The Devil Wears Prada 2 (2026)

Regie: David Frankel | 120 minuten | komedie, drama | Acteurs: Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt, Stanley Tucci, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu, Simone Ashley, Patrick Brammall, Caleb Hearon, Helen J. Shen, Pauline Chalamet, B.J. Novak, Conrad Ricamora, Tracie Thoms, Tibor Feldman

2006 was het jaar van ‘The Devil Wears Prada’. Deze blockbuster bleek niet slechts een zomerhit, maar is inmiddels uitgegroeid tot een klassieker. Een iconisch optreden van Meryl Streep, bijgestaan door tijdloze optredens van Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci. Het maakte ‘The Devil Wears Prada’ tot een oneindig citeerbare, hilarische, vlijmscherpe comedy. Nu staan de jaren 20 van deze eeuw in het teken van de mateloze remakes en vervolgen, vaak met troosteloze resultaten als gevolg. Maar regisseur David Frankel heeft de volledige originele cast tot zijn beschikking, en hoe kan een blockbuster met Streep, Hathaway, Blunt en Tucci nu tegenvallen? Dat kan, als je als regisseur vergeet wat het origineel zo goed maakt.

Want ‘The Devil Wears Prada’ was vlot, grappig, zat vol geweldige ‘needle drops’ en had bovenal een menselijke kern. Miranda Priestly (Meryl Streep) was verschrikkelijk, maar de beste in haar vak. Nigel Kipling (Stanley Tucci) was de komische drijfveer, die tegelijkertijd wat menselijkheid bracht. Iedereen herkende wel iets van zichzelf in de ijverige en naïeve Andy Sachs (Anne Hathaway). Van dat alles heeft ‘The Devil Wears Prada 2’ weinig over.

Deel 2 is ronduit saai. De eerste 75 minuten gebeurt er nagenoeg niets. Frankel voert wat fanservice ten tonele, waar je zelfs als fan van het eerste deel al snel klaar mee bent. Het verhaal zelf heeft weinig om handen: we snappen allemaal dat journalistiek in de afgelopen twintig jaar is veranderd en dat Runway met zijn tijd mee moet gaan om het hoofd boven water te houden. We hebben geen 75 minuten nodig om dat te begrijpen. Daarnaast wordt een romantisch subplot geïntroduceerd dat veel tijd opslokt maar werkelijk niets aan de film toevoegt. Frankel en zijn montageteam hadden toch zeker dertig minuten van de looptijd kunnen afschaven, en daarmee het publiek een enorme dienst kunnen bewijzen.

Het meest pijnlijke is wat er met Miranda is gebeurd. Waar ze in het origineel verschrikkelijk én onstuitbaar was, is ze in deel 2 verworden tot een boomer die de huidige tijd niet begrijpt en zich moeilijk schikt in het feit dat je in 2026 niet zomaar je jas op het bureau van je assistent gooit. In tegenstelling tot de Miranda die we kennen, legt de charlatan die we in deel 2 tegen het lijf lopen zich bij elk probleem neer. Ze heeft geen enkele slagkracht, en de enige keren dat ze iets gedaan krijgt wordt ze daarbij geassisteerd door een deus ex machina. Miranda is een oude zeurkous geworden en vertegenwoordigt op geen enkele manier de vrouw die we hebben leren kennen. Haar personage voelt als een spreekpop voor schrijfster Alena Brosh McKenna en regisseur Frankel, die beiden naar het publiek willen schreeuwen: “Je mag tegenwoordig ook niks meer.”

Is er dan helemaal niets om van te genieten? Er zijn zeker lichtpuntjes te bespeuren op dit verder kleurloze doek. Hathaway en Blunt hebben de chemie die hun interacties in deel 1 zo grappig maakte. Tussen hen lijkt niets veranderd; de twintig jaar die zijn verstreken zijn praktisch niet voelbaar. Ook de modeshow tegen het einde van de film is fantastisch: Lady Gaga maakt haar opwachting en geeft ons de energieke muziek waar je op dat moment al anderhalf uur naar snakt. De scène is uitbundig gefilmd en gemonteerd, de jurken zijn van de kwaliteit waaraan we gewend zijn geraakt in de eerste film. Het is alleen jammer dat de scène zo kort duurt en je er zo lang op moet wachten.

Het is ironisch dat ‘The Devil Wears Prada 2’ zich uitspreekt tegen hoe zielloos publicaties tegenwoordig zijn, want zielloos is precies het stempel dat de film zelf verdient. Ergens in de film zitten terechte kritieken op het medialandschap en de manier waarop technologie zoals AI en sociale media de kwaliteit en het ambacht in gevaar brengen, maar dat sneeuwt volledig onder en komt bovendien niet geheel oprecht over gezien de problemen die de film zelf met zich meedraagt. Misschien had Frankel zijn eigen film eens moeten bekijken en zich achter de oren moeten krabben of dit niet een klassiek geval van “de pot verwijt de ketel” is. De fans hebben twintig jaar gewacht om onze meiden (en Nigel) in ‘The Devil Wears Prada 2’ opnieuw te zien vlammen. Maar dat gehoopte vuur gaat als een nachtkaars uit.

Jelco Leijs

Waardering: 2

Bioscooprelease: 30 april 2026