The Call of Cthulhu (2005)

Regie: Andrew Leman | 47 minuten | horror | Acteurs: Matt Foyer, John Bolen, Ralph Lucas, Chad Fifer, Susan Zucker, Kalafatic Poole, John Klemantaski, Jason Owens, D. Grigsby Poland, David Mersault, Barry Lynch, Dan Novy, Daryl Ball, John Joly, Jason Peterson, Matthew Malcomson, John Jabaley, Erika Zucker

Het is weinigen gegund om hun naam gebruikt te zien worden om een algemeen concept te definiëren. Zij drukken met hun invloedrijke werk een stempel op manieren waarop wij de wereld benaderen, of in het geval van de Amerikaanse schrijver Howard Phillips Lovecraft – beter bekend als H. P. Lovecraft –, vrezen. Lovecraftiaanse horror is in de wereld van horrorfans een dagdagelijks begrip: angst stemt voort uit het onbekende en onbegrijpelijke, waardoor de focus eerder op het onaardse of bovennatuurlijke (Eldritch) ligt dan op gruwel en bloed.

Het draait om de menselijke drang naar kennis en de risico’s daarvan — een zoektocht die vaak eindigt in waanzin wanneer de onderzoeker geconfronteerd wordt met niet-menselijke krachten. Het is dan ook geen toeval dat Andrew Lemans ‘The Call of Cthulhu’ – het populairste boek van Lovecraft – start met Van Goghs Starry Night. De angsten die onze nachtmerries voeden komen immers voort uit het kosmische onbekende.

Het verhaal wordt verteld door een man (Matt Foyer) in een psychiatrische instelling, wiens laatste wens de vernietiging van zijn werk en dat van zijn grootoom, professor Angell (Ralph Lucas), is. Deze laatste had op zijn sterfbed een reeks dossiers achtergelaten waarin hij zijn gesprekken met Henry Wilcox (Chad Fifer), een man met verontrustende dromen, en een toevallige ontmoeting met een politie-inspecteur, noteerde. Beide gruwelijke incidenten stonden los van elkaar, maar lijken wonderbaarlijk toch verbonden door de zogenaamde ‘Cthulhu cult’. De man kan deze informatie niet loslaten en maakt er zijn persoonlijke kruistocht van om het gehele verhaal te ontrafelen.

Hoewel de film door zijn stilte en afwezigheid van kleur doet uitschijnen dat hij uit de jaren 1920 is, is hij wel degelijk gemaakt in 2005. Met deze verfilming van een Lovecraft-verhaal, eren Leman en co. niet enkel het auteurswerk, maar brengen ze evenzeer een ode aan F. W. Murnau’s ‘Nosferatu’ en Robert Wiene’s ‘The Cabinet of Dr. Caligari’ – de setpieces zouden recht uit deze laatste film kunnen komen. Lovecrafts ‘The Call of Cthulhu’ verscheen in 1928, dus de keuze om in dezelfde sfeer te werken, zal ongetwijfeld gewaardeerd worden door de kenners en meerwaardekijkers. Dat neemt echter niet weg dat het de film minder toegankelijk en nodeloos saaier maakt. Met zijn droomsequenties evenaart het haast Nolans ‘Inception’, maar dan zonder geluid of Hans Zimmer.

Al bij al is ‘The Call of Cthulhu’ een amusante en korte horrorfilm, met een speeltijd van 47 minuten, én een mooie ode aan H. P. Lovecraft. De filmtechnische keuzes zullen niet bij iedereen in de smaak vallen, alsnog kan het niet ontkend worden dat ze duidelijk met veel liefde en respect voor het bronmateriaal is gemaakt. Voor de fans van het genre is het een ideale film en voor degenen die er niet mee bekend zijn, is het op zijn minst een interessante ervaring.

Nick Majchrowicz

Waardering: 3

Speciale vertoning: Imagine Fantastic Film Festival 2025