The Smashing Machine (2025)

Regie: Benny Safdie | 124 minuten | actie, biografie, drama, geschiedenis, sport | Acteurs: Dwayne Johnson, Emily Blunt, Ryan Bader, Bas Rutten, Lyndsey Gavin, Zoe Kosovic, Oleksandr Usyk, Satoshi Ishii, James Moontasri, Yoko Hamamura, Paul Cheng, Andre Tricoteux, James McSweeney, Jonathan Corbblah, Ilan Rosenberg, Nick Toren, Jill Basey, Bethany Brown, Raja Flores, Randi Lynne, Soichi Sato, Takaaki Nagata

De onafscheidelijk lijkende broers Benny en Josh Safdie besloten in 2025 voor het eerst afzonderlijk van elkaar films te maken. Eind 2025 komt Josh uit met ‘Marty Supreme’, met in de hoofdrol Timothée Chalamet. Maar eerst mogen we genieten van het solodebuut van Benny: ‘The Smashing Machine’, een verfilming van de gelijknamige documentaire uit 2002 over de carrière van UFC- en MMA-vechter Mark Kerr, een van de vechters die de UFC groot heeft gemaakt.

Daarmee maakt ook Dwayne ‘The Rock’ Johnson weer eens een langverwachte opwachting in een film met een serieuzere toon. En bij wie anders dan een van de gebroeders Safdie, die er een sport van lijken te hebben gemaakt om acteurs die vastzitten in een bepaalde rol (zoals dat in het Engels zo mooi heet, een ‘typecast’), uit die rol te trekken? Denk aan Robert Pattinson in ‘Good Time’ en Adam Sandler in ‘Uncut Gems’, die zich in die films meer dan bewezen hebben. Is datzelfde weggelegd voor Johnson?

Het antwoord op die vraag luidt een volmondig “ja”. De rol van Mark Kerr lijkt hem op het lijf geschreven. Zijn fysiek en ervaring in de vechtsport (al is de vraag of je WWE als vechtsport kunt bestempelen) spelen daar natuurlijk in mee, maar Johnson heeft ook zelf al langere tijd interesse in het verfilmen van het verhaal van Mark Kerr. Zo had hij al in 2019 contact met de Safdies over een eventuele film. Nu is het dan eindelijk zover en kan Johnson de rol die voor hem lijkt te zijn weggelegd eindelijk vertolken.

Die overgave spat van het scherm en voelt allerminst als ‘Oscar bait’. Het acteerwerk is uitstekend (al is er nog wat vooruitgang te boeken op het onderdeel huilen) en zijn chemie met zijn romantische tegenspeler Emily Blunt, die Kerrs vriendin Dawn Staples speelt, is sterk. Maar waar The Rock vooral uitblinkt, is in de ring. Datgene waar hij maandenlang voor heeft getraind.

Emily Blunt als Dawn Staples ondergaat een fysieke transformatie die niemand zich bij de nette Britse dame had kunnen voorstellen. De spraytan, het opgestoken haar, de push-up-bh, de nagels, de outfits en de kauwgom schetsen een plaatje dat niet verder van Emily Blunt af had kunnen staan. Voor een talent als Blunt is dat echter geen enkel probleem en ze geeft zich volledig over aan de rol. Voor die transformatie van Blunt naar Dawn overigens hulde aan het make-up- en haarteam (onder leiding van tweevoudig Oscarwinnaar Kazu Hiro) en de kostuumafdeling.

Helaas krijgt Blunt van de schrijvers te weinig om haar personage volledig tot leven te laten komen. Het script geeft Dawn net genoeg contouren om te begrijpen wat ze voor Kerr betekent, maar te weinig diepte om haar eigen innerlijke strijd voelbaar te maken. Ze fungeert vooral als spiegel voor een belangrijk moment in het leven van Kerr dat in de film naar voren komt, niet als een volwaardig personage met eigen verlangens of perspectief.

Safdie kiest met ‘The Smashing Machine’ voor realisme: geen heroïsch opgeklopte gevechten, maar rauwe MMA. Het camerawerk heeft meer weg van dat van een documentaire dan van een speelfilm. Denk aan shots over de schouder van de vechters en een cameraman die rond de ring rent om tussen de touwen door de gevechten in beeld te brengen, alsof je zelf aan de ring staat. Op zichzelf een passende keuze voor ‘The Smashing Machine’, maar het doet wel de vraag opdoemen: waarvoor is deze film gemaakt? Voor een realistisch beeld van Kerrs carrière hebben we immers al een documentaire. De film weet die vraag nooit echt te beantwoorden.

Al met al werkt ‘The Smashing Machine’ best aardig, maar had Safdie er beter aan gedaan het personage van Dawn wat meer gestalte te geven. Zeker nu de kern van de film de relatie tussen Mark en Dawn is en hier grotendeels op leunt. Daardoor voelt het geheel soms onevenwichtig aan: een indrukwekkend portret van fysieke en mentale aftakeling, maar met een emotionele leegte in het midden. Toch blijft het knap hoe Safdie een wereld van geweld en machismo weet te vertalen naar iets broos en menselijks. En met Dwayne Johnsons meest oprechte en kwetsbare vertolking tot nu toe, bewijst ‘The Smashing Machine’ dat zelfs een rots kan breken.

Jelco Leijs

Waardering: 3.5

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 6 november 2025