The First Purge (2018)

Recensie The First Purge CinemagazineRegie: Gerard McMurray | 98 minuten | actie, horror | Acteurs: Y’lan Noel, Lex Scott Davis, Joivan Wade, Mugga, Patch Darragh, Marisa Tomei, Luna Lauren Velez, Kristen Solis, Rotimi Paul, Mo McRae, Jermel Howard, Siya, Christian Robinson, Steve Harris, Derek Basco, D.K. Bowser, Mitchell Edwards, Maria Rivera, Chyna Layne


Vrij goedkoop gemaakte films die zich ontpoppen tot kassuccessen: Hollywoodbonzen smullen van deze trend! Lucratief, winstgevend en interessant voor beginnende regisseurs die zich willen bewijzen. Mocht zo’n film het niet goed doen, is er nog geen man overboord, omdat er geen reputatieschade plaatsvindt (omdat er namelijk geen celebs van naam meedoen) en de geleden financiële schade peanuts is. ‘Saw’ van James Wan leverde, naast een zwik eveneens goedkoop gemaakte vervolgdelen, een commercieel zeer interessante franchise op. Ook ‘The Purge’ van James DeMonaco ontpopte zich tot interessante melkkoe. Prequel ‘The First Purge’ is inmiddels het vierde deel van deze franchise. Helaas zijn de uiers van deze koe nu echt leeg…



In ‘The First Purge’ ontdek je hoe de eerste editie van deze brute ‘zuivering’ (lees: gelegaliseerde slachtpartij) verliep. Het doel is om alle woede uit je systeem te krijgen, zodat de criminaliteitscijfers de rest van het jaar dalen. Een halve dag worden alle (gewelds)misdrijven oogluikend toegestaan en blijven deze wandaden onbestraft. Dit experiment is opgezet door de nieuwe regeringspartij New Founding Fathers of America (NFFA) en vindt plaats in een Amerikaanse achterstandswijk. De veelal Afro-Amerikaanse bewoners krijgen 5.000 dollar als ze tijdens deze twaalf uur durende sessie in een afgesloten gebied blijven zitten waar de ‘purge’ gehouden wordt. Actief meedoen aan het experiment levert zelfs meer knaken op. Bewoners die onder de armoedegrens leven, besluiten hun leven op het spel te zetten en mee te doen. De regering ziet de eerste editie van de Purge als dè manier om van uitkeringstrekkende minderheden af te komen en stuurt een leger huurlingen en de KKK(!) naar het afgesloten gebied. Als die arme sloebers elkaar niet snel genoeg afmaken, dan is een beetje hulp vanuit de overheid net dat extra zetje. Domme zet, want ze hebben niet gerekend op een gangsterbende die ‘hun’ wijk met geweld beschermt.



Deze door James DeMonaco bedachte franchise is best bijzonder. Het eerste deel uit 2013 was een bescheiden home invasion thriller waarin een bange Ethan Hawke zijn gezin beschermde tegen een paar gemaskerde schurken. ‘The Purge: Anarchy’ (2014) en ‘The Purge: Election Year’ (2016) waren dan weer brute actiethrillers met een horrorsausje. De kracht van de sequels schuilde onder meer in de casting van Frank Grillo als gekwelde wreker. Deze acteur tilde de saga naar een hoger niveau met zijn doorleefde performance. Ook de gruizige cinematografie en de rauwe geweldsuitbarstingen gaven deze films een ietwat ongemakkelijke en groezelige sfeer mee.



In ‘The First Purge’ staat James DeMonaco voor het eerst niet meer achter de camera en is hij enkel verantwoordelijk voor het script. Gerard McMurray blikte deze film in en dat heeft grote gevolgen voor deze franchise. Zo is het beklemmende sfeertje door McMurray’s saaie en cleane camerawerk volledig weggesaneerd. Ook Grillo bedankte voor de eer en is nergens te bekennen. Hij wordt gemist, want er is geen enkel inleefbaar of sympathiek personage voor in de plaats teruggekomen. In deze film moet je het doen met Y’Lan Noel die een gangster met een hart van goud mag spelen. Dit kamerbrede eenmansleger terroriseert zijn eigen buurt, maar wordt vervolgens wel als held onthaald als hij een leger huurlingen omlegt. Tja.



Noel is een prima actieheld, maar hij mist goede oneliners en dialogen waardoor zijn personage een bordkartonnen schil blijft. Dat geldt helaas voor alle personages die geen van allen uitgewerkt zijn en in de mal van eendimensionale personages blijven steken (lees: de kloeke, vuilbekkende Big Momma, de bange maar eervolle student, de stoere chick met leiderseigenschappen, de wijze, oude man etc, etc). Deze film is een aaneenschakeling van clichés en zet Afro-Amerikanen als karikaturen neer. Alle personages spreken namelijk in slang, gebruiken stemverheffingen om op te vallen, vloeken als bootwerkers, luisteren naar hyperirritante en repetitieve gangstermuziek en voldoen aan alle uitgekauwde stereotypen. Jammer, want het idee achter deze film blijft interessant: minderheden die voor het karretje van een corrupte overheid gespannen worden. De uitwerking slaat de plank mis, want waarom zou je juichen voor een stel eendimensionale gangsters die een overheid dwarszitten?



Het acteerwerk en het script zijn zoals gezegd bedroevend. Zelfs de altijd betrouwbare Marisa Tomei stelt teleur in deze film en kan gewoonweg niets met haar rol als psychologe die het ‘verontrustend’ vindt dat mensen moorden als ze daarvoor beloond worden (duh!). Ook erg zonde is het beperkte gebruik van maskers. Deze franchise viel juist op door het gebruik van angstaanjagende gezichtsbedekkingen die met elk deel grotesker en enger werden. In dit deel is dat tot een minimum beperkt. Ook de afwezigheid van een aansprekende schurk is een gemis. Nou ja, er is wel een bijzonder creepy villain in de vorm van de doorgesnoven junk Skeletor (een intense, schmierende en schuimbekkende Rotimi Paul), maar zijn rol is veel te beperkt. Er had veel meer ingezeten, want de dreiging en onvoorspelbaarheid van deze verslaafde schurk leveren de beste en spannendste momenten van deze film op. Helaas is zijn speeltijd veel te kort.



‘The First Purge’ is een aaneenschakeling van gemiste kansen. De saaie montage en cinematografie in combinatie met een slap script en uitleggerige dialogen is funest. Tel daar de saaie personages, het gebrek aan maskers en goede schurk bij op en je hebt een teleurstellende film. Als ook de actiescènes niet bijzonder blijken te zijn, blijft er weinig positiefs over. Jammer.

Frank v.d. Ven

Waardering: 1.5

Bioscooprelease: 5 juli 2018