The Legend of Ochi (2025)

Regie: Isaiah Saxon | 95 minuten | avontuur, familie | Acteurs: Helena Zengel, Willem Dafoe, Emily Watson, Finn Wolfhard, Razvan Stoica, Carol Bors, Andrei Antoniu Anghel, David Andrei Baltatu, Eduard Mihail Oancea, Tomas Otto Ghela, Paul Manalatos, Robert Tygner, Caroline Bowman, Lynn Robertson Bruce, Iestyn Evans, Sue Beattie, Zoe Midgley, Alexandra Dusa, Ana Maria Cucuta, Alexandru Condurat, Anna L. Coats, Stefan Burlacu, Emanuel Stoicescu, Ioana Stefan, Meara O’Reilly, Andreea Mustata, Gabriel Spahiu, Puiu Mircea Lascus, Victoria Dicu

Vanaf het moment dat productiehuis A24 de eerste marketinguitingen de ether in slingerde, ontstond er een bepaalde hype rondom ‘The Legend of Ochi’. Het knuffelbare, Furby-achtige wezentje dat pronkte op de filmposter, stal direct de harten van de filmhuisliefhebbers. De verwachtingen waren vóór de release al zo hooggespannen dat het bijna onmogelijk was om daaraan te voldoen, laat staan ze te overtreffen. En dat terwijl dit de eerste speelfilm is van regisseur Isaiah Saxon.

‘The Legend of Ochi’ speelt zich af in een klein dorpje op het eiland Carpathia, waar Yuri (Helena Zengel) met haar vader Maxim (Willem Dafoe) en broer Petro (Finn Wolfhard) woont. Het ogenschijnlijk vreedzame dorpje wordt geregeld opgeschrikt door het getsjilp van de ochi, een schuwe diersoort die zich in de bossen van het eiland schuilhoudt. Volgens Maxim zijn de kreten een voorbode van de dood. Yuri groeit op met angst voor wat de bossen herbergen: tot ze een baby-ochi vindt en erachter komt dat de verhalen van haar vader wellicht toch niet helemaal kloppen.

Het is indrukwekkend hoe Saxon met een budget van 10 miljoen dollar zo’n prachtige en expansieve wereld heeft weten te creëren. Je wordt werkelijk de wereld van Carpathia ingezogen. Elke scène oogt alsof die met zorg als een prentenboek is getekend: gloeiende paddenstoelen, met mos bedekte stenen, nevelige bossen en oude dorpjes met houten huisjes. Het warme, groen- en geel getinte kleurenpalet dat Saxon gebruikt doet denken aan Wes Andersons ‘Moonrise Kingdom’.

Niet alleen in het gebruik van kleur lijkt Saxon geïnspireerd door Anderson; ook achter de camera is diens invloed zichtbaar. De strakke lijnen en de stop-motion tracking shots van door de lucht vliegende objecten komen rechtstreeks uit Andersons repertoire. Het maakt ‘The Legend of Ochi’ visueel bijzonder en geeft de film een unieke, bijna sprookjesachtige sfeer die het verhaal extra magie en charme verleent.

Die magie en charme worden nog verder versterkt door het fantastische ontwerp van de ochi. De animatronics zien er prachtig en zeer gedetailleerd uit. Je kunt je overigens niet helemaal aan de indruk onttrekken dat het design van de baby-ochi grotendeels is geïnspireerd op de enorme populariteit van Grogu (Baby Yoda) van enkele jaren geleden. Maar dat mag de pret niet drukken, want de combinatie van CGI en animatronics brengt het wezentje tot leven op een manier waar zelfs de makers van “The Mandalorian” nog een puntje aan kunnen zuigen. Ochi is een perfecte combinatie van de animatronics uit de jaren 80 en 90 en de hedendaagse CGI. Hetzelfde geldt voor de volwassen ochi, al krijgen die niet de schermtijd die de baby-variant wel krijgt.

Maar waar de film visueel zijn mannetje staat, laat het script wat te wensen over. De wereld van ‘The Legend of Ochi’ is rijk en zorgvuldig opgebouwd, maar het verhaal dat zich daarin afspeelt voelt mager en soms zelfs onaf. Yuri vindt wel wat diepgang in de rebelse manier waarop ze zich van haar vader afkeert en hoe ze haar verleden beter leert begrijpen, maar ze blijft een vrij vlak personage. Dat geldt in nog grotere mate voor vader Maxim en broer Petro. Hun karakters zijn flinterdun, en daardoor is het als kijker lastig om emotioneel betrokken te raken. Het gevolg is dat de prachtige wereld waarin ze zich bewegen vaak meer indruk maakt dan de mensen die haar bewonen.

Het verhaal van ‘The Legend of Ochi’ probeert hier en daar wel wat diepgang te vinden, maar blijft vaak hangen in ideeën die nooit echt hun potentie bereiken. Angst voor het onbekende, generatieconflicten en de transformerende kracht van empathie zijn allemaal interessante thema’s voor een film, maar worden hier slechts aangestipt in plaats van uitgewerkt. De thematische verdieping blijft niet veel dieper dan een pierenbadje, en dat is niet wat je zou verwachten van een A24-productie.

Toch is ‘The Legend of Ochi’ een film die indruk maakt, al is het vooral op visueel vlak. Isaiah Saxon levert een debuut af dat barst van de verbeeldingskracht en getuigt van een sterk gevoel voor sfeer en wereldbouw. Wie op zoek is naar een meeslepend verhaal of gelaagde personages zal hier misschien wat op zijn honger blijven zitten, maar voor liefhebbers van fantasierijke cinema met een uniek visueel handschrift is dit een prikkelende kennismaking met een filmmaker die nog veel in zijn mars lijkt te hebben.

Jelco Leijs

Waardering: 3