The Invite (2026)

Regie: Olivia Wilde | 107 minuten | komedie, drama, romantiek | Acteurs: Seth Rogen, Olivia Wilde, Penélope Cruz, Edward Norton

Als Joe al mopperend over zijn volgens hem onpraktische vouwfiets thuiskomt, is de toon direct gezet. Hij en zijn vrouw steggelen werkelijk over alles en wanneer zij vertelt dat de bovenburen op bezoek komen, is het hek helemaal van de dam. Die bovenburen hebben namelijk nogal luidruchtige seks waarbij beestachtige geluiden de dienst uitmaken volgens Joe. Dat is frustrerend, maar om welke redenen? Die puzzel ontvouwt zich langzaam maar zeker wanneer de hogesnelheidstrein die ‘The Invite’ heet voorbijraast.

Buren Hawk en Pina bellen aan en een avond vol ongemak wordt in gang gezet. Angela staat stijf van de zenuwen en ziet al haar nauwkeurige voorbereidingen in de soep lopen. De uitgebreide borrelplank voorziet niet in de behoeften van haar gasten en ook haar soufflé staat te verschroeien in de oven. Aan de andere kant kijkt Joe het stel zo goed als direct de deur uit en besluit hij geen blad voor de mond te nemen tijdens het gezellig bedoelde onderonsje. Halverwege de avond doen Hawk en Pina echter iets uit de doeken wat de toon van de avond ernstig verandert en gestaag drijven geheimen naar boven.

De bron voor ‘The Invite’ is het toneelstuk ‘Sentimental’, geschreven door Cesc Gay. Diezelfde man verfilmde het kamerspel en zag tevens al een Italiaanse, Tsjechische en Zuid-Koreaanse versie verschijnen. De manier waarop dit in vele talen verfilmd is, doet denken aan het Italiaanse ‘Perfect Strangers’. Bovendien is het een soortgelijk verhaal waarbij één avond genoeg is om de boel behoorlijk op te schudden.

Regisseuse en actrice Olivia Wilde neemt de Amerikaanse honneurs waar. Normaal wordt er in Hollywood-films nogal preuts en ongemakkelijk gedaan over zaken rondom seks, maar daarmee maakt Wilde korte metten. De we-blijven-bij-elkaar-voor-ons-kind-relatie van Joe en Angela heeft overduidelijk de nodige averij opgelopen, maar de moed die het vergt om dingen bespreekbaar te maken wordt in ‘The Invite’ pijnlijk aan de kaak gesteld. Hierbij fungeert het andere, ruimdenkende stel als de katalysator van de hele situatie.

Het klinkt als een heftige film over relaties en alle misère die daarbij komt kijken, maar niets is minder waar. Wilde heeft de zware thematiek in een geweldige laag humor gegoten. Zenuwpees Angela, cynische stoner Joe, sympathieke Hawk en zweverige psychotherapeut Pina maken samen een gouden kwartet. Hun uiteenlopende opvattingen over het leven zorgen voor komische situaties. De ene keer met fysieke humor – Seth Rogen met zijn rug of Edward Norton die een tapijt van wél heel dichtbij bestudeert – en de andere keer met snedige opmerkingen. Hierin excelleert voornamelijk Seth Rogen. Zijn komische timing is van een andere orde en raakt constant de juiste snaar.

Met Rogen en Olivia Wilde als het ene stel en Edward Norton en Penélope Cruz als het andere zien we vier zwaargewichten op het scherm die duidelijk veel plezier hebben gehad in het schieten van deze film. De chemie en het ongemak tussen de acteurs maken dat ‘The Invite’ de moeite waard is. Want hoewel de thema’s alleraardigst ten tonele worden gebracht en er meerdere verdienstelijke lachsalvo’s worden afgevuurd, is het geheel niet al te bijzonder.

‘The Invite’ is een ontzettend dialoog-gedreven film. Logisch, want het is immers gebaseerd op een toneelstuk. De gesprekken zijn soms echter bijna onnavolgbaar en werken af en toe vreselijk op de zenuwen. Het is ongetwijfeld de bedoeling, maar komt niet altijd even lekker uit de verf. Na een zoveelste discussie weten we wel hoe de vork in de steel zit en wil je door naar een conclusie. De eerder genoemde hogesnelheidstrein heeft enkel een tussenstop als Seth Rogen een joint rookt – verrassend – samen met Pina. Het had het verhaal goed gedaan als er meer van dat soort rustmomenten ingelast waren. Tijdens die scènes leer je de personages namelijk écht kennen.

Ondanks luttele minpunten biedt ‘The Invite’ een flinke dosis vertier. Slapstick is van alle tijden en werkt in 2026 nog net zo goed als in de hoogtijdagen van Charlie Chaplin en Buster Keaton. Voeg daar een hoop cynisme en gênante situaties aan toe en je hebt een film die als komedie werkt als een tierelier. De film wekt af en toe echter de indruk iets zinnigs te zeggen over relaties, maar dat wordt continu onderuitgehaald door Joe’s sarcasme. Daarmee is het een fantastische komedie en een iets minder geslaagde dramafilm.

Sjoerd Crins

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 9 juli 2026