The End of Oak Street (2026)

Regie: David Robert Mitchell | 100 minuten | actie, avontuur, science fiction, thriller | Acteurs: Anne Hathaway, Ewan McGregor, Maisy Stella, Christian Convery, Jordan Alexa Davis, P.J. Byrne, Hudson Meek, Anne Gee Byrd, Emily Kuroda, Simms May, Walker Russell, Hugo Silver, Michael-Christian Moore, David Alexander Kaplan, Christopher A. Martin, Denitra Isler

Voor sommigen is het regelrecht nachtmerriemateriaal, voor anderen klinkt het juist als een avontuur, we hebben er in ieder geval allemaal weleens over nagedacht: wat als er opeens dinosauriërs door onze eigen vertrouwde buurt zouden rondlopen? David Robert Mitchell (‘It Follows’ (2014), ‘Under the Silver Lake’ (2018)) geeft invulling aan deze fantasie met ‘The End of Oak Street’, een opvallend frisse vermakelijke blockbuster die vol zelfvertrouwen en met een flinke hap nostalgie komt aangestampt om ons eraan te herinneren dat niet elke grote film deel hoeft uit te maken van een populaire reeks om het publiek te bekoren.

De familie Platt leidt een ogenschijnlijk volkomen normaal bestaan in een rustige en idyllische buitenwijk. Achter gesloten deuren is er echter wel de nodige frictie tussen ouders Denise (Anne Hathaway) en Greg (Ewan McGregor). Terwijl de spanningen tussen hen oplopen en zich in de buurt enkele merkwaardige anomalieën beginnen voor te doen, gebeurt er iets onmogelijks: hun complete straat wordt plotseling weggerukt uit de wereld zoals wij die kennen en belandt in de prehistorie. Zo komen de Platts voor een enorme uitdaging te staan: overleven tussen levensechte dinosauriërs en ondertussen hun familie bij elkaar zien te houden.

Tussen 2015 en 2025 is Hollywood bepaald niet terughoudend geweest als het gaat om films waarin de grote prehistorische wezens hun griezeligheid en schoonheid laten zien. Hoewel er niet even goed te spreken valt wat betreft hun kwaliteit, zijn de ‘Jurassic World’ films over die periode wél een groot succes aan de box office geweest. Interesse vanuit het publiek in verhalen over de uitgestorven giganten is er dus zonder twijfel. Het probleem is dat het Hollywood die jaren vooral heeft ontbroken aan films met dinosauriërs die niet constant hetzelfde recept en verhaalelementen hergebruiken, iets wat bij de nieuwere delen in de ‘Jurassic’-reeks wel het geval is.

David Robert Mitchell laat ons gelukkig iets nieuws proeven. Wat ‘The End of Oak Street’ zo verfrissend en persoonlijk maakt, is dat Mitchell vooral naar binnen kijkt: naar een familie die te midden van alle prehistorische chaos bij elkaar moet zien te blijven. Het script zorgt er al snel voor dat je als kijker niets liever wilt dan dat de Platts heelhuids en als familie uit dit avontuur komen. Een publiek op deze manier écht om de personages laten geven, is makkelijker gezegd dan gedaan. Mitchell krijgt dit met zijn scenario toch maar even mooi voor elkaar.

Andere elementen die bijdragen aan waarom ‘The End of Oak Street’ overtuigt zijn de piekfijne sets (die een typische jaren 80 buitenwijk ambience creëren), de actiescènes en de realisatie van de dinosauriërs. Zijn vader, aan wie Mitchell de film opdraagt, wilde vroeger paleontoloog worden. Daardoor kreeg Mitchell zijn fascinatie voor dinosauriërs al van kinds af aan mee. Dit is terug te zien is in de deels wetenschappelijk onderbouwde invulling van de prehistorische wezens, die zijn voorzien van veren, een vacht en zelfs schubben. Het is bovendien goed te merken dat Mitchells werk hiervoor in het horrorgenre ligt. Zo hebben de dino’s aardig wat te smullen in de film en daarbij wordt er niet ingehouden als het aankomt op grafisch geweld. De camera kijkt geregeld ietsjes langer mee dan je van een familievriendelijke blockbuster verwacht.

Ondanks de sterke elementen zitten er helaas ook wat kwalen aan ‘The End of Oak Street’. Zo bevat de film net iets te veel clichés en momenten die kant noch wal slaan, waardoor je dikwijls niet anders kunt dan met je ogen rollen. Daarbij blijft aardig wat thematiek die initieel aan het publiek wordt voorgesteld uiteindelijk onderbelicht. Verschillende motieven rond familie, ouderschap en de tegenstelling tussen optimisme en realisme in levensbedreigende situaties weten de interesse van de kijker te prikkelen. Het is daardoor frustrerend dat hier uiteindelijk nauwelijks iets zinnigs mee wordt gedaan. Het zijn juist deze elementen die, met wat meer uitwerking, de film boven het niveau van een vermakelijke blockbuster hadden kunnen tillen. Als laatste kent ook het einde wat problemen. Niet alleen wordt het verhaal vliegensvlug afgerond, ook de manier waarop dat gebeurt laat een hoop vragen achter. Zowel op het gebied van logica als moraliteit.

Michael Giacchino’s nostalgische soundtrack en de gemeende optredens van de cast, waarbij vooral Anne Hathaway de show steelt, zorgen er nadrukkelijk voor dat het eindresultaat wél de juiste snaren weet te raken. Tel daar het verdere slimme scenario en de jaren 80-nostalgie bij op en de film ontpopt zich tot een vermakelijke en hartverwarmende klassieke blockbuster. Zo’n nostalgische blockbuster dat je haast zou zweren dat vooraf het logo van Amblin Entertainment in beeld is verschenen. Het is een film die zijn invloeden met trots draagt en tegelijkertijd een origineel verhaal op weet te dienen. ‘The End of Oak Street’ is ondanks wat curieuze momenten en wat imperfecties zonder twijfel een (tijd)reis waard!

Rolán Bouzas Wensing

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 13 augustus 2026