The Conjuring: Last Rites (2025)

Recensie The Conjuring: Last Rites CinemagazineRegie: Michael Chaves | 135 minuten | horror | Acteurs: Vera Farmiga, Patrick Wilson, Ben Hardy, John Brotherton, Elliot Cowan, Beau Gadsdon, Madison Lawlor, Rebecca Calder, Mia Tomlinson, Shannon Kook, Peter Wight, Steve Coulter, Kila Lord Cassidy, Kate Fahy, Tony Spera, Orion Smith, Tilly Walker, Jemma Churchill

In 2013 liet gerenommeerd horrorregisseur James Wan bioscoopzalen beven van angst met ‘The Conjuring’. Hij gaf het exorcismejasje een nieuwe kleur en luidde daarmee het begin in van de succesvolste horror-franchise ooit. Met negen films in hetzelfde universum drukten Wan en later andere regisseurs hun stempel op het horrorgenre. De populairste reeks is bij uitstek ‘The Conjuring’, en daar wordt in 2025 een slot op getimmerd.

In het vierde deel zien we hoe Ed en Lorraine Warren – de welbekende demonologen – hun eerste zaak verrichten ten tijde van Lorraines zwangerschap. Ze zijn genoodzaakt het slachtoffer dat geteisterd wordt door demonen alleen te laten als Lorraines vliezen breken. Hun kind Judy wordt dood geboren, maar na legio schietgebedjes komt ze toch tot leven. Een wonder.

We spoelen vooruit in de tijd. Ed en Lorraine zijn gestopt met het uitvoeren van uitdrijvingen en aanverwante zaken. Ze geven nog wat lezingen, maar onder andere door hartproblemen bij Ed bieden ze mensen geen hulp meer aan. Totdat de familie Smurl uit West Pittston, Pennsylvania geplaagd wordt door bovennatuurlijke krachten die heftiger lijken dan ooit. Nadat er meerdere bochten zijn genomen in het verhaal, komt dochter Judy uit bij de familie. Uiteraard verschijnen dan ook Ed en Lorraine ten tonele om nog één laatste klus te doen. Pas dan hebben ze echt al hun demonen verslagen.

De eerste film uit 2013 leek nog zo origineel met een familie om wie je gaf, een sympathiek stel waar je in geloofde, een griezelig en sterk verhaal én perfect getimede jumpscares. Deze film overtuigde. Maar na vier films lijkt het alsof de eerste een sterke mal vormde waaruit vervolgens steeds zwakkere kopieën zijn gegoten. Hoewel de derde het meest mislukt was, komt de vierde ook niet helemaal lekker van de grond.

Er slaat bij deze film demonische vermoeidheid toe. Een familie, enge poppen, rennende kinderen, een bed, een spiegel, speelgoed, omgekeerde kruizen, godsdienstig gebrabbel, een naam die gefluisterd wordt, een vervormde stem: we kennen het riedeltje inmiddels. Natuurlijk wordt dit bij vele horrorfilms toegepast en weet je dat dit precies is wat je op je bord krijgt, maar op een gegeven moment verloopt de houdbaarheidsdatum. En dat is exact wat er aan ‘The Conjuring: Last Rites’ schort.

Wat betreft deze kopie doet het vierde deel iets meer aan personageontwikkeling. Zo kunnen we iets meer in het koppie kijken van de twee geliefde hoofdpersonen, maar het draait voornamelijk om dochter Judy. Zij begint namelijk volwassen te worden en heeft zelfs een liefhebbende vriend. Helaas voor haar heeft ze het kwaaltje van haar moeder overgenomen. Ook zij ziet overal spoken.

Haar vriend Tony lijkt vooral te fungeren als verteller voor publiek dat pas bij deze film instapt. Hij stelt precies die vragen waarop antwoorden volgen die je al kent als je de voorgaande films hebt gezien. Een slimmigheidje? Misschien. Het haalt echter wel tempo uit de film. Met 2 uur en 15 minuten op de teller is het behoorlijk lang voor een jumpscare-festijn dat wel tracht meer diepte aan het verhaal te geven, maar daar niet goed in slaagt.

‘The Conjuring: Last Rites’ is zeker niet de slechtste horrorfilm van het jaar. Met name het acteerwerk van Vera Farmiga en Patrick Wilson is erg sterk en sommige sequenties hebben genoeg kracht om je de stuipen op het lijf te jagen. Voor mensen die gewoon een avondje willen griezelen zonder al te veel opsmuk, is het degelijk genoeg om te vermaken. Voor nu sluiten we de deuren van Ed en Lorraines museum vol duistere artefacten.

Sjoerd Crins

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 4 september 2025
DVD, blu-ray en 4K UHD-release (steelbook): 21 januari 2026