The Blue Trail – O Último Azul (2025)

Regie: Gabriel Mascaro | 86 minuten | drama | Acteurs: Denise Weinberg, Rodrigo Santoro, Miriam Socarras, Adanilo, Rosa Malagueta, Clarissa Pinheiro, Dimas Mendonça, Daniel Ferrat, Heitor Lóris, Rafael César, Isabela Catão, Daniela Reis, Diego Bauer, Aldenor Santos, Tony Ferreira, Karol Medeiros, Erismar Fernandes Rodrigues, Júlia Kahane

Gabriel Mascaro behoort inmiddels tot de meest befaamde Braziliaanse regisseurs van zijn generatie. Hoewel pas 41, verzamelt hij de afgelopen tien jaar prijzen op A-festivals: ‘Ventos de agosto’ (Locarno, 2014), ‘Neon Bull’ (Venetië, 2015), ‘Divine Love’ (Sundance, 2019) en nu ‘The Blue Trail’ (‘O Último Azul’), waarvoor hij de Zilveren Beer won.

Zijn nieuwste film is een futuristische fabel over ouder worden binnen een verstikkend bureaucratisch systeem. In strakke 4:3 kaders volgen we Tereza (een magnifieke Denise Weinberg), 75 jaar en nog altijd werkend in de koelcellen van een alligatorslachthuis. De opening – waarin ze danst in de kilte van die ruimte – legt de toon: een lichaam dat weigert te verstenen, een verlangen naar jeugd dat botst met de logica van de biologie.

Wanneer de staat haar onder curatele stelt en naar “de Kolonie” wil deporteren – een instelling waar iedereen boven de 75 verplicht heen moet en al zijn rechten verliest – besluit Tereza te vluchten. Haar droom: nog eenmaal vliegen. Maar elke betaling, elk loket, elke handtekening herinnert haar eraan dat ze haar autonomie kwijt is. Wat volgt is een tocht door het adembenemende Amazonewoud, prachtig gefilmd, maar ook zwaar beladen met symboliek: een schipper die plots een blauwslak opvoert als orakel, dialogen die voortdurend het thema uitspellen, personages die vooral als vehikel dienen.

Toch, ondanks die overdaad, blijft er veel om van te genieten. Mascaro weet erotische spanning te laten vonken in onverwachte scènes, Memo Guerra’s speelse soundtrack werkt tegenintuïtief en verfrissend, en de visuele kracht van het Amazonewoud tilt de film telkens op. ‘The Blue Trail’ is een film van ideeën en beelden, rijk aan momenten die fascineren – maar het geheel voelt te geconstrueerd om volledig mee te voeren.

Naast de politieke lading van ouderdom en bureaucratie durft Mascaro ook de lichamelijkheid niet te schuwen. Net als in ‘Neon Bull’ speelt hij met erotiek op manieren die tegelijk opwindend en ontregelend werken. In intieme aanrakingen en in beelden die we doorgaans alleen in reclame of jeugdcultuur zien, legt hij de spanning bloot tussen verlangen, leeftijd en vergankelijkheid. Het is precies in die momenten dat ‘The Blue Trail’ tot leven komt en het verst van zijn rigide thematische schema weet los te breken.

Maar boven alles blijft het meest intrigerende element van de film De Kolonie, wiens dreiging jammer genoeg uiteindelijk buiten beeld blijft. Daarmee kiest Mascaro voor suggestie, maar het maakt dat de dramatische spanning niet volledig wordt ingelost. En zonder dat anker drijft de film in dezelfde vaagheid. ‘The Blue Trail’ is dan ook een film die je bewondert meer dan dat je erin verdwijnt: schitterend bedacht, briljant gespeeld, maar net te strak geregisseerd om zijn eigen vleugels uit te slaan.

Martijn Smits

Waardering: 4

Bioscooprelease: 18 september 2025
DVD-release: 25 februari 2026