Young, Nathin Butler, Lisa Kowalski, Firass Dirani, Aaron Glennane, Andy Meritakis, Henry Nixon, Sally Evans

De hoogzwangere Maggie leidt haar gezin met strakke doch liefdevolle hand; echtgenoot Simon (Erik Thomson) staat ‘s ochtends vroeg al te stofzuigen in zijn camouflagepak. Zo monter als Thomas’ ouders in het leven staan, zo moeilijk heeft de niet al te vlotte puber het met zijn autistische broer Charlie. Die verpest de inburgering van Thomas op zijn nieuwe school – niet in het minst de dates met de spontane Jackie (Gemma Ward), koningin van het schoolzwemmen en de bijbehorende cursus mond-op-mondbeademing en behalve in bikini ook veelvuldig te zien rijdend op een ET-fietsje in een tuinbroek met All Stars aan: ‘The Black Balloon’ is set in the eighties.

Veel van de charme van deze Australische filmhit is gelegen in de onopgeschmuckte weergave van het leven met een autistisch gezinslid, meer heeft de film gewoonweg niet om het lijf. Begrijpen kunnen we Thomas wel, maar ook weer niet helemaal – daarvoor is zijn personage te oppervlakkig ingevuld. Thomas is de sympathieke hoofdrolspeler uit pakweg Dawson’s Creek: als je er maar goed uitziet en serieus bent, komen de mooiste meisjes vanzelf op je af. Een tienerwaarheid als een koe.

Als de loerende buren vervolgens de Jeugdzorg op het gezin afsturen omdat Charlie zo’n herrie maakt, gaan we natuurlijk overstag. Clichés zijn er tenslotte om aangedikt te worden en in ‘The Black Balloon’ gebeurt dat met verve. Het is bovendien een acteursfilm: Toni Collette slooft en mekkert als de beste huismoeder on the verge; het jonge model Gemma Ward is sprankelend als knokig schoonheidsideaal met een goed hart en Luke Ford vervult met concentratie de rol van de autistische Charlie. En dat behelst poep in het tapijt smeren, tampons opeten en potloodventen in het bijzijn van je broers vriendinnetje – voorwaar geen gemakkelijke opgave. De kijker krijgt misschien hier en daar last van plaatsvervangende schaamte vanwege de confrontatie met de minder leuke kanten van verstandelijke beperking, maar ‘The Black Balloon’ is een film voor iedereen met een geweten en een optimistisch gemoed: wie doorbijt krijgt iets simpels en moois in handen.

Jan-Kees Verschuure