The Running Man (2025)

Regie: Edgar Wright | 133 minuten | actie, avontuur, science fiction, thriller | Acteurs: Glen Powell, Alyssa Benn, Sienna Benn, Michael Cera, William H. Macy, Josh Brolin, David Zayas, Greg Townley, Karl Glusman, Joey Ansah, James Frecheville, Alex Hoeffler, Lee Pace, Sean Hayes, Julia Cumming, Chris Rogers, Jayme Lawson, Tom Crowhurst, Reomy D Mpeho, Michael Mears, Robert Eades

In 1987 verscheen ‘The Running Man’ met Arnold Schwarzenegger in de bioscopen. Dit was zeer losjes gebaseerd op het gelijknamige boek dat Stephen King onder zijn alias Richard Bachman schreef. Wat volgde was een cheesy jaren 80-film, vol debiele pakken en maffe personages. Gelukkig heeft de adaptatie van Edgar Wright hier niets mee te maken. Al zit er voor de oplettende kijker in het begin van de film een leuke easter egg verstopt in het ontwerp van de bankbiljetten.

Wright besloot een stuk getrouwer aan het bronmateriaal te blijven. Zonder enige aarzeling worden we direct het verhaal in gesleurd en zien we hoe een man genaamd Ben Richards voor de zoveelste keer ontslagen wordt. En dat terwijl zijn dochtertje ziek is en medicijnen nodig heeft. In een dystopische wereld waar wordt betaald met de ‘nieuwe dollar’, kan men ervoor kiezen deel te nemen aan moordlustige spelshows om een hoop geld bij elkaar te sprokkelen.

De extreemste variant van al deze spellen is The Running Man. Hierbij dient een deelnemer dertig dagen uit handen te blijven van jagers die erop gebrand zijn je om te leggen. Aanvankelijk wil Ben dit spel absoluut vermijden, maar tijdens zijn audities ziet Dan Killian, het meesterbrein achter het spel, de perfecte kandidaat in de ziedende Ben. Met gladde praatjes weet hij Ben zover te krijgen mee te spelen, en zodoende is het aan hem om in een luxe variant van verstoppertje zo lang mogelijk uit handen te blijven van zijn belagers. Wat hij van tevoren echter niet weet, is dat Dan alle touwtjes in handen heeft en het publiek zodanig manipuleert dat het voor Ben een schier onmogelijke taak wordt om zich lange tijd schuil te houden.

Het vuur dat in Ben brandt heeft alleszins te maken met het totalitaire regime waaronder hij met zijn gezin leeft. De wereld staat in de fik en waar de rijken zich doodlachen, komen de armen er bekaaid vanaf. Dat is de kritiek die Edgar Wright terecht levert op onze maatschappij. Natuurlijk is alles in ‘The Running Man’ een stuk extremer dan in de realiteit, maar hoeveel televisieprogramma’s waarmee je een smak geld kunt verdienen zijn er wel niet? En waar ook ter wereld lijkt de kloof tussen arm en rijk steeds groter te worden.

Bovenal is ‘The Running Man’ bedoeld om, net als de spelshow in de film, te entertainen. Het is niet voor niets dat Wright geen tijd te verliezen heeft en direct doorschakelt naar de hoogste versnelling. Zo kijken we naar een vrij letterlijk kat-en-muisspel waarbij de ene actiescène wordt opgevolgd door de andere, uiteraard met het welbekende, absurde sausje van Edgar Wright.

Toch slaagt de Brit er niet helemaal in om deze satire de gewenste komische lading mee te geven. Als acteur Michael Cera – met wie Wright eerder samenwerkte aan ‘Scott Pilgrim vs. the World’ – zijn intrede doet, verwacht je een hoop grappen en grollen. Tot zekere hoogte is dat ook zo, want zijn personage Elton heeft het huis waarin hij woont uitgerust met snufjes waar Kevin uit ‘Home Alone’ jaloers op zou zijn, maar echt lollig wordt het nooit. Sterker nog, misschien leent deze film zich gewoonweg niet voor een hoop grappen, wetende wat er op het spel staat.

Glen Powell draagt al een tijdje het predicaat van de volgende grote filmster in Hollywood. Maar hoe gegrond is dat eigenlijk? Toegegeven, in films als ‘Twisters’ en ‘Hit Man’ druipt de charme en de klasse ervan af. Mensen smullen van dat knappe koppie en zijn gespierde lijf, maar in ‘The Running Man’ hapert de machine af en toe. Fysiek gezien is zijn spel heel knap, maar juist tijdens de emotionele momenten weet hij zijn mannetje niet te staan. Met het verhaal en de achtergrond van Ben verdien je als kijker een stomp in je maag, maar die weet Powell niet uit te delen.

De timing van de release van ‘The Running Man’ komt niet geheel uit de lucht vallen. Wereldwijd gedijt het publiek goed op films en series waarin mensen omkomen bij het spelen van spelletjes, zoals mensen vroeger in het Colosseum ook al graag keken naar de gladiatoren van weleer. De film past dan ook goed in de trend waarvan “Squid Game” het populairste voorbeeld is. Wat zegt dat eigenlijk over ons? Massaal kijken we toe hoe mensen, al dan niet fictief, worden afgeslacht in arena’s die gecontroleerd worden door ‘belangrijke’ gezaghebbers.

De media en hun functie is een ander thema dat goed aan de tand wordt gevoeld door Wright. Op TikTok en Instagram worden we anno 2025 bestookt met door AI-gegenereerde video’s die soms niet meer van echt te onderscheiden zijn. Ook in ‘The Running Man’ zien we een knap staaltje framing om Ben in een kwaad daglicht te stellen. In de basis functioneren de media als ‘waakhond’ van de democratie, maar in deze film zien we maar weer hoe eenvoudig we als mensheid een kant op gestuurd kunnen worden.

Er zijn veel boodschappen te ontfutselen uit Edgar Wrights laatste worp, maar in de eerste plaats is het een entertainende blockbuster. Je kunt namelijk veel zeggen over de Britse cineast, maar zijn films brengen immer een hoge amusementswaarde naar de tafel. Dit ADHD-actiespektakel ziet er wederom gelikt uit met zijn gewiekste edits en een strak vormgegeven futuristisch-dystopische wereld.

Toch behoort het niet tot het beste werk uit zijn oeuvre. Het concept van een man die op de vlucht is om geld te verdienen is intrigerend, maar verliest gaandeweg zijn kracht. De lange speelduur doet het geheel geen goed. Achter de luchtige façade schuilt echter een verdienstelijke, maatschappijkritische film. Wright legt de vinger op de zere plek en geeft ons, net als Ben, de ruimte om even boos te worden op de wereld.

Sjoerd Crins

Waardering: 3

Bioscooprelease: 13 november 2025