The Silent Hour (2024)
Regie: Brad Anderson | 99 minuten | misdaad, thriller, actie | Acteurs: Joel Kinnaman, Sandra Mae Frank, Mekhi Phifer, Mark Strong, Michael Eklund, Jonathan Koensgen, Matthew Camilleri, Anthony Grant, Chris Dingli, Djinda Kane, Marko Nikolic, Becky Camilleri, Katrina Lupi, Jamaal Grant, Anselmo DeSousa, Shane Rowe, Sean James Sutton
Regisseur Brad Anderson is vooral bekend van ‘The Machinist’ uit 2004, een film waarin Christian Bale helemaal uitgemergeld als slapeloze fabrieksmedewerker ten tonele verscheen. Een psychologische film die bij iedereen onder de huid kruipt, en je echt aan het denken zet. Sindsdien heeft Anderson eigenlijk niets noemenswaardigs of wereldschokkends meer gemaakt, maar wellicht brengt ‘The Silent Hour’ verandering hierin.
Frank Shaw is zo’n type politieman dat ieder bureau zich wenst. Hij heeft passie voor zijn beroep, hij heeft ballen, is intelligent, sportief en doet voortdurend zijn best. Totdat hij met een klus tijdens een achtervolging tegen een auto knalt en een gedeelte van zijn gehoor verliest. Tijdens zijn revalidatieproces houdt hij zich bezig met het leren van gebarentaal, aangezien zijn gehoor langzamerhand meer en meer afneemt.
Nadat er wat tijd is gevorderd, probeert hij zijn werk als agent weer op te pakken. Hij wordt door zijn ‘buddy cop’ Doug gevraagd om als tolk voor een dove vrouw in actie te komen. Hoewel hij zich hierbij niet helemaal op zijn gemak voelt, gaat hij er met frisse tegenzin toch naartoe. Als het gesprek afgelopen is, blijkt zijn telefoon waarmee hij zijn gehoorapparaat kan bedienen nog bij haar te liggen. Eenmaal terug begint een enerverend kat-en-muisspel.
‘The Silent Hour’ laat geen ijzersterke indruk achter. Waar het eerder genoemde ‘The Machinist’ je continu in vertwijfeling brengt, daar wordt hier alles kant en klaar voorverpakt en zelfs voorgeprakt. De film is een aaneenrijging van voorspelbare zetten en ondanks het feit dat de film maar anderhalf uur beslaat, raak je al snel vermoeid door het simplistische verhaal.
Met Joel Kinnaman en Mark Strong zitten er twee vrij gerenommeerde acteurs in ‘The Silent Hour’, maar het voelt echt alsof dit een afgeraffeld tussendoorprojectje voor de heren is. Oké, Kinnaman spreekt een aardig woordje gebarentaal, maar is erg statisch. Ook Strong laat zich niet van zijn beste kant zien. Hij mist een bepaalde sjeu die hij normaliter wel naar het scherm weet te brengen. De in het echte leven dove Sandra Mae Frank steelt wat dat betreft de show. Zij geeft haar scènes nog iets van een diepere laag mee waardoor de film nog een beetje in leven blijft.
In het sounddesign heeft men getracht iets heel unieks neer te zetten. Anderson wil ons laten horen hoe Frank zijn wereld klinkt, maar je gedachten gaan heel gauw terug naar ‘Sound of Metal’ uit 2019 waar ze dit tot in de puntjes uitgewerkt hadden. Daar voelde het nooit als storend, maar altijd als een perfecte keuze, terwijl het hier een beetje willekeurig voelt, als in: bij die scène doen we het zus, en bij de andere doen we het zo. Er zit geheid een idee achter, maar het komt nooit echt lekker uit de verf.
Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er zitten wel degelijk een aantal spannende gebeurtenissen in die je niet geheel onberoerd laten. De actiescènes voelen soms bijna claustrofobisch en dat is cameratechnisch best knap gedaan. Het is niet dat je uit je stoel wordt geblazen, maar de film blijft tijdens die momenten boeiend genoeg om je aandacht kortstondig vast te houden. Zo gauw er weer een dodelijk vermoeiende dialoog volgt, ben je die aandacht gauw alweer kwijt.
Buiten die ene uit 2004, is het aannemelijk dat de films van Brad Anderson in een vergaarbak van vage herinneringen terechtkomt. ‘The Silent Hour’ is een leuke poging tot actiethriller, maar is het allemaal net niet. De plotwendingen en spanning zijn te oppervlakkig en het verhaal te eendimensionaal om je als kijker uit te dagen.
Sjoerd Crins
Waardering: 2.5
Bioscooprelease: 28 november 2024