The Last House (2026)

Regie: Louis Leterrier | 112 minuten | actie, horror, science fiction, thriller | Acteurs: Greta Lee, Wagner Moura, Riley Chung, Noah Alexander Sosnowski, Emma Ho, Gabriel Barbosa, Arden Cho, Audrey Anderson, Sid Edwards, Eveline Reynolds-Boison, Lewis Goody, Nancy Baldwin, Tawny Fontana, Jed Aukin, Felicity Bown, Oliver Henry Arnold, Damian Anderson, Mark Noble

How inappropriate to call this planet ‘Earth’, when it is clearly ‘Ocean’.

Met deze quote van Arthur C. Clarke begint de Netflix-film ‘The Last House’. In de reeks post-apocalyptische films die Netflix financiert, kan je zeggen dat deze quote veelbelovend is. Het laat je als kijker nadenken over de planeet en welke spectaculaire en indrukwekkende kanten het op zou kunnen gaan.

Helaas moet gezegd worden dat die openingsquote het hoogtepunt is en dat ‘The Last House’ niet de boeken in zal gaan als een succes. En dat is opvallend. Want als je het van een afstand bekijkt, heeft de film alles om een succes te worden. Zoals gezegd heeft Netflix ervaring in dit genre met successen als ‘Bird Box’ en worden de hoofdrollen vertolkt door twee met awards bekroonde acteurs: Wagner Moura (‘The Secret Agent’) en Greta Lee (‘Past Lives’). Maar helaas is dit geen garantie voor succes.

‘The Last House’ focust zich op een echtpaar (Moura en Lee) en hun twee kinderen, wonend in hun afgetakelde huis. Moura speelt de werkloze vader die zich constant probeert te bewijzen als iemand die er alles aan doet om zijn gezin te onderhouden. Wanneer een bovennatuurlijk heftige storm door de stad raast, merkt het gezin dat al hun ramen en deuren niet meer opengaan. Ze zijn, net als al hun buren (en waarschijnlijk de rest van de wereld), opgesloten in hun huis.

Na speculaties over een overheidscomplot wordt al snel duidelijk dat de mensen worden vastgehouden door iets bovennatuurlijks en dat ze moeten zien te overleven met wat ze in huis hebben. Een interessante opzet. En uit interviews blijkt dat Lee en Moura allebei intensieve survivaltraining moesten volgen om geloofwaardig in hun rol over te komen. Ze leerden hoe ze vallen moesten maken, een moestuin moesten aanleggen en hun voedsel moesten rantsoeneren. Maar wanneer dagen in maanden veranderen, neemt de film een andere wending. Want de regen is niet wat het lijkt en buiten hun vertrouwde huis lopen wezens die kwaad in de zin hebben.

‘The Last House’ doet regelmatig denken aan Frank Darabonts ‘The Mist’, met het mysterie over wat erbuiten leeft. Maar daar lijkt het te stoppen. De plot is flinterdun en wanneer duidelijk wordt wat dit nou daadwerkelijk veroorzaakt, ben je als kijker je geduld al kwijt. Dit gaat gepaard met het niet al te overtuigende acteerwerk van de hoofdrolspelers. Je gaat je echt afvragen waarom twee van deze filmsterren ‘ja’ hebben gezegd tegen zo’n middelmatig project als ‘The Last House’.

Zonder te spoileren, eindigt de film in een climax die terugschakelt naar de openingsquote. En de film probeert ook echt wel iets te zeggen over hoe wij als mensen met de wereld om ons heen omgaan, maar de boodschap komt niet over. Het einde is ongeloofwaardig en hint naar een vervolg, waarvan duidelijk mag zijn dat de film dat niet verdient.

Post-apocalyptische verhalen blijven populair als je kijkt naar de successen van “The Last of Us” en ‘A Quiet Place’, maar ‘The Last House’ is een film die, net zoals het huis uit de titel, langzaam afbreekt en waarvan aan het einde niets anders overblijft dan een gapend zwart gat.

Sjors van Veen

Waardering: 2

VOD-release: 7 augustus 2026 (Netflix)