The Pleasure of Being Robbed (2008)

Regie: Josh Safdie | 71 minuten | drama | Acteurs: Eleonore Hendricks, Bat ‘Batman’ Baxter, Alex Billig, Wayne Chin, Jerry Damons, Lowell the Dog, John Dwyer, The Fly, Dawn Glickman, ALex Greenblatt, Gary Greenblatt, Francesca LaPrelle, Miranda LaPrelle, Astrid Larson, Sam Lisenco, Van Neistat, Eloy Ortega, Charlotte Pinson

Hoofdpersoon in ‘The Pleasure of Being Robbed’ is Eleanor. Ze begeeft zich in en door New York. Ze is niet dakloos, maar leeft wel op straat. Niet letterlijk misschien, maar ze is onderdeel van de chaos van de grote stad: de rusteloosheid, het rondzwerven, het telkens weer ergens anders opduiken. Binnen voelt tijdelijk. Alsof ze daar niet moet zijn. Buiten, tussen het lawaai en de chaos, klopt het meer. Om het verschil tussen de buitenwereld en de straat aan de ene kant, en de intimiteit van het huiselijke en de binnenwereld aan de andere kant te illustreren, maakt de film gebruik van een kleurcontrast tussen de kleur blauw en rood. Vele tinten blauw worden gebruikt voor het buitenleven en geven het een koude en afstandelijke uitstraling, terwijl Eleanor in het rood binnen deze koude wereld manoeuvreert.

Ze is een ritselaar. Alles wat los en vast zit verdwijnt in haar zakken. Portemonnees, een camera, zelfs kittens. Het gaat haar niet om geld. Het zijn de spullen zelf waar ze naar op zoek is. Elk nieuw contact, elk gesprek, alles is een kans om iets mee te nemen. Alsof dat haar manier is om met mensen om te gaan. Niet via echte verbinding, maar via wat ze van ze afpakt. Ze neemt flarden van andermans leven met zich mee, maar laat ze ook net zo snel weer achter om zelf verder te gaan.
Het lijkt alsof je via de spullen die ze steelt dichter bij haar komt, maar nergens kom je echt iets over haar te weten. De camera zit haar constant op de hielen, maar ze blijft ongrijpbaar. Ze praat makkelijk, is open en bij tijd en wijle charmant, maar je krijgt haar niet te pakken. Er zit iets tussen. Alsof ze er zelf ook niet helemaal is.

Ze lijkt continu weg te duiken voor datgene wat te dichtbij komt: haar volwassen leven. In plaats van het onder ogen komen van haar volwassen leven duiken er door de film heen momenten op die veel kinderlijker voelen. Zogenaamd in het heden, maar eigenlijk zijn het flarden uit een (mogelijk) verleden. De kittens die opeens uit een zak tevoorschijn komen, het spelen onder een dekbed, een vader die zijn kind filmt in de speeltuin, de dierentuin met een knuffelijsbeer – het voelt allemaal als herinneringen aan iets wat er niet meer is. Een plek waar ze zich veilig en comfortabel voelde. Maar haar jeugd is voorbij. En nu moet ze het zelf zien te rooien.

De camera is constant in beweging, geluiden zijn luid, alles voelt gehaast en een beetje rommelig. Het heeft een stressvolle en onrustige stijl, iets wat later veel harder terugkomt in ‘Good Time’ en ‘Uncut Gems’. Hier zit dat al in, maar nog rauwer, minder gecontroleerd. Eleanor past daar precies in: iemand die zich staande houdt door te blijven bewegen, door steeds weer ergens anders te zijn voordat iets haar inhaalt. ‘The Pleasure of Being Robbed’ voelt daardoor niet echt als een portret maar eerder als een haastige, kortstondige en (bewust) oppervlakkige ontmoeting met een vreemdeling op straat. De stijl, het tempo en de street shots zijn een voorbode van wat de Safdie Brothers later verder ontwikkelen qua stijl en onderwerp, en daarom interessant, maar als op zichzelf staande film blijft het te veel op de oppervlakte om echt een onuitwisbare indruk achter te laten.

Salman Guldemond

Waardering: 3